Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Lique's halfbroertje zat op vlucht MH17:
Ik heb ze geen gedag gezegd

Marielle Wisse

O

Op 17 juli 2014 verandert Lique’s leven voorgoed; haar halfbroertje Bryce (23) en zijn vriendin Daisy (21) zaten op vlucht MH17. "Ik kom al een tijdje niet meer bij mijn vader thuis; onze rouwprocessen zijn zó anders dat ze onmogelijk met elkaar te rijmen zijn."

"Ik weet nog precies wat ik deed toen ik het hoorde. Ik stond stil bij een druk kruispunt en was met mijn hoofd nog bij een ingewikkelde vergadering. Afwezig luisterde ik naar FunX, waarop ik hoorde dat er een Nederlands vliegtuig was neergestort boven Oekraïne. De naam MH17 zei me toen nog niets."

Huilend en overstuur

Nog geen twee minuten later wordt Lique gebeld door haar zusje. Wat ze aan het doen is, of ze al iets heeft gehoord en of ze zit… "Met moeite wist ze uit te brengen dat Bryce en Daisy in het neergestorte vliegtuig zaten. Nog steeds snapte ik niet wat er aan de hand was. 'Wat bedoel je? Waar heb je het over?' Ik hoor het mezelf nog zeggen."

Op instructie van haar zusje haalt Lique haar dochter op en rijdt ze naar het huis van haar vader in Rotterdam, waar het op dat moment al ontzettend druk is. "Familieleden, vrienden, kennissen... allemaal huilend en overstuur. We wisten op dat moment nog niets. Alleen dat er een vliegtuig was neergestort en dat mijn broertje en schoonzusje er hoogstwaarschijnlijk in zaten."

"Ik voelde dat ik rustig moest blijven en schakelde zonder erbij stil te staan over op de automatische piloot. Met twee telefoons - buitenlandse zaken aan het ene oor, het nationale noodnummer aan het andere - probeerde ik urenlang te achterhalen wat er was gebeurd. Of ik toen al doorhad hoeveel impact dit alles zou hebben? Ik denk het niet…"

De eerste kist

Dat besef komt pas als Lique voor het eerst naar vliegbasis Eindhoven afreist en ze in een grote hal - samen met andere nabestaanden - wacht. "Op het moment dat de eerste kist naar buiten kwam, brak ik. Ineens was alles zó echt."

"Tijdens de minuut stilte was één iemand die hartverscheurend bleef schreeuwen. Later hoorde ik van familieleden dat ik dat was geweest. Die dag werd het voor mij pas echt. Ineens realiseerde ik mij dat mijn broertje of schoonzusje in een van die kisten zou kunnen zitten."

dijbeen, kuit, kaak en heup

"Ik geloof dat ik wel tien keer naar Eindhoven ben gereden, in de hoop dat er 'iets' van Bryce of Daisy bij zou zitten. Keer op keer werden we teleurgesteld, want hele lichamen werden er niet gevonden. Stukjes dijbeen, kuit, kaak en heup; daar moesten we het mee doen. Dat was alles wat er van ze over was."

"De dag waarop we afscheid namen van Bryce en Daisy was heel zwaar. De stukjes bot die over waren gebleven, heb ik vastgehouden. Ik heb ze gekust, heb tegen ze gepraat. Daarna hebben we ze in een hartvormig kistje, middenin de verbrandingsoven gelegd. Door een raampje keken we toe hoe de laatste stukjes verdwenen."

Machteloos

Drie jaar lang mijdt Lique het nieuws zoveel mogelijk. Geen televisie, geen radio en geen krant. Ze is doodsbang er iets over Bryce of Daisy tegen te komen. "Het enige beeld dat ik heb gezien - en daar heb ik ontzettend veel spijt van - is het beeld van dat weiland in Oekraïne. Dat al die lichamen daar in de brandende zon tussen de wrakstukken lagen en niemand erbij mocht. Ik voelde me zó machteloos!"

"Inmiddels gaat de televisie weer aan, maar zodra ik iets over de crash hoor, zap ik zo snel mogelijk weg. Ik kan het nog steeds niet aan. Gelukkig heb ik een hele lieve man, die alles uit die periode voor mij heeft opgenomen, zodat ik het - mocht ik daar ooit behoefte aan hebben - toch terug kan kijken."

Tweedeling

"Mijn vader en zijn vrouw, de ouders van Bryce, hebben de media toentertijd juist wel opgezocht. Dat vond ik ontzettend moeilijk, want voor mij was dit óns verdriet. Ik wilde het niet delen met de rest van Nederland. En al helemaal niet met de rest van de wereld. De stille tocht, de drukte op Schiphol, de opgejaagde journalisten voor de deur… Ik kon er niet tegen."

Hoewel Lique het haar vader en zijn vrouw niet kwalijk neemt, is er binnen de familie sindsdien sprake van een tweedeling. "Ik kom al een tijdje niet meer bij mijn vader thuis; onze rouwprocessen zijn zó anders dat ze onmogelijk met elkaar te rijmen zijn. Het is goed zo."

Koken

"In de 23 jaar dat ik Bryce als broertje heb mogen hebben, is er geen onvertogen woord tussen ons gevallen. Misschien komt dat ook wel door het leeftijdsverschil; ik kom uit het eerste huwelijk van mijn vader, Bryce uit het derde. Mijn zoon is maar een jaar ouder dan Bryce."

Vlak voordat ze naar Bali zouden vertrekken, zijn Bryce en Daisy een paar weken alleen thuis. Al snel hangt Bryce aan de telefoon: 'Lique-je, wil je alsjeblieft voor ons koken?' 

Geen gedag

"Dat was de laatste keer dat ik Bryce en Daisy heb gezien. De laatste keer dat ik ze heb gehoord. In al mijn drukte was ik namelijk vergeten dat ze al bijna op vakantie gingen. Ik heb ze daardoor geen fijne vakantie gewenst, geen gedag gezegd."

Aan de crash houdt Lique een zware depressie en een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS) over. "Mijn dierbaren zijn in stukjes teruggekomen. Hoe moet je daarmee omgaan? Volgens mij heeft niemand daar een antwoord op."

Kleinzoon

"Ik heb heel hard moeten werken om de zon weer te kunnen zien schijnen, om weer te kunnen genieten. Dat, hoe groot het gat ook is dat de MH17 in mijn leven heeft geslagen, er meer dingen zijn die ertoe doen."

"Ik heb nog heel veel om dankbaar voor te zijn: mijn mooie lieve kleinzoon, mijn zoon en schoondochter, mijn dochter, mijn man, mijn familie, mijn vrienden, mijn PhD-studie, mijn werk..."

"Op die dingen wil ik mij zoveel mogelijk focussen. Bryce en Daisy stonden zó vol in het leven. De beste manier om dat te eren, is volgens mij om datzelfde te doen. Ik zou ze tekort doen als ik 24/7 op de bank zou zitten huilen."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook jouw verhaal vertellen?

Dan kan dat hier!