Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

Shari's vader zat onterecht vast:
Ik voelde mij in de steek gelaten

journaliste

Hester Zitvast

S

Shari Prins (29) maakt zich, samen met kinderombudsvrouw Margrite Kalverboer en Exodus Nederland, hard voor meer aandacht voor kinderen van gedetineerden. Shari is ervaringsdeskundige; haar vader werd gearresteerd toen ze 11 was. En hoewel hij twee jaar lang onterecht vastzat, heeft de gebeurtenis grote impact op haar leven gehad. "De klap kwam later; ik stortte op mijn 21ste volledig in."

 

"Mijn ouders emigreerden toen ik 9 was naar Suriname. Ze hadden in Nederland een goedlopend cateringbedrijf, maar werkten zo hard, dat ze voor mij en mijn jongere broertje en zusje nauwelijks tijd hadden. We waren ooit een maand naar Suriname op vakantie geweest en mijn moeder was verliefd op dat land geworden.

Zand en grind

Het was even wennen, maar we leefden er het leven zoals alle kinderen dat eigenlijk zouden moeten hebben. We hadden van 08.00 tot 13.00 uur school en daarna speelden we alleen maar buiten. Mijn vader was er een nieuw bedrijf begonnen; een handel in zand en grind. Alles liep op rolletjes, we hadden een fijn leven.

We woonden er ongeveer twee jaar, toen er op een ochtend twee gespierde mannen voor ons huis stonden. Ik zat net met mijn vader te scrabbelen en deed de deur open. Ze kwamen voor mijn vader, zeiden ze. Ik haalde hem en wachtte boven totdat we weer verder zouden spelen.

Ongeluk

Niet veel later kwam mijn vader weer binnen, de angst was op zijn gezicht te lezen. 'Ik moet even mee naar het politiebureau om wat uit te leggen over een ongeluk', zei hij. Hij hield het vaag. Ik schrok.

Mijn moeder was op dat moment niet thuis, ik dacht dat haar wat overkomen was. Mijn vader pakte wat spullen en liep naar beneden. Op dat moment kwam mijn moeder thuis, wat de situatie voor mij nog raarder maakte. Ik had geen idee wat er aan de hand was!

Drugszaak

Ook mijn moeder begreep niet waarom mijn vader mee moest. Mijn vader begreep het zelf ook niet. We moesten wachten totdat hij zou bellen. Later die dag kregen we te horen dat hij getuige was in een drugszaak. Hij zou niet thuiskomen. We waren in shock toen we dat hoorden.

Mijn moeder mocht hem eten en drinken brengen en mijn broertje en zusje hebben mijn vader ook nog gezien. Ik mocht hem niet bezoeken, geen idee waarom niet. Misschien wel omdat ik erbij was toen hij werd meegenomen.

Boos

Ik schoot vrijwel direct in een overlevingsmodus. Het was alsof we in een rollercoaster stapten waaraan geen einde kwam. Mijn moeder, broertje en zusje konden hun emoties goed tonen. Ik niet, ik sloot mezelf af.

Ik schaamde me voor het feit dat mijn vader vastzat. En ik was ook boos. Ik ging er vanuit dat de politie geen fouten maakt en ik begreep niet dat mijn vader alles op het spel zette voor zoiets stoms. Ik ving ook veel te veel op, ik was al 11 en kreeg meer mee dan mijn broertje en zusje.

Nieuwe DVD-speler

Het dagelijkse leven ging daarnaast gewoon door. We moesten gewoon naar school. En ondanks dat mijn moeder had gevraagd of ze op school op mij wilden letten, mij extra wilden begeleiden, gebeurde dat niet. Er was namelijk precies in die periode ook een ouder van een leerling gestorven. Dat had voorrang.

Mijn moeder twijfelde om dezelfde reden ook aan mijn vader; de politie kon het toch niet fout hebben? En mijn beste vriend vroeg zich hardop af hoe het toch kon dat wij een nieuwe DVD-speler kochten. Daar had mijn vaders arrestatie vast iets mee te maken, vond hij.

Een koffer met kleding

Het was heel moeilijk. Mijn vader werd uitgeleverd aan Nederland. Hij mocht nog een koffer met kleding bij ons thuis ophalen, waardoor wij hem 20 minuten te zien kregen. Om ons huis stonden zwaar bewapende mannen. Voor zijn veiligheid, zeiden ze, maar voor een kind is dat natuurlijk heel traumatisch.

