Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ter illustratie
Verhalen achter het nieuws

Henny was blij toen haar moeder overleed:
Ze claimde mijn leven

Sam ten Hove

J

Jeroen Pauw liet in het programma 5 jaar later weten blij te zijn geweest met het overlijden van zijn moeder. Hij is zeker niet de enige in Nederland die opgelucht was toen zijn/haar moeder overleed. Henny de Jager (55) huilde hard tijdens de begrafenis van haar moeder, maar niet van verdriet. "Ik kon eindelijk mijn eigen leven gaan leiden."

"Ik was de jongste van drie dochters. Mijn ouders moesten verplicht trouwen toen mijn moeder in verwachting was van mijn oudste zus. Mijn andere zus kwam snel daarna ook als een ongelukje. Na vijf jaar kwam ik als het gewenste kind. Daardoor werd er enorm beslag op mij gelegd.

Haar straatje

Ik was ook een makkelijk kind. Ik deed niet moeilijk en ging overal in mee. Mijn moeder had heel veel grip op mij en ging steeds meer mijn leven bepalen. Ze was heel zorgzaam, maar het moest wel in haar straatje passen.

Mijn zussen gingen uit huis en vanaf mijn twaalfde was ik het enige kind in huis. Toen werd het nog erger. Ik moest zijn zoals zij wilde. Ze claimde mijn hele leven. Zij was erg oordelend naar anderen en dat nam ik over. Ze was bepalend in alles: mijn opleiding, mijn werk en mijn gedrag. Ik durfde niks te doen zonder haar toestemming.

Oordeel

Op een gegeven moment maakte ik een opmerking over het haar van het zoontje van mijn vriendin die ik al 35 jaar ken. Het was net geknipt en mijn reactie was net zoals mijn moeder dat had kunnen doen: 'Gadverdamme'.

Mijn vriendin werd daar boos om: 'Heb ik om je oordeel gevraagd?' Ik schrok daarvan en besefte opeens dat ze mij inderdaad niet om een oordeel had gevraagd. Waarom gaf ik dat dan wel?

Mantelzorg

Dat was het moment waarop ik werd wakker geschud, maar tot haar overlijden bleef ik voor mijn moeder klaar staan. Ik heb nog mantelzorg gedaan, want ja dat werd van mij verwacht. Op de begrafenis heb ik heel hard gehuild. Ik dacht het is eindelijk klaar. Ik kan mijn eigen leven gaan leiden. Dat voelde als een hele erge opluchting.

De band met mijn vader is veel beter geworden nadat mijn moeder overleed. Hij was vroeger heel veel weg, altijd aan het werk, dus daar had ik minder mee. Toen was dat een gemis, maar dat neemt niet weg dat hij altijd een lieve vader is geweest.

Rebel

Zelf ben ik sterker geworden na het overlijden van mijn moeder, maar ik merk ook nog steeds de gevolgen. Ik zeg altijd maar 'Sorry', ik kan niet tegen conflicten en ik houd mijn mening voor me. Dat is soms heel lastig en frustrerend maar ook voor anderen.

Ik kan het er met mijn zussen ook over hebben. Mijn oudste zus denkt er hetzelfde over. Zij kreeg geen liefde, want door haar moesten mijn ouders trouwen. Mijn middelste zus was de rebel. Mijn moeder vond dat niet leuk.

Zo had mijn moeder namelijk willen zijn. Toch vergaf ze haar daarom snel wanneer ze boos was. Die zus heeft mijn moeder wel altijd als een dominant persoon gezien, maar blij en opgelucht dat ze dood was, dat zou zij nooit zeggen. Ik wel."