Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Sjors (20): Als mijn moeder tekende,
was ze even niet ziek

journalist

Marjolein de Jong

S

Sjors (20) verloor in mei zijn moeder Prisca aan kanker. Vandaag, op zijn verjaardag, wordt een boek met tekeningen van haar hand uitgegeven. 'Dankzij dit boek zal mijn zusje haar moeder later beter begrijpen.'

Het was begin 2014 toen Prisca (toen 43) last van haar borst kreeg. Al snel volgde de ijzingwekkende diagnose: eierstokkanker in het verst gevorderde stadium, met uitzaaiingen. Slechts 18 procent van de patiënten redt het met die diagnose nog vijf jaar. Sjors: “Ze zei altijd dat ze bij die 18 procent zou horen, maar helaas was dat niet zo.”

Alleenstaande moeder

Sjors vertelt dat hij zijn moeder vooral herinnert als een vrouw die overal haar schouders onderzette en doorging, ook als het niet ging. Dat moest ook wel, want ze zorgde als alleenstaande moeder in haar eentje voor zoon Sjors en dochter Femme (12). 

“Toen we nog op de vierde verdieping van een flat zonder lift woonden, kochten we een keer een nieuwe televisie. Behoorlijk zwaar om te tillen natuurlijk, maar toch sjouwde ze die tv al die trappen op om mij als klein jongetje een plezier te doen. Twee maanden heeft ze met blauwe plekken op haar knieën rond gelopen. Zo ging ze ook om met haar ziekte. Al kon ze het niet aan, ze probeerde het voor mij en Femme.”

Bijzondere band

De drie hadden een heel bijzondere band, vertelt Sjors. “’s Avonds op de bank voerden we urenlang heerlijke gesprekken. We hadden écht geen geheimen voor elkaar. Door de ziekte van mijn moeder en doordat we maar met z’n drietjes waren, waren we vier handen op één buik."

“Ik mis haar als moeder, maar ook als mijn maatje. Het zijn vooral de onbenullige momenten die ik het meest mis. Van die typische dingen die ik alleen met haar deelde. Als ik in de stad loop en iemand of iets zie, dan voel ik vaak dat ik dat als eerste met haar wil delen. Maar dat kan niet meer.”

Femme, Sjors en Prisca

Vanzelfsprekendheden

“De grote dingen calculeer je, voor zover dat mogelijk is, van tevoren in. Ik wéét dat ze niet bij mijn afstuderen zal zijn, niet bij mijn huwelijk en niet bij de geboorte van mijn kinderen. Dat is ook moeilijk, maar daar houd je al rekening mee.”

“Het pijnlijkst zijn de vanzelfsprekendheden die niet langer vanzelfsprekend zijn. Zo hadden we het ritueel dat we een jarige altijd wekten met een cadeautje en een kaarsje. Ik dacht soms weleens: jeetje, kan ik niet even een halfuurtje langer uitslapen. Maar wat ik er nu niet voor over zou hebben als ze vanochtend naast mijn bed had kunnen staan…"

Prisca, Femme en Sjors

Tekenen als therapie

Om haar gevoelens een plekje te geven, was Prisca aan het tekenen geslagen. De eerste tekening maakte ze in de week dat ze de diagnose kreeg. “Het zonnetje scheen in de achtertuin en ze besloot weer een beetje te gaan tekenen, zoals ze vroeger ook weleens deed. En dat is ze blijven doen. Al was het vijf minuten, een uurtje of een hele dag, het was haar manier om even niet ziek te zijn, haar uitlaatklep.”

'Boos op mijn buik' © Prisca Hurks

Pas later merkte Prisca dat haar tekeningen ook anderen tot steun waren, vertelt Sjors. Mede daarom wordt vandaag haar tekenboek PuurPris uitgegeven. Maar ze wilde ook graag iets achterlaten, van zichzelf voor de mensen om haar heen. Bovenal voor Sjors en voor Femme, die volgens Sjors als twee druppels water op Prisca lijkt. “Als ze wat ouder is kan Femme dankzij de tekeningen beter begrijpen hoe onze moeder zich gevoeld heeft."