Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Anne is ongewenst kinderloos:
Ik voelde mij onvolmaakt

Marjolein Geels

A

Anne van Dijk (36) heeft het Mayer-Rokitansky-Küster-Hauser syndroom (MRKH-syndroom*) wat inhoudt dat ze geen inwendige geslachtsorganen en baarmoeder heeft. Zwanger worden is hierdoor onmogelijk. "Ik kon alleen nog maar huilen."

Het syndroom wordt vaak pas ontdekt als de eerste ongesteldheid zich maar niet aandient. De vagina heeft namelijk wel de uiterlijke kenmerken als die van 'normale vrouwen', dus bij het consultatiebureau wordt dit nooit opgemerkt.

Huilen

Anne vertelt hoe zij erachter kwam: "Op mijn vijftiende was ik nog steeds niet ongesteld. Ik begon mij lichtelijk zorgen te maken en de huisarts besloot nader onderzoek te laten doen." 

"Toen eenmaal bleek dat ik geen baarmoeder had, heb ik mij thuis opgesloten in de slaapkamer. Ik kon alleen nog maar huilen. Mijn moeder belde mijn vriend die meteen naar mij toe kwam. Hij heeft me tot in het oneindige getroost. Ik voelde mij onvolmaakt."

Kuiltje

Anne's - naar eigen zeggen - 'onvolmaaktheid' vindt haar oorsprong rond de zevende week van de zwangerschap; toen is er bij haar geen baarmoeder en vagina aangemaakt. Wel is vrijen mogelijk aangezien de vagina wel - zoals bij iedere vrouw - een kuiltje is.

Desalniettemin ging Anne na de diagnose 'gewoon' verder met haar leven. "Ik was 18 en mij nog niet bewust van de gevolgen." Pas tien jaar later besefte ik pas goed wat dit syndroom voor mij betekende. Iedereen om mij heen begon aan kinderen en ik wilde toch eigenlijk ook wel heel graag moeder worden."

Adoptie

Anne praatte veel met haar inmiddels man over hun kinderwens. Uiteindelijk kozen ze voor adoptie. "Zo’n adoptietraject is bizar; de meeste kinderen die worden afgestaan hebben een handicap en daarom is de kans groot dat wij ook een gehandicapt kindje zouden krijgen. Je moet dan gaan nadenken over welke handicap je wel en niet wilt."

We vonden dit in eerste instantie oneerlijk: we hadden veel verdriet over het feit dat we niet op de natuurlijke manier ouders konden worden en nu bleken we ook alleen 'recht' te hebben op een gehandicapt kindje."

HIV-positief

"Na vele gesprekken gingen we voor een HIV-positief kindje uit Ethiopië. Het zag er allemaal zonnig uit tot we, begin 2015, een brief kregen van Stichting Afrika: ze zouden per direct stoppen met alle werkzaamheden."

De twee waren in shock. "Ik was 34 jaar, we waren zevenenhalf jaar verder en hadden ook nog eens 15000 euro verloren. We waren in shock en de stichting was op geen enkele manier meer te bereiken."

Teleurstellingen

"Later hoorden we dat we bij een andere organisatie verder zouden kunnen gaan. Er zou opnieuw een grote som geld betaald moeten worden en waarschijnlijk zou er weer een aantal jaar verstrijken voordat we in aanmerking zouden komen voor een kindje." 

"Samen een kind opvoeden hadden we heel graag gewild, maar om opnieuw een jarenlang traject in te gaan… daar hadden we de energie en bovendien het geld niet meer voor. Onze grens was bereikt, meer teleurstellingen konden we niet aan."

Monument bij Anne in de tuin | Eigen foto

Gedenkplek

Omdat het zo goed als zeker was dat Anne en haar man een kindje uit Ethiopië zouden adopteren, hadden zij al een stoeltje gekocht voor hun toekomstige kindje. Ook hadden ze al een aantal babyspullen gekregen.

Anne: "We besloten om deze spullen te begraven en een gedenkplek in de tuin in te richten. Onze omgeving heeft met ons mee gehuild en gepraat. Ik voel dat ik een moeder in hart en ziel ben, maar zal het nooit worden."

Die gedachte doet Anne pijn en om de pijn te verzachten praat ze er veel over. Ze vond rust toen ze haar verhaal op papier schreef. Haar verhaal is opgenomen in De hoop voorbij met  nog 26 andere verhalen van mensen die ongewenst kinderloos zijn.

*Klik hier voor meer info.