Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Désirée Hairwassers
Foto: Erica Derksen
Verhalen achter het nieuws

Désirée kreeg borstkanker
en zocht psychische hulp

Sam ten Hove

V

Vandaag staat in het nieuws dat ongeveer een vijfde van de kankerpatiënten ook PTSS (posttraumatische stressstoornis) krijgt. Sommigen lopen er jaren mee rond. Désirée Hairwassers (47) niet; zij zocht hulp.

Désirée kreeg tien jaar geleden borstkanker. "Mijn dochter was 2 toen ik een verdikking in mijn borst voelde, een soort streng. De mammografie en echo wezen echter niets uit en het werd afgedaan als verdikt klierweefsel. Maar een jaar later kwam er ineens bruin vocht uit mijn tepel."

10 Bij 6 bij 7 centimeter

Désirée bleek een tumor te hebben van 10 bij 6 bij 7 centimeter. Chemo en een borstamputatie volgden, en tweeënhalf jaar later liet ze een reconstructie uitvoeren. Maar op een gegeven moment moest zij ook toegeven aan haar psychische klachten, al noemt ze het zelf liever niet PTSS: "Die term doet me denken aan Vietnam. Iemand noemde het laatst 'levenshaast' en daar kan ik me beter in vinden. Ik herken dat namelijk heel erg; dat alles is gericht op overleven."

"Tijdens mijn behandelingen had ik alles op alles gezet om overeind te blijven. Na drie jaar was ik niet dood. Dat zou eigenlijk een fantastisch moment moeten zijn. Maar voor mij was dat het niet. Betekent dat dat ik op deze manier nog vijftig jaar kan doorleven? Toen kwam de grote klap. Ineens realiseerde ik me dat ik nog door 'moet'."

Psycholoog

"Ik vergelijk het weleens met hardlopen. Het is alsof je 10 kilometer gaat hardlopen en dan bij de 9 kilometer moe bent. Maar iemand moedigt je aan, je gaat door en zo haal je het toch. Maar bij de finish zegt iemand: 'Nu gaan we nog 30 kilometer rennen', terwijl je eigenlijk geen stap meer kunt zetten."

"Dankzij het Helen Dowling Instituut ben ik er weer bovenop gekomen. Daar heb ik veel gesprekken gehad met een psycholoog. Dat was voor mij een grote stap. Ik ben een taaie vrouw en een psycholoog was iets voor watjes. Zij heeft me geleerd hoe het anders moest."

Zitten

"Ik was zelf mijn grootste vijand, was heel boos en onrustig. Van mijn psycholoog kreeg ik de opdracht om eens tien minuten te gaan zitten om een kop koffie te drinken. Dat lukte mij niet. Ondertussen was ik dan met allerlei andere dingen bezig. Als je lichaam moe is, moet je gaan zitten. Dat weet ik nu."

"Schoon na kanker bestaat niet. In ieder geval niet bij borstkanker. Twintig jaar na de diagnose kan het nog uitzaaien. Daar kun je ook niet op gaan zitten wachten. Veel mensen zeggen: 'Je moet van het positieve uitgaan'. Maar ik ben een realist, ik wil van het negatieve uitgaan. Ik houd met alles rekening en ondertussen maak ik alles van het leven."

De oude

"Ook bij het inloophuis van Stichting Wij | Allemaal komen vrouwen met psychische klachten. Directeur Renata Willems: "Vrouwen komen vooral langs om gehoord te worden. Ze hebben een heel traject doorstaan en een stempel gekregen. Vervolgens weten ze niet waar ze aan toe zijn; iedereen gaat weer aan het werk en opmerkingen als: 'Het gaat toch weer goed met je?' zorgen voor nog meer onzekerheid.

Na de ziekte hebben ze pas de tijd om stil te staan bij wat ze is overkomen en hoe het anders had kunnen gaan. Dan vinden ze vooral ook zelf: 'Joh, ik ben toch weer beter?'. Maar je moet jezelf opnieuw ontdekken en beseffen dat je nooit meer de oude zult worden." 

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een verhaal vertellen?

Dan kan dat hier...