Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Heleen Hoppesteyn
Verhalen achter het nieuws

Heleen was eenzaam:
Uit schaamte durfde ik er niet over te praten

journaliste

Hester Zitvast

H

Het is deze week Week tegen de Eenzaamheid. En hoewel meer dan 1 miljoen Nederlanders eenzaam zijn, durft vrijwel niemand erover te praten. Ook Heleen Hoppesteyn (46) vond dat lastig. Zij voelde zich vier jaar lang eenzaam in haar huwelijk en in haar nieuwe woonplaats. "Ik schaamde me. Ik ben een hoogopgeleide vrouw, sociaal zeker niet onhandig en houd enorm van contact maken. En toch was ik eenzaam."

"Acht jaar geleden begon mijn man aan een tweejarige MBA-sudie. We waren net getrouwd en ik weet nog goed dat een van de professoren tijdens de introductie zei dat ze de partners twee jaar lang in beslag zouden nemen, om daarna weer aan ons terug te geven." 

Klap in mijn gezicht

"Dat bleek niet overdreven. Mijn man moest elke avond, na zijn werk, studeren. Eén moment staat me nog heel helder voor de geest. Ik wilde hem iets vertellen en hij reageerde met: 'Ik heb nu geen tijd voor je.' Hij moest skypen met een studiegenoot uit Oekraïne. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Ik zei niks, maar trok me innerlijk steeds meer terug."

"Kort daarna raakte ik zwanger. Dat was een mooie tijd. Onze dochter Amber (inmiddels 7) werd geboren en ik genoot enorm van haar. Ik wilde parttime gaan werken, maar dat kon niet in mijn functie als consultant."

Om logistieke redenen

"Het lukte mij niet om aansluiting te vinden met het werkende leven. Ik verbaasde mij erover hoe andere moeders dat deden. Uiteindelijk nam ik het besluit fulltime te gaan moederen en kort daarna verhuisden we om logistieke redenen naar Leerdam."

"Toen sloeg de eenzaamheid echt toe. Ik kende daar niemand en zat veel thuis met Amber, toen 6 maanden. Mijn man dacht dat ik depressief was; dat maakte mij woest. Ik was niet depressief, ik was eenzaam. Maar erover praten lukte me niet."

Monddood

"Zo nu en dan bekende ik mijn man dat ik me niet happy voelde in onze nieuwe woonplaats. Hij noemde dat een consequentie van onze keuze. Het maakte mij monddood; ik kon mijn verhaal niet bij hem kwijt." 

"We hebben heel veel ruzie gehad in die tijd en ik heb meerdere keren overwogen om uit het huwelijk te stappen. Ik heb twee zussen waarmee ik een goede band heb, maar we wonen niet bij elkaar om de hoek en lopen de deur niet bij elkaar plat." 

Zware deken

"Hetzelfde geldt voor mijn vriendinnen van vroeger. Van huis uit heb ik niet meegekregen om over mijn gevoelens te praten. Uit schaamte vertelde ik dus ook mijn zussen en vriendinnen niets over wat ik doormaakte. Ik voelde me een mislukkeling. 'Eenzaamheid overkomt alleen zielige mensen', dacht ik."

"Alleen zijn vind ik heerlijk, eenzaam zijn is afschuwelijk. Het beneemt je de adem. Als mijn man 's morgens de deur uit ging en ik met Amber achter bleef, was het alsof er een zware deken over mij heen werd gegooid." 

Kantelpunt

"Ik kon mijn stoel niet meer uitkomen om iets te ondernemen. Ik ging er vanuit dat ik in Leerdam, een stad die gekenmerkt wordt door strenge geloofsgemeenschappen, niemand zou treffen bij wie ik aansluiting zou vinden. Onzin natuurlijk. Maar dat ging er op dat moment niet in."

"Het kantelpunt kwam toen ik een mindfulnesscursus ging doen. We moesten in een klein groepje aan de hand van een thema iets over onszelf vertellen. Ik twijfelde. Ik kon er omheen draaien óf de confrontatie met mezelf aangaan. Ik deed het laatste; voor het eerst uitte ik mijn gevoelens van eenzaamheid. De tranen stroomden over mijn wangen."

Heel lief

"De andere cursisten reageerden heel begripvol. 'Kom eens langs om koffie te drinken', zeiden ze. Ze hadden geen medelijden, maar waren vooral heel lief. Kort daarna besloot ik mijn verhaal te delen in een blog. Ik stond perplex: ik kreeg zoveel waardering voor mijn openheid. En ik bleek dus niet de enige te zijn met dit gevoel."

"Mijn man las mijn verhaal voor het eerst in diezelfde blog en ook hij sprak zijn waardering uit voor mijn openheid en moed. We hebben de afgelopen jaren samen een hele ontwikkeling doorgemaakt en tegenwoordig kan ik het er goed met hem over hebben." 

Groeten op straat

"Ik heb me in die tijd ook aangemeld bij een sportschool voor vrouwen. Kort daarna kon ik voor het eerst iemand groeten op straat, iemand die ik kende van die sportschool. Dat gaf een geweldig gevoel. Dat was precies wat ik zo gemist had al die tijd; het gevoel gekend te worden."

"Inmiddels ken ik veel mensen in Leerdam. Het voelt meer eigen en mijn eenzaamheid is verdwenen. Ik werk momenteel vanuit huis als lintenmaakster en Amber gaat naar school." 

Een onbekende

"Ook daar leer ik weer mensen kennen. Eenzaamheid komt veel vaker voor dan we denken en echt niet alleen bij oudere mensen. Laten we daarom eens wat vaker glimlachen naar een onbekende. Daarmee kun je iemands dag enorm verlichten. Ik deel mijn verhaal in de hoop anderen daarmee te inspireren hetzelfde te doen. Delen helpt namelijk echt!"

Deze week is iedere avond om 22.45 uur op NPO 2 - in het kader van de landelijke Week tegen de Eenzaamheid - de korte EO-documentaireserie Wie kent mij nog? te zien waarin vijf mensen vertellen over hun eenzaamheid.