Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Als je plas ophouden écht geen optie is...
'Ik moet soms wel wildplassen'

Anne-Flore Muller

W

Wildplassen is strafbaar in Nederland, ook voor vrouwen. Zo ondervond Geerte Piening, die voor dit vergrijp werd beboet. Maar wat als je plas ophouden écht geen optie is? Dat is het geval bij Petra Krijgsman (50), die is gediagnosticeerd met Interstitiële Cystitis (IC), beter bekend als het Blaaspijnsyndroom. 'Hierdoor heb ik voortdurend plasdrang. Als ik niet ga, heb ik heel erge pijn.'

Petra Krijgsman heeft het Blaaspijnsyndroom. Maar het was een lange zoektocht voor ze erachter kwam waar de pijn in haar onderbuik en blaas vandaan kwam. "In 2008 heb ik mijn baarmoeder moeten laten verwijderen, waarna ik merkte dat ik veel vaker moest plassen. Soms moest, en moet ik nog steeds, wel veertien keer op een dag plassen. Daarnaast bleef ik pijn in mijn buik en bekken houden, maar kon ik niet verklaren waar die pijn vandaan kwam."

Pijn in onderbuik

Een rollercoaster aan ziekenhuisbezoeken volgde. "Ik kreeg de ene kuur na de andere, werd van gynaecoloog naar gynaecoloog gestuurd en slikte continu antibiotica. Pas toen ik een biopsie onderging, kreeg de pijn in mijn blaas en onderbuik een naam en bleek ik IC te hebben."

Verpleegkundig specialist Hilde Andriesse legt uit wat de aandoening inhoudt: "Interstitiële Cystitis is een chronische, goedaardige aandoening van de urineblaas, die niet door bacteriën veroorzaakt wordt. Klachten als een continue drang tot urineren, pijn in de blaas, pijn in de onderbuik die uitstraalt naar omliggende lichaamsdelen als rug, bekken, lies of flanken kunnen wijzen op het Blaaspijnsyndroom."

Cocktail van medicatie

Na de diagnose kon Petra met een meer gerichte behandeling starten en klopte ze aan bij een IC-specialist. "Ik kreeg een cocktail van drie soorten medicatie voorgeschreven, waarvan de doses telkens moesten worden verhoogd. Mijn lichaam ging namelijk wennen aan de medicijnen, waardoor die de pijn op den duur niet meer onderdrukten. En dus moest ik op zoek naar een andere pijnbestrijding."

"Toen ben ik met blaasspoelmedicatie begonnen. Hier had ik wel baat bij, maar ook hier kwamen complicaties bij kijken. Mijn blaas raakte geïrriteerd, wat ook weer pijnlijke gevolgen had. Ook mijn voedingspatroon heb ik na de diagnose compleet om moeten gooien. Zo eet ik geen tomaat, chocola, druiven, aardbeien, kersen en appel meer en laat ik koffie en frisdrank staan. Deze dingen bevatten zuren en kalium die de blaaswand prikkelen en dat kan ik als IC-patiënt echt niet gebruiken."

Boos en onbegrepen

Ondanks dat Petra positief in het leven staat en haar hoofd niet laat hangen, werd ze boos op haar lichaam. "Je kunt niet langer doen wat je zou willen doen, je hebt de hele tijd pijn en als je van huis gaat, moet je altijd rekening houden met waar je naar het toilet zou kunnen gaan. Omdat mijn leven compleet op zijn kop stond, ben ik in therapie gegaan. Ik moest leren mijn energie anders te verdelen, want alles duurt nu een stuk langer. Ik ben door de pijn sneller moe, maar weet nu dat ik me daar beter aan kan overgeven dan me ertegen verzetten. Tegenwoordig slaap ik dus vaak tussen de middag."

Vrienden en familie zijn erg begripvol, maar in het dagelijks leven ervaart ze toch veel onbegrip. "Veel artsen weten niet wat ze ermee aan moeten en ook van mensen in mijn omgeving krijg ik soms nare opmerkingen. Mensen zeggen vaak dat zij ook weleens een blaasontsteking hebben gehad en dat ik maar een glas cranberrysap moet drinken. Maar helaas is IC chronisch en dus écht niet te vergelijken met een simpele blaasontsteking."

Wildplassen

Petra: "Ik heb een gepersonaliseerde plaspas gekregen, waarmee ik op bijna iedere plek wel naar het toilet mag gaan. Maar soms word ik alsnog geweigerd en dat is echt heel vervelend. Want hoe langer ik mijn plas moet ophouden, hoe erger de pijn wordt. Het zweet breekt me op zulke momenten echt uit, want ophouden is echt geen optie."

Wildplassen is voor Petra dan ook niks geks meer. "Ik was vorig jaar een dagje uit geweest, en 's avonds moest ik lang wachten op het station. Er was nergens een toilet te bekennen, dus ben ik gewoon tussen een aantal geparkeerde auto’s gaan zitten om te plassen. Gelukkig heb ik nog nooit een boete gekregen, maar het maakt me boos dat er zo weinig openbare toiletten zijn. Want als vrouw op een urinoir plassen is echt onmogelijk."