Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eveline en Alwin
Verhalen achter het nieuws

Eveline: De partner die ik voor het ongeluk had,
is er niet meer

journaliste

Hester Zitvast

A

Aan het gelukkige leven van kinderverpleegkundige Eveline van Nimwegen (40) kwam op 29 mei prompt een einde door een afschuwelijk ongeluk. De auto van haar vriend Alwin (47) kwam frontaal in botsing met een vrachtwagen. "Als een leeuwin vocht ik voor hem."

"Alwin en ik zijn 2,5 jaar bij elkaar. We zitten allebei op een popkoor, zijn daar verliefd op elkaar geworden. Alles in ons leven liep op rolletjes, tot 29 mei. We hadden net een prachtig nieuwbouwhuis gekocht waarvan we in november de sleutel krijgen." 

Beproeving

"Ook mijn zoons Dylan (14) en Finn (11) zijn gek op Alwin. In goede en slechte tijden blijven we bij elkaar, hebben we beloofd, We zitten nu midden in die beproeving. Maar zoals Alwin mij niet zou opgeven, geef ik hem nu niet op."

"Dylan was die bewuste dag niet lekker en ik werd gebeld door school of ik hem kon komen ophalen. Ik was nog aan het werk en vroeg Alwin, die vrij had, of hij het kon doen."

Wegversperring

"Om 15.50 uur werd ik weer door school gebeld; beide kinderen stonden nog te wachten. Ik wist meteen dat het niet goed was, dat er iets ergs gebeurd was. Ik belde Alwin, maar kreeg zijn voicemail."

"Ik cancelde mijn afspraken en reed snel naar de kinderen. 'Ik denk dat er iets met Alwin gebeurd is', zei ik. We reden weg bij school en kwamen bij een wegversperring uit. Overal zagen we politie en hulpverleners. Mijn wereld stortte in; dat moest Alwin zijn."

Black-out

"Ik begon te gillen en vroeg een agent of er een witte auto bij het ongeluk betrokken was. Hij bevestigde dat. We mochten met hem mee. Door mijn black-out besefte ik niet dat ik de kinderen in alle ellende meetrok. Ik zag een vrachtwagen total loss in de berm liggen. En onze auto, helemaal in elkaar."

"'Daar kan hij niet levend uitgekomen zijn', dacht ik meteen. De ambulance had hem net meegenomen. Niemand kon mij vertellen of hij nog leefde, alleen dat hij er ernstig aan toe was. Toen ze met hem wegreden, ademde hij niet meer, zeiden ze."

Zeer kritiek

"De politie nam mijn kinderen mee naar het bureau, ik ging naar het ziekenhuis. Daar werd ik in een familiekamer gezet, pas na een half uur mocht ik bij hem. Alwin zag er vreselijk uit, hij lag aan de beademing en overal zat bloed. Zijn toestand was zeer kritiek. Ik kuste hem op zijn voorhoofd en pakte zijn hand."

"'Je moet vechten, Alwin', fluisterde ik in zijn oor. De situatie was zo ernstig dat hij moest worden overgebracht naar het AMC. Daar stonden twintig artsen en verpleegkundigen hem op te wachten."

Hersenletsel

"Hij had zijn ribben gebroken, een dubbele klaplong, twee verbrijzelde knieën, een compleet kapot linkerbovenbeen en zijn rechteronderbeen op twaalf plaatsen gebroken. Maar de meeste zorg ging uit naar zijn hoofd; er was sprake van hersenletsel."

"Omdat er lucht in zijn buik zat, moest hij met spoed geopereerd worden. De neurochirurg gaf de arts daar anderhalf uur de tijd voor, meer zou niet verantwoord zijn vanwege zijn hersenletsel. Ik zat twee uur bloednerveus in de wachtkamer."

Folie

"Eindelijk kwam er iemand naar mij toe. Er was een halve meter darm verwijderd en zijn buik was opengehouden om de operatie twee dagen later af te maken. Slechts folie dekte het operatiegebied af."

"Hij lag op de IC in coma. Ik herkende hem nauwelijks. De eerste drie dagen was ik samen met zijn zus voortdurend bij hemt. We leefden tussen hoop en vrees. Mijn omgeving ving de kinderen op; van mijn zwager tot vriendinnen, tot collega's en mensen van het koor. Zo lief!"

Eigen foto

Alwin en Eveline voor hun nieuwe woning, anderhalve maand voor het ongeluk

Als een leeuwin

"Na vier weken ontwaakte Alwin. Eerder had hij een keer voorzichtig gereageerd op Dylan, maar daarna werd het weer stil. Hij had dorst en wilde drinken, zei hij. Hij leek mij te herkennen, maar was vreselijk onrustig."

