Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Zij neemt de knuffel van haar overleden zoontje
overal mee naartoe

journalist

Marjolein de Jong

D

Dat knuffels ook op latere leeftijd waardevol kunnen zijn, vertelt het aangrijpende verhaal van Saskia van Zonneveld (33). Na een lang gevecht overleed haar zoontje Damian vorig jaar februari. Sindsdien is zijn knuffel haar houvast.

Damian kreeg bij zijn geboorte een vreselijke diagnose: de ziekte van Menkes, een stofwisselingsziekte, werd bij hem geconstateerd. Het kleine mannetje werd maar één tot maximaal drie jaar gegeven. Saskia: “Het is een moeders grootste nachtmerrie, je moet vanaf het eerste moment leven met het idee dat je kindje elk moment kan overlijden.”

Na drie maanden stopte Damians ontwikkeling en later verdwenen ook de vaardigheden die hij al kende. Daarnaast was het jongetje erg vatbaar voor virussen en had hij keer op keer longontsteking. Zijn dagen bestonden uit epilepsieaanvallen, sondevoeding, zuurstoftekort, uitzuig-apparatuur en medicijnen.

Soulmates

“Hij was altijd helemaal slap en kon zijn hoofd niet omhooghouden. Ik heb hem zelf verzorgd en verpleegd.” Hierdoor waren de twee altijd samen en hadden ze ondanks Damians beperkingen een bijzondere band.

“Iedereen zei dat we een speciale band hadden en dat hadden we écht. Damian reageerde altijd op mij. Hij kon natuurlijk niet praten, maar hij kon me zó aankijken alsof-ie precies wist wat ik bedoelde. En dat had ik andersom ook met hem. Ik zeg vaak dat hij mijn soulmate was. Zo voelt het nog steeds.”

“Vlak voordat hij stierf, voelde ik dan ook dat het einde eraan kwam. Hij was op, echt op. Hij had zoveel gevochten.” Een maand voor Damians derde verjaardag besloot Saskia samen met haar man om hem te laten gaan. "Het was de moeilijkste beslissing uit ons leven.”

Tastbare herinnering

Een van de tastbare herinneringen die Saskia heeft, is zijn knuffel. “Damian en zijn beertje waren onafscheidelijk. Het eerste halfjaar na Damians overlijden lag het beertje tijdens het slapen onder mijn shirt tegen me aan. Ik miste hem zó. Het was de enige manier om toch iets van hem een beetje bij mij te hebben.”

Het beertje

Vijf maanden geleden werd Saskia opnieuw moeder van de kleine Noah en het knuffeltje ging ook mee naar bevalling. “Ik keek erg tegen de bevalling op. Ook al was ik ontzettend dankbaar dat ik nog een keer moeder mocht worden; de leegte die Damian achterliet, was nog wel voelbaar. Toch ging de bevalling beter dan ik dacht, ik was hélemaal in het moment.”

Twee druppels water

“Het is heel dubbel: Noah gaat steeds meer op Damian lijken. Vooral zijn ogen lijken als twee druppels water. Het is ook bijzonder om opnieuw moeder te worden en alles nóg een keer mee te maken, maar dan op een heel andere manier."

Saskia vertelt dat Damian altijd onderdeel van het gezin blijft. “Overal hangen zijn foto’s en we praten dagelijks over hem." Zijn broer Jayden (3) begint zelf vaak over hem. Hij was tien maanden toen Damian overleed. “Hoe ouder Jayden wordt, hoe meer besef er komt. Laatst vroeg hij wanneer we weer met de bus naar Damian toe gaan.”

“Toen het laatst regende, zei hij: ‘Mama, maar nu wordt Damian nat.’ En een andere keer: ‘Mama, Damian slaapt toch bij de sterretjes? Mag ik daar ook slapen?’”, vertelt Saskia ontroerd. “Hij bedoelt het goed, maar ik denk: blijf jij maar bij mama, kleine vent.”

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder verhaal en wil je dat delen?

Dat kan hier!