Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

Renate (43): Afschuwelijk dat ik mijn kinderen
moest vertellen dat mijn leven over is

journaliste

Hester Zitvast

E

Economiedocente Renate van Haasteren (43) kreeg 9 december 2017 te horen dat ze ongeneeslijk ziek is. En hoewel haar wereld instortte, boette ze niets in aan positiviteit. “Ik ben niet boos, dat ben ik ook nooit geweest. Het is goed zo, ik ben in het hiernamaals vast nodig voor een hoger doel. Ik vind het vreselijk voor mijn kinderen Sam (14) en Amy (12). Zij hebben mij nog zo nodig.” Renate’s oud-leerling Lyanne startte een crowdfundingsactie, zodat het gezin Renate kan uitstrooien op Bonaire.

Griep

“Eind november 2017 kreeg ik last van mijn benen. Uit bloedonderzoek bleek dat ik een virale ontsteking had. Ik had ook koorts. Ik ben een week thuisgebleven en daarna ben ik strompelend naar school teruggegaan. ‘Wat doet u nu’, vroegen leerlingen verbaasd. Maar voor een griep kun je niet te lang thuisblijven, vond ik. Ik heb lesgegeven en ’s avonds 10 minutengesprekken met ouders gehad. Daar ging het helemaal mis. De pijn in mijn benen werd zo erg, dat ik werd opgenomen in het ziekenhuis.”

Niets ernstigs

“Ik heb altijd al last gehad van hypermobiliteit in mijn gewrichten en ik liep bij de fysio voor mijn schouders. Ik ging er vanuit dat het nu in mijn  heupen zat, ik zocht er niets ernstigs achter. Een week lang lag ik in het ziekenhuis en er werden allemaal scans gemaakt.

Ik schaamde me daarvoor. Er was toch niets met mij aan de hand, dus waarom al die kosten maken? Ik heb mijn man zelfs nog laten nakijken of we daar wel voldoende tegen verzekerd waren…”

Onbezorgd genieten

“Onder in mijn rug werd een atypische afwijking gevonden. Iets dat niet met mijn klachten te maken leek te hebben. Artsen stuurden mij naar huis; ik mocht lekker genieten van het Sinterklaasweekend, zeiden ze. Maandag zou ik de uitslag van een laatste scan krijgen.

De neuroloog met wie ik maandag een afspraak had, begon over de MRI van de week ervoor. ‘Ja, dat was geen kanker’, zei ik nog. Zijn reactie verwachtte ik totaal niet. Het was toch wel kanker. Botkanker. Ik heb heel sterk het gevoel dat ze bewust hebben gewacht tot na het weekend om het mij te vertellen, zodat ik nog even onbezorgd kon genieten.”

Niet langer wachten

“Ik wilde weten wat het plan was, maar dat konden ze mij niet geven. Er moest nog een PET-scan worden gemaakt. Die scan duurde veel langer dan van tevoren werd aangegeven. Toen ik erin ging, keken alle verpleegkundigen mij aan. Toen ik er weer uitkwam, ontweek iedereen mijn blik.

Het was op een donderdag en ik zou een week later de uitslag krijgen. In de auto op de terugweg, werd ik al gebeld. Of ik ook maandag kon komen. ‘Hoe laat’, vroeg ik. ‘Wat u schikt’, was het antwoord. Dan weet je dat het niet goed is.

Vrijdag- op zaterdagnacht besloot mijn lichaam zelf dat het niet langer op de uitslag wilde wachten. Ik kreeg een ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan en kon alleen nog maar in één houding liggen en overgeven. Ik ben met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht.”

Het zit overal

“In het ziekenhuis werd weer een PET-scan gemaakt, dit keer niet alleen van mijn heupen, maar van mijn hele lijf. Na afloop kwamen er direct twee artsen aan mijn bed zitten. ‘Het zit overal’, vertelden ze. De kanker was begonnen in mijn rechterlong – ik heb nooit gerookt – en via mijn lymfeklieren uitgezaaid naar mijn hersenen en botten.

Ze konden niets meer voor mij betekenen. Ik zie ze nog zitten, mijn wereld stortte in. Volgens mij heb ik niet gehuild. Ik was zo ziek, dat ik dacht dat ik meteen zou sterven. Zo werd het ook gebracht. Mijn broers en zussen kwamen langs om afscheid te nemen.”

Mama, waarom?

