Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

1 op de 7 vrouwen krijgt borstkanker, zo ook Marlies:
'Mijn vriendinnen hebben mij erdoorheen gesleept'

journaliste

Daphne van Rossum

E

Eén op de zeven vrouwen krijgt borstkanker. Wat als het jou treft, je vriendin of je moeder? Als net gescheiden moeder met een eigen bedrijf dacht Marlies Koster: ‘ach, borstkanker, dat doe ik er wel even bij’. Dat bleek vies tegen te vallen. “Direct nadat ik ziek werd, heb ik een Whatsapp-groepje aangemaakt. Mijn vriendinnen hebben mij er doorheen gesleept.”

“In 2015 ben ik na tien jaar huwelijk gescheiden. Het was mijn keus niet, ik was verdrietig. Ik ben samen met mijn dochter Josephine verhuisd naar een nieuwe omgeving, omdat mijn ex daar ook zou gaan wonen en werken."

"Uiteindelijk verhuisde hij niet en zat ik in een omgeving waar ik niemand kende. Gelukkig had ik mijn bedrijf, leuke vriendinnen en stond ik goed in het leven. Dat ik moe was, schreef ik toe aan een groot event dat ik organiseerde.”

“Een keer in de maand heb ik met Josephine een tuttel-dagje. Gaan we in bad en lekker tutten. Zij had nieuwe Barbie-lotion, en ik voelde iets in mijn borst. Ik heb er verder geen aandacht aan besteed - ook omdat ik geen kanker in de familie heb. Maar toen ik kennis ging maken met mijn nieuwe huisarts, noemde ik het bij het weggaan toch maar even.”

Dochter Josephine met mama Marlies. Eigen beeld.

Gezwel

“Ze voelde wat in mijn borst en stuurde me door. Op het schoolplein vertelde ik het een moeder, die zei dat ze wel even meeging. Ik dacht: dat hebben we dan maar gehad. Maar bij de mammografie was ook wat zichtbaar en bij de echo werd het beeldscherm weggedraaid. Er was een gezwel te zien, maar het was niet duidelijk of het goed- of kwaadaardig was. Ik had er geen last van en dacht steeds: het zal wel meevallen.”

“De biopt was niet goed gelukt en moest nogmaals. Vriendin Ina ging met mij mee. Wij nog opgewekt en grappen maken, twee blonde, vrolijke tantes in de wachtkamer. Maar toen hoorden we dat het niet goed was. Er waren drie tumoren gevonden. Ik keek Ina aan en zei: ‘Dat kan toch niet?’"

"Ik had Josephine - en was bovendien met mijn bedrijf bezig aan een grote klus. Het kwam gewoon echt niet uit. Daarna vroegen ze ook nog of ik mijn eicellen wilde laten invriezen. Wist ik veel, ik was net gescheiden, ik was nog niet eens aan het daten.”

Rasta-pruik

“Het overviel me allemaal zo. Vlak daarvoor had ik te horen gekregen dat mijn moeder een agressieve vorm van alzheimer heeft, ook daar had ik veel verdriet van.”

Direct nadat ze ziek werd, heeft Marlies een WhatsApp-groep aangemaakt met haar beste vriendinnen: “Omdat ik net gescheiden was, kwam dat verdriet ook voorbij in de gesprekken, maar het ging vooral over mijn ziekte."

"Er was altijd wel iemand die zich aanmeldde om mee te gaan naar het ziekenhuis, iemand die voor mij kookte. Ik had altijd een volle vriezer. Maar we hebben ook veel gelachen. Toen ik een pruik moest hebben, werden er heel wat rare pruiken gepost, zoals een rasta-pruik met dreads.”

EEn stukje uit de Whatsapp-conversatie. Eigen beeld.

Knappe arts

“Ook had ik een heel knappe arts, een soort Dr. McDreamy. Dan bespraken we wie er nu weer mee mocht. Of we spraken af om iets te gaan drinken, de avond voor mijn chemo. Ik zou toch ziek worden de volgende dag. Het maakt het ziek zijn allemaal net even wat luchtiger en draaglijker. Alles dankzij mijn WhatsApp-girls. Ze vervingen zowel mijn moeder als mijn ex.”

“De laatste chemo wilde ik echt niet meer. Ik was het zo zat. Ik heb een bord gemaakt met ‘ik staak’ erop. Op dat moment hebben ze me er echt doorheen gesleept. Toen het achter de rug was, zijn we met z’n allen uiteten gegaan. Inmiddels is dat alweer een jaar geleden."

"Het gaat goed, maar ik heb het gevoel dat de kanker nog ergens op de loer ligt. Als een scherpschutter, die mij al eens heeft geschampt. Toen ik ziek was, was ik minder bang. Nu leef ik van MRI naar mammografie."

