Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Saskia met haar paard
Foto: Eigen Beeld
Verhalen achter het nieuws

Saskia werd als kind geestelijk mishandeld:
Ik was dik en dom

journaliste

Daphne van Rossum

H

Het verhaal van de dertien mishandelde Turpin-kinderen in Amerika is afschuwelijk. En de vraag dringt zich op waarom er nooit een buurman of buurvrouw aangifte heeft gedaan bij de politie. Terwijl er toch al jaren signalen waren dat het niet goed ging bij de Turpins. Saskia Freichmann-Wijsbeek (53) kent het mechanisme van afgewende hoofden.

Zij schreef er het boek Ondankbaar loeder over. “Ik was zo’n ‘raar’ kind, maar niemand in mijn omgeving pakte de signalen op dat het niet goed ging thuis.”

Ongepland nakomertje

Als ‘ongepland nakomertje’ kon Saskia niet rekenen op de steun en liefde van haar moeder: “Ik vroeg weleens waarom we nooit wat leuks deden, waarom we nooit naar een speeltuin gingen, maar dan zei mijn moeder dat ze dat al met mijn broers had gedaan en dat ze er geen zin meer in had.

Ik kreeg bijna nooit wat extra’s. Bijna nooit een snoepje of een koekje of nieuwe kleren. Toen ik dertien was, moest ik van mijn eerste baantje maar mijn eigen kleren kopen. Mijn broers die drie en zes jaar ouder waren, kregen wel gewoon kleding.”

Fantast

“Ik kreeg altijd te horen dat ik een ondankbaar loeder was. Mijn moeder zei dat ik dom was en dik. Dat ik er niet uitzag. Dat ik loog en dat ik een fantast was. Ze maakte nare grappen over me tegen de vrienden van mijn broers.

Ik herinner me vooral geestelijke mishandeling, niet zozeer fysieke mishandeling, maar misschien heb ik dat verdrongen, want mijn neef zei wel dat ze heel harde handen had.”

Eigen Beeld

Eenzaam en misbruikt

“Ik herinner me vooral de eenzaamheid van mijn jeugd. Ik had het gevoel dat niemand in mijn omgeving me begreep. Je hebt een stempel dat je ‘raar’ bent. Het was heel onveilig om zo op te groeien en in die sfeer kon het ook gebeuren dat ik misbruikt ben door mijn broer en de man van een vriendenstel van mijn ouders.

De vriend van mijn ouders kon zijn handen niet van mij afhouden. Zijn vrouw liet het oogluikend toe. Ik lag tussen ze in in bed. Hij ging zijn gang en zij sliep, of deed net alsof ze sliep. Die mensen vingen mij op en ik vond het aanvankelijk fijn om daar te zijn. Daarom kon het misbruik doorgaan, ik was bang dat ik daar anders niet meer mocht komen.”

Niet mijn schuld

“Ik weet dat ze het zelf ook niet makkelijk heeft gehad. Ze was de oudste van 9 kinderen in de oorlog en moest voor iedereen zorgen. Toen ze zelf kinderen kreeg, had ze er niet zo’n zin meer in.”

“Mijn ouders hadden een slecht huwelijk, ze gunden elkaar het licht in de ogen niet. Hij werd gek van haar. Ik had later -toen ik al geruime tijd het huis uit was- gelukkig wel een goede band met mijn vader. In mijn jeugd was hij er vaak niet. Hij werkte veel en daarom had ik meer met mijn moeder te maken.

Ik heb lang gedacht dat het normaal was om zo behandeld te worden, maar inmiddels weet ik dat dat niet zo is. En ook dat het niet mijn schuld is, dat ik zo behandeld ben.”

“Daarom heb ik ook mijn boek Ondankbaar loeder geschreven. Met de boodschap dat als we denken bij een situatie met een kind: ‘het klopt niet’, dat we dan in gesprek gaan met dat kind. Stel je kwetsbaar op en houd het niet bij één keer, omdat het kind in eerste instantie misschien niet alles zal vertellen.

Maar ga keer op keer het gesprek aan. Ieder kind heeft liefde nodig en een arm om zich heen. Bij mij hebben veel mensen gezien hoe het ging, denk ik. Maar niemand heeft wat gedaan.”

Saskia bij de presentatie van haar boek|Eigen Beeld

Betere moeder

“Ik had één tante die lief voor me was, die wel wat doorhad. En dat is heel fijn, maar niet genoeg. Ik ging later erg op zoek naar grenzen, het was een schreeuw om aandacht. Gelukkig vond ik op mijn zestiende bij mijn eerste serieuze relatie een veilig thuis en ben dan ook zeer jong het huis uitgegaan.

Op mijn zeventiende was ik getrouwd en op mijn achttiende had ik mijn eerste kind. Een jongen, over wie mijn moeder op mijn kraambed zei: ‘Gelukkig, want ik houd niet van meisjes’. Ik heb altijd geprobeerd een betere moeder te zijn dan mijn moeder voor mij was.”

Eigen Beeld

Contact

 “Helaas heb ik zelf geen contact meer met mijn twee zonen. Ik was niet in staat alles goed te doen. Ze hebben het mij zeer kwalijk genomen dat ik na het overlijden van mijn tweede man Ruud verliefd ben geworden op zijn broer Roy. Ook al kregen Roy en ik pas tien jaar na het overlijden van Ruud een relatie.

We waren allebei single en zijn nu heel gelukkig met elkaar. We wonen in Spanje, waar we vooral genieten, zwerfhonden opvangen en vrijwilligerswerk doen voor een stichting die zich met behulp van paardentherapie bezighoudt met kinderen uit probleemgezinnen, autisme of andere gedragsstoornissen. Eindelijk heb ik het geluk gevonden, ik laat hem nooit meer los. Dit is de liefde die ik nooit heb gehad.”

Heb jij ook iets heftigs meegemaakt en wil je daarover vertellen?

JIJ op VROUW

Van de partners van VROUW