“Ik had het mijn familie inmiddels verteld, alleen de kinderen wisten nog van niets. Daar wilde ik mee wachten tot ik van de IC was en op zaal lag. Ze gingen helemaal stuk toen ze het hoorden. ‘Mama, waarom? Dit wil ik niet’, riepen ze.

Het was het allerergste dat ik ooit in mijn leven heb moeten doen. Ik heb altijd alles voor de kinderen gedaan, ze hadden mij nog zo hard nodig. En nu moest ik ze vertellen dat mijn leven over was. Het was afschuwelijk.”

Eigen foto, Renate en haar kinderen Sam en Amy

Renate, Sam en Amy

Afscheid van het leven

“Tegen alle verwachtingen in, knapte ik op. Zondagavond kon ik mijn hoofd weer bewegen, daar was ik zo blij mee. Ik had het gevoel dat het de hand van God was. Ik kreeg nog de mogelijkheid om afscheid van het leven te nemen. Uit onderzoek is gebleken dat de mutatie die ik heb, wereldwijd nog niet is voorgekomen.

Deze kanker lijkt een beetje op mij, je krijgt er geen grip op. In de klas kon ik links van een leerling staan en als-ie dan keek, stond ik weer rechts. Ik was altijd heel actief en druk. Ik krijg alleen bestraling, voor chemo heb ik nog te kort te leven. Ik wil die laatste tijd niet doodziek van de chemo doorbrengen, maar nog leuke dingen kunnen doen.”

Duizend kraanvogels

“Met mijn leerlingen heb ik altijd een heel open relatie gehad. Ik heb met iedere klas een WhatsAppgroep, zodat ze vragen kunnen stellen als ze er tijdens het leren niet uitkomen. Ik heb ze steeds op de hoogte gehouden van de situatie en ook eerlijk verteld dat ik niet meer beter zou worden. Daar reageerden ze heel emotioneel op.

Tijdens lichtjesavond op school, hebben ze met elkaar in stilte duizend kraanvogels voor mij gevouwen. En ik heb ontzettend veel bloemen gekregen. Mensen willen iets doen, je helpen. Ik heb ze gevraagd mij mee te helpen een blijvende herinnering voor mijn dochter te maken.”

Cadeautjes voor later

“Ik draag nu een bedelarmband die mijn moeder krijgt als ik er niet meer ben. Voor Amy spaar ik bedeltjes. Ik heb een memorybox gemaakt met allemaal cadeautjes. Ze mag er iets uit halen als ze zich rot voelt. En tot haar 18e verjaardag zit er een verjaardagscadeau in.

Voor Sam hebben we samen een armband gemaakt met vingerafdrukken en de handgeschreven namen Sam en mama, zodat hij op deze manier aan mij terug kan denken op moeilijke momenten.”

Uitgestrooid op Bonaire

“TV West interviewde mij naar aanleiding van de actie met de kraanvogels. Ik vertelde dat ik wil worden uitgestrooid op Bonaire, waar Paul (46) en ik vijftien jaar geleden getrouwd zijn. Ik had het eiland zo graag aan de kinderen willen laten zien. ‘Er zijn nu nog maar drie tickets nodig’, zei ik.

Tot mijn verbazing startte oud-leerlinge Lyanne Beereboom een crowdfundingsactie. Inmiddels is er al meer dan 15.000 euro opgehaald en kunnen ook mijn ouders mee om mij uit te strooien.”

Einde nabij

“Ik voel iedere dag zoveel liefde in mijn hart, dat raakt mij enorm. Ik heb mijn leven gewijd aan het redden en zien van kinderen, ik heb er heel wat uit het duister gehaald door ze aandacht te geven en ze te inspireren. Ik ben er van overtuigd dat er een hoger doel is, waarvoor ik in het hiernamaals word ingezet.

Mijn pijn is heel erg en de vermoeidheid neemt toe. Het einde is nabij. Het is goed zo, ik ben niet boos en nooit geweest ook. Ik vind het vooral heel heftig voor mijn kinderen. Ze hebben het allebei zwaar. Sam lijkt erg op mij, hij wil sterk zijn voor anderen en hij is heel krachtig. Hij wil ook docent worden.

Amy heeft veel moeite met slapen. We doen er met elkaar nog van alles aan om zo veel mogelijk mooie herinneringen met ze te maken. En dat zit ’m in de kleinste dingen. Samen een spelletje doen. Of lekker sushi eten.”