Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Tamara Wolvers
Verhalen achter het nieuws

Nels dochter (28) werd vermoord:
Er is nieuw bewijs nodig

Dimphy van Miltenburg

H

“Het is onverteerbaar dat de dader van de moord op mijn dochter na twaalf jaar nog niet achter de tralies zit.” Aan het woord is Nel Wolvers. Haar dochter Tamara (28) werd in 2006 vermoord in het ouderlijk huis in Alphen aan den Rijn. Nel is één van de ouders die haar verhaal doet in Een schaduw levenslang. In het boek, dat vandaag verschijnt, komen twintig verhalen aan bod van ouders van een vermoord kind.

Tamara Wolvers wordt in de zomer van 2006 met veel geweld om het leven gebracht. Op en rond haar lichaam worden diverse sporen gevonden, die volgens het OM naar slechts één mogelijke dader wijzen.

Maar volgens de rechters valt niet uit te sluiten dat deze verdachte op een eerder tijdstip die sporen heeft achtergelaten. In dat geval kunnen ze dus niet aan de moord worden gekoppeld. Zodoende wordt de verdachte vrijgesproken.

Nel: “Ik ben er honderd miljoen procent van overtuigd dat hij onterecht is vrijgesproken. Het is te belachelijk voor woorden dat hij gewoon vrij rondloopt. Ik kom hem nog ook regelmatig tegen als ik boodschappen ga doen. Pas als hij straf heeft gekregen, kan ik rust krijgen.”

Kracht

Het is inmiddels bijna twaalf jaar geleden dat het leven van Nel, haar man Berry en andere dochter Chantal in een nachtmerrie verandert. Ook tijd heelt dit soort wonden niet. “Ik moet verder, ik heb geen keuze.

De kracht om verder te gaan ligt in de kracht die ik haal uit Tamara. Zij zou hebben gezegd: 'Blijf vechten voor gerechtigheid en zorg goed voor elkaar.' Maar het is heel zwaar. Dit kun je nooit een plek geven. Je kunt er alleen mee leren omgaan.”

Zwart randje

“Ik kan nog best wel lachen en blij zijn, maar alles is met een zwart randje omgeven. Elke dag denk ik nog aan haar. Als ik fotolijsten met foto’s van Tamara sta af te stoffen of als ik bepaalde liedjes hoor op de radio. Zoals Ik wacht hier op jou van Bløf. Dat liedje had ze gegeven aan haar vriend, ze zouden bijna gaan samenwonen.”

Ook als Nel iemand tegenkomt die op Tamara lijkt, heeft ze het moeilijk. “Iemand met dezelfde haarkleur of ogen. Dan denk ik: ‘Wauw, dat heb ik allemaal niet meer. Tamara wilde heel graag kinderen, maar ik zal nooit oma van haar kinderen worden.”

Nel en Tamara / Eigen beeld

Hoge Raad

Toen de Hoge Raad in 2012 de verdachte definitief vrijsprak, viel de familie in een zwart gat. “De eerste zes jaar na haar dood bestond uit vechten in de rechtszaal, maar dat betekende ook hoop. Toen de Hoge Raad hem vrijsprak na al die jaren, heb ik vreselijk lopen huilen. En zelfs staan schoppen tegen een muur buiten.

Het was alsof we in een nachtmerrie waren beland. De hoop dat hij veroordeeld zou worden, verdween. Die kwam pas weer terug toen in 2013 een nieuwe wet werd aangenomen.” Die wet bepaalt dat een vrijgesproken verdachte opnieuw kan worden vervolgd wanneer er nieuw bewijs is.

Bewijs

Nel: “De recherche is nog steeds met de zaak bezig. Maar er is nieuw bewijs nodig, daar wringt nu net de schoen. Toch geloof ik in karma; ik heb een heel sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Tamara mag niet voor niets gestorven zijn, ze heeft zo ontzettend gevochten. En dit mag ook niet nog een keer gebeuren.”

Opi en omi

Met Patrick, destijds de vriend van Tamara, hebben Nel en haar man Berry nog steeds contact. “Hij heeft twee zoontjes met een vriendin van Tamara. Daar zijn wij een beetje opi en omi van. Als gezin zijn we wonder boven wonder sterker geworden door wat er is gebeurd.

Berry en ik kunnen heel goed over ons verdriet praten samen. We zijn wel familieleden en vrienden verloren, maar we hebben er ook veel fantastische mensen voor teruggekregen.”

Gedenkboek

Het boek Een schaduw levenslang is een gedenkboek van de Vereniging Ouders van een Vermoord Kind. De vereniging is onlangs samengegaan met twee andere verenigingen: Landelijke Organisatie voor Nabestaanden Geweldslachtoffers en Vereniging voor Veiligheid Respect en Solidariteit (VVRS). Door samen op te trekken, hopen de verenigingen meer voor elkaar te krijgen.

Cover boek / Rien Verbiest

Spreekrecht

Want er zijn nog steeds obstakels waar slachtoffers en nabestaanden tegenaan lopen. Nel: “Ik heb er zelf heel veel moeite mee gehad dat een verdachte leugens mag vertellen in de rechtszaal en dat jij als nabestaande daar niet op mag reageren. Een verdachte mag je zelfs uitschelden. Maar als ik in de rechtszaal één geluid maakte, was het meteen: ‘Orde, anders de zaal uit’.

Als slachtoffer moet je alle leugens maar aanhoren. Je mag één keer jouw verhaal doen. Ik had het een keer overgedragen aan iemand anders, omdat ik het niet aankon. Maar diegene zei verkeerde dingen. Toen ik het alsnog zelf wilde doen, mocht dit niet. Dat is heel frustrerend, want je wil graag je verhaal doen en reageren op wat een dader zegt.”

Ooit hoopt Nel opnieuw in de rechtszaal te kunnen spreken en dat de dader van de moord op haar dochter vervolgens wordt veroordeeld.