Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Owen Oord
Verhalen achter het nieuws

Sera: Door de docu leek het alsof
Owen (4) weer even leefde

journalist

Marjolein de Jong

S

Soms zie je op televisie een programma dat je diep raakt. De documentaire Pilotenmasker is er zo een. Hierin wordt het leven van acht kinderen met kanker gevolgd. Eén van hen, Owen (4), had leukemie en overleed. VROUW sprak zijn moeder Sera Oord (36).

Sera: "Owen was een onderzoekend, leergierig jochie en voor zijn leeftijd al heel slim; toen hij 4 was, bouwde hij met lego voor 12-jarigen. Hij kletste met iedereen honderduit en was erg aanwezig; ook in het ziekenhuis hoorde het personeel hem al van ver aankomen."

Meest agressieve vorm

Want in het ziekenhuis was het driekoppige gezin de afgelopen jaren veel te vinden. Owen werd in 2015, in zijn derde levensjaar, gediagnosticeerd met de meest agressieve vorm van leukemie: Acute Myeloide Leukemie (AML).

"Toen ik dat hoorde, zakte de grond onder mijn voeten weg. Terwijl ik Owen stevig vasthield, dacht ik in paniek: 'Dit is het, nu gaat hij dood.' Van het een op het andere moment stond mijn wereld op z'n kop. Ik had geen idee wat me overkwam."

Onmenselijk

"Eenmaal in het ziekenhuis dacht ik: 'In wat voor wereld ben ik beland?' Ik zag baby’s en kinderen met een kaal koppie aan slangetjes zitten. Het leek wel de hel. Ineens had ook Owen allerlei toeters en bellen aan zijn lichaam: er stonden soms wel twee infuuspalen naast zijn bed."

Vijf maanden intensieve chemo volgen. "Een chemokuur maakt slijmvliezen kapot, dat doet gruwelijk pijn. Dan lag Owen midden in de nacht te creperen in zijn bed en kon ik niets voor hem doen, behalve er voor hem zijn en wrijven over zijn buik. Onmenselijk om hem zoveel pijn te zien lijden. Hij kon me soms aankijken met een blik die zei: 'Mama, moet dit allemaal?' Dan brak mijn hart."

Owen

Stamceltransplantatie 

Na de behandeling lijkt hij even aan de betere hand, maar begin 2016 is de leukemie terug. Owen krijgt dit keer naast chemo ook een stamceltransplantatie vanuit navelstrengbloed. Met succes: de leukemie lijkt zijn lichaam verlaten te hebben.

Kort daarna slaat het noodlot opnieuw toe, maar dit keer staan de artsen met de handen in het haar. Er wordt gezegd dat ze hem niet meer beter kunnen maken maken. Ze kunnen hem enkel met een chemo vanuit Amerika nog wat extra tijd geven.

"Dan gaat alles ineens heel snel. Het ene moment hoorde ik dat mijn kind niet meer beter zou worden en vervolgens ging ik naar huis met een kind waarvan ik niet wist wanneer het zou overlijden."

Acute hartstilstand

Eenmaal thuis knapt Owen boven alle verwachtingen op. Drie maanden lang is hij schoon en lijkt het een stuk beter te gaan. "Hij leek weer helemaal de oude te worden en was druk met spelen, z’n vriendjes en school aan huis. Het leek wel een wonder!" Hoewel Owen weer kwaaltjes krijgt, wordt er niets ernstigs gevonden en is hij nog steeds leukemievrij. Maar als hij zich benauwd voelt, wordt hij naar het ziekenhuis gebracht en daar gebeurt iets waar niemand rekening mee houdt.

"Hij kreeg heel onverwachts een acute hartstilstand in de armen van mijn man. Het was zo'n schok. Hij werd nog drie kwartier gereanimeerd, maar dat mocht niet baten. Vermoeden dat Owen niet aan leukemie is overleden, maar aan iets anders wat misschien te behandelen was, doet enorm veel pijn. Het lijkt wel alsof hij niet beter mócht worden en dat vroeg overlijden zijn lot was."

Keiharde werkelijkheid

Sera vertelt dat ze geen moment heeft getwijfeld om mee te doen aan de documentaire. "We wisten destijds niet welke kant het zou opgaan met Owen. We dachten: 'Als hij beter wordt, hebben we ook voor Owen een herinnering. En als hij het niet haalt, zou het voor ons voor altijd vastgelegd zijn.'

De documentaire is heftig, maar dit is de wereld van kinderkanker en zo gaat het eraan toe. We gaan het niet mooier maken dan het is. Niet alle kinderen redden het en Owen is daar een van. En met hem vele anderen. Dat is de keiharde werkelijkheid."

Sera, Chris en Owen

Alsof hij weer leefde

"Het was heel heftig om hem na een jaar weer op beeld te zien. We waren direct terug in die tijd en dat gaf op de een of andere manier hoop, want het leek alsof hij weer even leefde. Maar aan het einde van de rit zagen we hem dus weer steeds zieker wordt, en werden we geconfronteerd met de werkelijkheid.

Er gaat werkelijk geen moment voorbij waarop ik niet aan ons mannetje denk, en dan vooral aan de mooie momenten. Aan dat ik op de bank lag te slapen en hij mij een kusje gaf en tegen me zei: 'Ik houd van je mama.' Daar smolt ik van. Dat soort herinneringen koester ik."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder verhaal en wil je dat delen?

Dan kan dat hier…