Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Doorwerken met kanker: Niet iedere
zieke is gelijk afgeschreven

Anne-Flore Muller

W

Wanneer je te horen krijgt dat je kanker hebt, hoeft dat niet direct te betekenen dat je niets meer kunt. Iedere kankerpatiënt zou dan ook de mogelijkheid moeten krijgen om door te werken. Dit is de mening van Sylvia Bastiaan-Trinthamer (37), die zelf een ernstige vorm van kanker heeft gehad. ‘Als ik volledig thuis was komen te zitten, was er een stukje van mij gestorven.’

Sylvia was in de bloei van haar leven. Ze had een succesvolle baan als HR-adviseur, was gelukkig getrouwd en moeder van twee jonge kinderen. Dit geluk werd bruut verstoord, toen bleek dat ze een ernstige en zeldzame vorm van buikvlieskanker had.

Jelly belly

"In november 2014 begon mijn buik plots te groeien. In het begin maakte ik me nog niet echt zorgen en dacht ik dat ik gewoon wat aangekomen was. Tot collega’s opmerkingen begonnen te maken en ik vaak de vraag kreeg of ik weer zwanger was."

De jonge moeder vertelt dat de vorm van kanker die zij had in de Verenigde Staten een ‘jelly belly’ wordt genoemd. Dit houdt in dat er in je buik slijmvormige tumoren groeien, die het buikvlies en de organen aantasten. "Mijn buik was zo groot geworden, dat het wel leek alsof ik zwanger was van een tweeling. Er werd bij mij uiteindelijk zo’n twintig kilo aan kanker verwijderd."

Niet alleen werden de tumoren verwijderd, maar noodgedwongen ook allerlei organen. Sylvia somt op: "Tijdens een zeventien uur durende operatie zijn mijn eierstokken, baarmoeder, milt, galblaas, blinde darm en vetschort verwijderd. Daarnaast is mijn middenrif, mijn maag en een stukje van mijn lever gestript en zijn er stukken van mijn darm weggehaald."

Complicaties

"Tijdens de operatie is per ongeluk de aansluiting van de galblaas naar de lever verwijderd. Hier kreeg ik op een later moment heel erg last van. Bij heftige operaties zoals deze bestaat er daarnaast de kans dat je lichaam littekenweefsel gaat aanmaken en dat gebeurde bij mij helaas ook. Hierdoor traden er allerlei complicaties op en moest er een stoma bij me worden geplaatst. Deze kon pas na een jaar verwijderd worden, doordat een van de nieuwe verbindingen in mijn darm was dichtgegroeid."

Door de vele complicaties en de lange herstelperiode, duurde het erg lang voordat Sylvia weer aan werken kon denken. Pas anderhalf jaar na de diagnose begon ze met haar re-integratie. "Mijn herstel duurde langer dan gehoopt, waardoor ik pas veel later dan ik wilde weer kon beginnen met het opbouwen van een nieuw werkbestaan."

Positieve wending

Sylvia heeft een positieve draai weten te geven aan de onverwachte wending die haar leven op jonge leeftijd nam. In 2016 keerde zij terug bij haar oude werkgever, maar al gauw kwam ze erachter dat het werk niet meer bij haar paste. "Door mijn ziekte ben ik anders in het leven gaan staan en realiseerde ik me dat ik zulke lange werkdagen niet meer zag zitten."

Sylvia besloot haar leven anders in te richten, op een manier die beter past bij haar nieuwe kijk op het leven. "Ik werk nu op projectbasis, in blokken van ongeveer vier uur. Mijn roeping is HR-adviseur zijn. Op deze manier kan ik mijn droombaan toch blijven uitoefenen."

Werken met kanker

En dat is ook gelijk de boodschap die Sylvia wil uitdragen. "Als je ziek wordt, staat plots je leven stil. Je lichaam wordt een halt toegeroepen, maar dat betekent niet dat je geest niets meer kan. Als HR-adviseur had ik vaak zieke mensen en hun werkgevers begeleid, maar nu zat ik plots zélf aan de andere kant van de tafel. En nu is het mijn missie om te laten zien dat doorwerken met kanker wél een mogelijkheid kan zijn. Natuurlijk geldt dit niet voor alle kankerpatiënten, maar voor een groot deel bestaat deze optie wel."

"Helaas is het nu nog vaak zo dat de werkgever moeite heeft met het begeleiden van een zieke werknemer en dat die werknemer onzeker wordt door de ziekte. Er gaat nu veel fout omdat er nog te weinig kennis is en daardoor ook minder aansluiting. En dit moet anders! Beide partijen zouden juist bij elkaar betrokken moeten blijven en open naar elkaar moeten zijn."

Maatwerk

Voor Sylvia is werk altijd een groot deel van haar leven geweest, en daarom hoopt ze met haar verhaal anderen te inspireren om ondanks ziekte ook te blijven werken. "Ik kan niet voor een ander spreken; voor mij is werken een onderdeel van wie ik ben. Als ik volledig thuis zou komen te zitten, zou er een stukje van mij sterven. Maar dit geldt natuurlijk niet voor iedereen, en daarom pleit ik voor maatwerk tijdens een periode van ziekte."

Betrokkenheid en openheid zijn belangrijk volgens Sylvia. "Er mag niet langer direct aangenomen worden dat iemand met de diagnose kanker afgeschreven is. Maak in een vroeg stadium al afspraken en houd contact. Dit geldt zowel voor de werkgever als de werknemer. Door te blijven communiceren, komen beide partijen niet voor verrassingen te staan. En de werknemer zal door directe openheid ook de ruimte voelen om terug te keren op de werkvloer na genezing."

Mentale groei

Om anderen te helpen, schreef Sylvia zelfs een boek. In haar boek beschrijft ze haar eigen ziekteperiode en benoemt ze wat van essentieel belang is om als werkgever en werknemer tijdens de verzuimperiode bij elkaar betrokken te blijven. 

Sylvia: "Tijdens mijn ziekteproces heb ik een enorme mentale groei doorgemaakt, en die heeft me gebracht waar ik nu ben. Door mijn ziekte kan ik niet meer volledig aan het werk, maar heb ik passend deeltijdwerk gezocht en gevonden, waardoor ik wel in staat ben te blijven doen wat ik leuk vind. Ik heb de kracht bij mezelf gevonden en ik hoop dat werkgevers en werknemers deze kracht in de toekomst ook bij elkaar kunnen vinden."