Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Annemieke en Caspar en hun twee kinderen
Verhalen achter het nieuws

Annemieke emigreerde met haar gezin:
Italië voelt niet ver weg

Lisette de Ronde

E

Emigreren naar de Italiaanse zon: wakker worden met een cappuccino op het terras, overheerlijk eten en mensen om je heen die continu Italiaans babbelen. Veel mensen dromen erover, maar Annemieke Kranendonk (44) en haar man Caspar voegden de daad bij het woord.

"Bijna acht jaar geleden vertrokken we met ons zoontje (toen 2) naar de Marken, een gebied in het midden van Italië. We woonden in de Randstad, waar ik een baan had als pr-manager bij een groot bedrijf. Ik was ooit begonnen met yoga, werd groot fan, en deed een cursus om hierin les te kunnen gaan geven. Dat was allemaal zo relaxt, dat ik me realiseerde dat het anders moet: niet meer hele dagen werken en nauwelijks je kind zien, maar mijn dromen najagen."

Dromer

"Terwijl ik meer een dromer ben, onderneemt mijn man gelijk actie, en zo emigreerden we niet veel later. We hadden zin in avontuur en ons oog was gevallen op Italië, vanwege het lekkere weer, de mooie natuur en toch nog aardig dicht bij onze familie. We gingen de specerij saffraan verbouwen, en daarnaast zou ik yogalessen geven aan de lokale bevolking.

Diezelfde bevolking vond dat in het begin wel apart. Ze vroegen zich sowieso af wat wij hier kwamen doen in het chaotische Italië, terwijl het in Nederland allemaal zo goed geregeld is. En dan kwam ik ook nog eens iets zweverigs doen als yogalessen geven… Maar we zijn altijd heel geïnteresseerd geweest in de bevolking en spraken de taal. Dan word je vanzelf sneller omarmd."

Stress

"Hoewel dat ook wel even heeft geduurd hoor, al zou dat in Nederland ook zo zijn. Als er in het Friese dorp waar ik opgroeide nieuwe mensen kwamen, moesten zij ook hun plek verdienen. Maar na bijna acht jaar kan ik wel zeggen dat we deel van de bevolking zijn.

Hoewel je in Ik vertrek weleens 'horrorverhalen' ziet, heb ik het idee dat het bij ons wel soepel is verlopen. Ja, er zijn weleens dingen misgegaan. In het begin waren we heel erg zoekende. We wisten dat we wilden boeren, maar in wat? We hebben van alles geprobeerd en kwamen uiteindelijk uit op saffraan, maar de zoektocht gaf veel stress. 

Schoolsysteem

En het feit dat het eeuwig duurt om iets geregeld te krijgen - er zijn hier zoveel wetten en regels - is ook niet altijd makkelijk. Maar ik ben heel tevreden en dankbaar met wat we hier hebben."

"Of er iets is wat ik mis aan Nederland? Het schoolsysteem. Dat is in Nederland wel echt verder ontwikkeld. Alles wat hier achterloopt probeer ik de kinderen zelf bij te leren. En ook de zorg is in Nederland stukken beter.

Wc-papier

Toen hier zeven jaar geleden onze dochter werd geboren was dat een wereld van verschil ten opzichte van mijn bevalling in Nederland. Mijn moeder moest voor me zorgen, want de zusters doen hier alleen medische dingen, en dingen als wc-papier moest ik zelf meenemen."

"Dat mijn moeder destijds hier makkelijk naar toe kon komen is nog steeds een van de redenen dat ik Italië zo fijn vind. Ik heb niet het idee dat ik ver weg ben. We zien de familie wel minder, maar als we elkaar zien is dat langer en intensiever, de relatie is nu anders.

Kant-en-klare oplossing

Het leven is hier fijn, emigreren kan ik alleen maar aanraden. Laat je niet leiden door angsten, als je echt het gevoel hebt dat je moet gaan, ga! Maar wees ook eerlijk naar jezelf: wanneer je niet tevreden bent met je huidige leven is emigreren natuurlijk niet de kant-en-klare oplossing."

Foto: Meigan Canfield