"Zo wilde hij zijn sonde eruit trekken. De verpleging stelde voor hem vast te binden aan bed, maar dat wilde ik niet. Ik ben zelf kinderverpleegkundige en stelde voor bij hem te blijven. 'Ik verzorg hem wel, hij wordt niet vastgebonden', zei ik stellig."

Traumatologie

"Hij lag op de afdeling traumatologie, waar hij eigenlijk te zorgintensief voor was. Ik wilde niet dat hij terug ging naar de IC en ben daarom 3,5 weken 24/7 bij hem gebleven. Ik waste hem, voedde hem... Ik deed alles. Als een leeuwin vocht ik voor hem."

"In die tijd zorgden anderen voor de kinderen. Ze kwamen regelmatig langs in het ziekenhuis, maar ik bleef bij Alwin. Dat was heel verdrietig, een bijna onmenselijke keuze. Feit was alleen dat Alwin mij op dat moment harder nodig had dan de kinderen."

Verpleeghuis

"Eén arts wilde Alwin naar het verpleeghuis overplaatsen. Hij vond hem te slecht voor een revalidatiecentrum. Gelukkig dacht de rest van het team er anders over. Samen met mij deden ze er alles aan om hem naar Heliomare in Wijk aan Zee te krijgen. Daar zijn ze gespecialiseerd in multitrauma en alleen daar konden ze hem verder helpen, voelde ik."

"Alwin verblijft inmiddels tien weken in Heliomare en doet iedereen versteld staan. Gisteren heeft hij voor het eerst 21 meter achter zijn rollator gelopen. Het had veel pijn gedaan, vertelde hij, maar hij is heel gedreven en er enorm op gebrand om weer thuis te komen."

Eigen foto

Evelines beste vriendin Wies, Alwin en Eveline, afgelopen weekend

Hersenbloeding

"Door zijn hersenletsel kan hij weinig prikkels aan. Hij moet op alles voorbereid zijn en hij is nog heel emotioneel. Hij schiet continu vol. Het ongeluk is ontstaan door een tia, een hersenbloeding, vermoeden de artsen. Hij had volledig op de verkeerde kant van de weg gereden. Gelukkig herinnert hij zich er helemaal niks meer van."

"De partner die ik voor het ongeluk had, is er niet meer. Maar Alwin is nog steeds zo ontzettend lief. Als hij mij ziet, zegt hij altijd dat hij zo blij is dat ik er ben. Ik liep onlangs een beetje moeilijk en dan vraagt hij direct heel bezorgd of ik pijn in mijn rug heb. 'Zal ik je even masseren?', vroeg hij.

In een bed

"Zo lief, want dat kan hij fysiek helemaal nog niet. Het zorgzame is er dus nog. Afgelopen weekend mocht hij met ons mee naar een hotel. We hebben voor het eerst in vier maanden weer in een bed gelegen."

"Ik heb geen oog dicht gedaan, er schoten wel duizend gedachten door me heen. Toen ik me omdraaide, sloeg hij zijn armen in zijn slaap om me heen. Dat maakte me heel emotioneel. Even dacht ik niet aan de rolstoel, maar genoot ik van het fijne gevoel van zijn aanwezigheid."

Ziektewet

"Of Alwin ooit weer aan het werk komt.... Of hij herstelt... Niemand weet het. De verwachting is dat hij voor 70% de oude wordt, maar hij doet het in Heliomare boven verwachting, dus wie weet."

"De zorg drukt zwaar op me, ik zit sinds het ongeluk in de ziektewet. Alle ballen hooghouden heeft mij overspannen gemaakt. Ik heb heel veel steun aan het koor waar Alwin en ik elkaar hebben ontmoet. Zo'n twintig vrouwen hebben een hulpgroep opgericht om mij bij te staan."

Tranendal

"Dan weer kookt er iemand voor mij, dan weer werpt iemand zich op om te klussen in het nieuwe huis. De hele AMC-periode hebben ze de kinderen opgevangen, dat was fantastisch. Op 17 oktober gaan we met z'n allen voor Alwin optreden, ik weet nu al dat het één groot tranendal gaat worden."

"We willen hem een boost geven en hem laten weten dat we allemaal achter hem staan. Alwin leeft voor muziek, hij zal dat geweldig vinden. Ik heb geleerd in mogelijkheden te denken, niet in wat er niet meer kan."

"Ik hoop vooral dat we samen in ons nieuwe huis kunnen gaan wonen. Als we maar weer bij elkaar kunnen zijn. Werk en/of weer goed kunnen lopen komt op de tweede plaats."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een verhaal dat je wilt delen?

Dan kan dat hier!