"Ik heb ook veel last van mijn borstimplantaat. Ik krijg in november nog een operatie waarbij met buikweefsel een borst wordt gemaakt. Ik zie ertegenop. Gelukkig leven de WhatsApp-girls altijd mee. Het is bijzonder hoe we alles met elkaar kunnen delen en hoe, door mijn ziekte, mijn vriendinnen met elkaar zijn verbonden.”

Marlies. Eigen beeld.

Vriendinnen en familie vertellen hoe zij het ziekteproces van Marlies hebben ervaren.

Vriendin 1, Cindy de Putter: “We hadden afgesproken dat als er iets zou zijn, we elkaar kort twee keer zouden bellen. Dat telefoontje kwam toen ik op mijn werk zat. Toen ze vertelde dat ze de diagnose borstkanker had, kwam het zo onwerkelijk over. Ze had al zoveel te verwerken en nu dit erbij. Ik ben naar haar toegegaan en we hebben een potje zitten huilen.”

“Ze begonnen meteen met de behandelingen en ik vond het fijn om haar ook op praktisch vlak te kunnen ondersteunen met boodschappen en stofzuigen. Het was zwaar voor haar dat ze geen partner had en ook geen ouders die konden helpen. Wij hebben geprobeerd haar daarin zo goed mogelijk te steunen.”

Giebelend

Vriendin Ina (links) en Marlies. Eigen beeld.

Vriendin 2, Ina Niks: “We hadden net samen een evenement afgerond toen ik met Marlies naar het ziekenhuis ging. We kwamen giebelend binnen. Het slechte nieuws zagen we niet aankomen. Dan staat je wereld wel even stil hoor. Ik vond het indrukwekkend hoe Marlies het oppakte."

"We hebben elkaar als vriendinnen steeds opgetrommeld om er voor haar te zijn. Gingen om de beurt mee naar de chemo. Dat hakte er bij mij persoonlijk best in. Ik ben haast ziek van ellende geweest na zo’n behandeling. Je voelt je ook gewoon emotioneel. Het kan jou natuurlijk net zo goed overkomen. En hoe onderga je dat dan? Hoe zou jij dat doen? Marlies is wat dat betreft echt een voorbeeld. Zo sterk dat ze is.”

Niet eerlijk

Marlies en Moniek (rechts). Eigen beeld.

Vriendin 3, Moniek Hermans: “Ik schrok zo toen we het nieuws kregen. Hoeveel drama kan één persoon meemaken. Eerst haar zieke ouders, toen de scheiding en nu dit. Het is niet eerlijk, maar kanker is niet eerlijk."

"In een periode van ongeveer een jaar heb ik geprobeerd haar zoveel mogelijk werk uit handen te nemen, de vriezer te vullen en te stofzuigen. Of ik bleef slapen en bracht haar dochter naar school. Helaas woon ik best ver weg, anders had ik wat makkelijker binnen kunnen hoppen. Ze heeft een kleine familie, dus wij vingen haar op.”

Rug gebroken

Marlies en Annemarie (rechts). Eigen beeld

Vriendin 4, Annemarie den Broeder: “Toen Marlies ziek werd, had ik net mijn rug gebroken en hebben we vooral uren met elkaar gebeld. Elke dag checkte ik hoe het ging met haar. Als het even kon, ben ik naar haar toe gegaan. Het was denk ik ook fijn voor haar om het even over andere dingen te hebben dan haar ziekte. Dat Marlies altijd vrolijk was en nog steeds voor iedereen klaarstond, maakte het voor ons ook makkelijker. Al heeft ze het op het einde wel echt zwaar gehad.”

Kind zijn

Marlies en Ilse (rechts). Eigen beeld

Schoonzus Ilse Koster: "Ik heb geprobeerd er voor Marlies te zijn. Ik heb haar dochter Josephine ook opgevangen, voor haar was het natuurlijk ook zwaar om haar moeder zo ziek te zien. Bij ons kon ze lekker kind zijn met onze jongens. Even alles loslaten."

"Ik ben zo blij dat het lichamelijk beter gaat met Marlies, maar de angst is niet zomaar weg. Ze is toch ook moeder van een dochter. Als er iets met haar zou gebeuren, heeft haar dochter geen moeder meer. Dat zijn dingen waar je als familie ook meer bij stilstaat."

Vriendin Maartje. Eigen beeld.

Ex-schoonzus en vriendin Maartje van Zadelhoff: "Het grote voordeel van Marlies is dat ze open is en dat ze doorzet. Dat gaf ons er als familie ook vertrouwen in. Ik heb nooit gevoeld dat het haar niet zou lukken. We hebben in die periode veel afgesproken en onze dochters hebben bij elkaar gelogeerd. Tussendoor hebben we ook leuke dingen gedaan, om het gezellig te hebben. Gingen we naar de kinderboerderij, even die ziekte vergeten."

Heb jij iets ingrijpends meegemaakt en wil je daar over vertellen, kijk dan hier.