Mijn vader was emotioneel toen hij bij ons was. En wij ook. We hadden zoveel vragen, maar konden die niet stellen met al die mensen erbij. Hij verliet Suriname als getuige en kwam in Nederland aan als verdachte in een cocaïnezaak. Er was geen enkel bewijs en mijn vader bezwoer ons dat hij er niets mee te maken had.

Afgevallen

Mijn twijfel was inmiddels helemaal weg: hij was onschuldig. Toen mijn vader twee maanden in Nederland vastzat, heb ik hem opgezocht, samen met mijn oma. Hij was heel erg afgevallen en zat tussen de criminelen.

Dat voelde zo vreemd. Ik zag mijn vader niet als boef. Hij was het ook niet. We hielden ons allebei groot voor elkaar, maar het deed me ontzettend veel pijn hem daar zo te zien.

Acht jaar cel

Omdat er geen enkel bewijs was, duurde het een jaar voordat de eerste rechtszaak plaatsvond. Daarin werd hij veroordeeld tot acht jaar cel. Toen we dat hoorden, barstten mijn moeder, broertje en zusje in tranen uit. Ik schijn mijn tranen te hebben weggeknipperd.

''Het heeft geen zin om te huilen, we moeten doorgaan', zei ik. Mijn moeder omschrijft dat moment nog steeds als het moment waarop ik in één klap volwassen werd. Ik was 12 jaar. Ik snapte er niets van en was zo boos. Als ik zou gaan huilen, zou ik niet meer stoppen, wist ik. En daar had niemand iets aan.

Hoger beroep

Er werd hoger beroep aangetekend en daarin werd hij direct vrijgesproken. Er klopte helemaal niks van de zaak. Mijn vaders naam was in potlood op de zendlijst gezet. Het lijkt erop dat hij als zondebok is gebruikt. We waren zo blij dat hij vrij kwam.

Mijn moeder is heel snel naar hem toegegaan, wij woonden op dat moment nog in Suriname. Wat ik niet wist, is dat ze hem ging vertellen dat ze wilde scheiden; de zaak had er bij haar zo ingehakt. Mijn vader vroeg of ze er nog met hem aan wilde werken. Gelukkig heeft ze dat gedaan. Ze zijn nog steeds bij elkaar en sterker dan ooit.

Zelfbescherming

Niet veel later zijn we allemaal terug naar Nederland gekomen. Als ik terug denk aan die periode, kan ik me weinig meer herinneren. Ik ging door, emotieloos bijna. Het is zelfbescherming geweest.

Toen ik 19 was, kreeg ik problemen op school. Ik kon me slecht concentreren, was depressief en kreeg nachtmerries. Van de conrector, die we alles hadden verteld, mocht ik het de eerste twee uur wat rustiger aan doen. Dat was het, meer begeleiding kreeg ik niet. Na twee weken vond hij het wel genoeg geweest; ik moest maar weer gewoon meedraaien.

Psychiater

Uiteindelijk hebben we zelf therapie geregeld, maar het klikte niet met de psychiater. Er volgde een moeilijke tijd, waarin ik uiteindelijk van school ging en een baantje in de horeca zocht. Het ging redelijk met mij, maar toen mijn relatie verbak, stroomde de emmer over. Dat was de spreekwoordelijke druppel.

Ik stortte letterlijk in, ik was zo verdrietig dat ik niet meer op mijn benen kon staan. De psychiater die ik toen bezocht constateerde een zware depressie en PTSS. Ik weet zeker dat als ik als kind beter begeleid was, het niet zover was gekomen.

'Rouwproces'

In Suriname had ik wel wat hulp gekregen van een bevriend psychiater, maar aan hem toonde ik mijn emoties niet - waarschijnlijk omdat hij mijn ouders zo goed kende. Ik heb nooit de kans gekregen om mijn pijn te verwerken. Ik zat in een 'rouwproces' dat maar niet eindigde. Dat wreekt zich vroeg of laat.

Dat er nu meer hulp komt voor kinderen zoals ik, vind ik heel fijn. Voor mij komt het te laat, maar ik vind het geweldig dat anderen geholpen worden. Een ouder in de gevangenis, is traumatisch. En dan zat mijn vader dus nog onschuldig vast, het is nóg weer een ander verhaal als je vader of moeder ook nog eens écht crimineel is.

Ik voelde mij zo in de steek gelaten, de hele wereld leek tegen mij te zijn. En mijn verstand en gevoel gingen voortdurend met elkaar in gevecht. Mijn vader vindt het moeilijk om over te praten, hij voelt zich - ondanks dat hij er niets aan kon doen - heel erg schuldig. Het heeft immers mijn jeugd bepaald."