Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Inge (29) zit door Q-koorts
in een scootmobiel

journalist

Marjolein de Jong

W

Waar het in eerste instantie een onschuldig griepje leek, bleek Inge (29) in 2009 - net als 2353 anderen* - getroffen door Q-koorts. "De eerste keer met mijn scootmobiel naar het schoolplein was heel eng."

"In de zomer van 2009 heerste de Mexicaanse griep en ook ik was een beetje grieperig. Volgens de huisarts een kwestie van goed uitzieken. Toen het wel erg lang duurde en de vermoeidheid en spierpijn bleven, werden er toch bloedtesten afgenomen. Geen reden tot paniek, dacht ik…"

Zwanger

"Op de dag voor kerst kwam het belletje: Ik had Q-koorts. Ik reageerde verbaasd: 'Q wat?'. Er was op dat moment nog weinig over bekend, zowel bij mij als de medici. Op datzelfde moment besefte ik dat ik over tijd was. En ja hoor, ik was ook nog zwanger."

"Vanaf dat moment was ik eigenlijk niet zozeer met mijn gezondheid bezig, als wel met die van mijn ongeboren kind. Ik kreeg speciale antibiotica, maar wist niet wat dit voor effect op de zwangerschap zou hebben. De artsen vertelden dat ik mij moest voorbereiden dat het mis zou gaan." 

Gekke bevalling

Gelukkig kwam Levi (inmiddels 7) gezond ter wereld. "Het was een gekke bevalling: iedereen was verpakt in witte pakken en alleen de ogen waren zichtbaar. Alles moest steriel; ze waren bang dat het vruchtwater besmet was en de bacterie zo vrijkwam. Dat was gelukkig niet het geval."

Na de bevalling bleef Inge moe. "Ik wist niet in hoeverre mijn moeheid voortkwam uit het prille moederschap of de ziekte. Maar toen ik na 'die negen maanden ontzwangeren' nog steeds amper de trap op kon, wist ik dat het meer was."

Inge met haar gezin

Scootmobiel

Lang zat Inge in de medische molen. Het leek in 2012 door cognitieve gedragstherapie iets beter te gaan. In die periode besloten Inge en haar man te trouwen en voor een tweede kindje te gaan.

Ze kreeg helaas een terugslag in 2014 en na 'veel dingen proberen' werden de benenpijn en vermoeidheid uiteindelijk zo heftig dat ze onlangs een scootmobiel aanschafte.

Vrolijk

Een allesbehalve makkelijke stap. "Ik heb lang geroepen dat ik het écht niet wilde. Ik voelde mij dan wel 70, maar ik ben nog maar 29! Maar het was kiezen: óf ik moest alles door anderen laten doen óf toegeven aan een scootmobiel."

"De eerste keer naar het schoolplein was heel eng. Ik had er echt buikpijn van. Maar het werd steeds makkelijker, want doordat ik minder pijn ervaar, verruimt mijn wereld en dat geeft mij weer zelfvertrouwen. Mijn man zei na die eerste keer dat hij me lange tijd niet zo vrolijk had gezien."

Onzichtbaarheid

Toch blijven er lastige dingen. "Vaak hebben mensen geen idee wat het betekent om chronisch ziek te zijn. Ook mijn directe omgeving niet. Toen ik een scootmobiel kreeg, zeiden mijn vriendinnen zelfs dat ze niet wisten dat het zó erg was."

Die onzichtbaarheid is volgens Inge een van de lastige dingen. Ze krijgt vaak te horen of ze nou nog niet beter is na acht jaar. 'Want jij hebt altijd een glimlach op je gezicht!' "Maar de momenten dat ik alleen op de bank zit en niets kan, zien mensen niet."

Verzuurd

"Mijn lijf is eigenlijk al 8,5 jaar aan het werk. Dat kost veel energie. Mijn spieren zijn continu verzuurd bij geringe of geen inspanning. En het wisselt per dag: de ene keer sta ik hier de vaatwasser uit te ruimen en de volgende keer lukt dat al niet. Soms moet ik zittend douchen en kan ik mijn haar niet eens föhnen."

"Ik ben soms ook niet de moeder die ik graag wil zijn. Die middagen bakt en knutselt. En nu het weer herfst wordt, zou ik het liefst met laarzen aan de bossen in trekken. Dat lukt niet en dat doet soms zeer."

Vooruitzichten

"Levi had laatst met zijn voetbalteam een voetbaltoernooi tegen alle moeders. Toen hij de uitnodiging kreeg, zei hij uit zichzelf al dat ik zeker niet mee kon doen. Maar vervolgde: 'Maar misschien kan het over een paar jaar wel, dan ben jij vast weer beter. Dat raakt me dan zó en ik hoop dat hij gelijk heeft. Uiteindelijk heeft zijn oma meegedaan."

Concrete vooruitzichten heeft ze, net als andere Q-koortspatiënten, niet. "Er is nog steeds weinig over bekend. Bij de een gaat het wél over na een aantal jaar, bij de ander lijkt het blijvend. Dat gebrek aan regie is heel lastig."

Kinderen

Toch is Inge hoopvol. "Ik geloof niet dat het voor altijd is. Misschien is het naïef, maar hoop doet leven. Ik denk weleens: 'Misschien heeft het zo moeten zijn dat ik ook zwanger was'. Want nu móét ik leven, en moet ik er ’s ochtends wel uit. Als ik mijn kinderen niet had, zou ik niet weten hoe mijn leven er nu uit zou zien."

*Q-koorts is een infectieziekte die van dieren op mensen kan overgaan (zoönose). In Nederland zijn vooral besmette melkgeiten en melkschapen de bron voor mensen. Q-koorts is niet van mens op mens overdraagbaar. Tussen 2007-2011 was er een Q-koortsepidemie in Nederland. Bron: RIVM

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder verhaal en wil je dat delen?

Dat kan hier...