Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Manon en haar kind
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Moeder op je 42ste: Ik dacht
dat ik in de overgang was

Sam ten Hove

H

Het lukte Manon Eggermont (46) niet om zwanger te worden. Op haar 42ste mocht het toch zo zijn en twee jaar later kreeg ze nog een zoon. “De kinderen houden mij jong. Nu ben ik wel een héél oude moeder, maar ik voel me echt geen uitzondering.”

“Op mijn achttiende kreeg ik een relatie met een man in een rolstoel. Hij had een dwarslaesie. Toen werd al door een dokter gezegd: ‘Het zal moeilijk worden om zwanger te raken.’ Zelf was ik ziek, ik heb een soort reuma.”

Helaas nooit gelukt

“De medicijnen die ik daarvoor slikte, bleken ook effect te hebben op mijn vruchtbaarheid. Ik was 28 toen we gingen trouwen en ik besloot te stoppen met de pil. Omdat ik niet op een natuurlijke manier zwanger kon worden, begonnen we aan het ICSI-traject. 

Dat gaat een stap verder dan IVF: er wordt dan één zaadcel rechtstreeks geïnjecteerd in een eicel. Maar bevruchting op die manier is helaas bij ons nooit gelukt.”

Niet ziek maar zwanger

“Uiteindelijk ben ik van deze man gescheiden op mijn veertigste en ik leerde een nieuwe man kennen. Ik had er nooit meer bij stilgestaan om de pil te slikken, want ik dacht dat er toch geen mogelijkheid was om zwanger te worden. Tot ik op een gegeven moment een tijd lang ziek was.

Achteraf bleek dat ik toen al zwanger was. Ik was 41 en dacht: dat kan nooit goed gaan. Ik kreeg toen ook een miskraam.”

Overgang

“Ik was 42 toen ik ineens niet meer ongesteld werd. De overgang, dat leek me logisch. Ik ging naar de huisarts om een test te laten doen. De dokter zei: ‘Weet je zeker dat je niet gewoon zwanger bent?’

Ik dacht: dat kan nooit, maar hij adviseerde: ‘Doe toch maar een test.’ Nog geen tien minuten later stond ik met een positieve test in mijn handen.”

Wat nu?

“Mijn eerste reactie was: wat nu? Ik vond het heel erg eng. Dat gevoel overvleugelde alle andere gevoelens. Mijn man is golf-professional en moest de dag erna een verre reis maken. Ik vond dat hij gewoon moest gaan, dat gaf mij ook even de tijd om dit te laten bezinken.

De NIPT-test was toen net uit en ik had besloten om die te doen. Ik dacht: als de uitslag goed is, ga ik erin geloven. Ik moest ervoor naar België; alles bleek goed en ik was al drie maanden zwanger. 

Ik heb het al die tijd eng gevonden, maar ik voelde me verder geweldig. De zwangerschap verliep heel goed en ik beviel van een kerngezonde zoon.”

43 en aan de pil

“Na de bevalling vond ik dat ik toch maar aan de pil moest gaan. Ik was inmiddels 43, nog een kind krijgen zou een risico zijn en dat risico wilde ik niet nemen. Mijn man stelde voor dat hij zich zou laten ‘helpen’. In de zomer zou dat gebeuren.

In de tussentijd was ik aan de pil. Ik heb de ziekte van Crohn, dus de dokter waarschuwde wel dat de pil niet geheel betrouwbaar was. Maar de kans op een nieuwe zwangerschap leek me zo klein, dat ik me nergens zorgen over maakte.”

Ik wist het meteen

“Maar toen we in mei op vakantie gingen, werd ik niet meer ongesteld en wist meteen: ik ben zwanger. Inmiddels was ik 44 jaar. Ik voelde weer een enorme angst, toch zijn mijn man en ik er nuchter ingegaan.

We hadden al één gezond kindje, dus we wachtten de test af. Die was eigenlijk nog beter dan bij ons eerste kindje, dus het moest zo zijn. Mijn man vond het helemaal niet eng. Hij zei tegen mij: ‘Het is je gewoon niet eerder gegund, maar nu toch wel, laat het los.’

Deze tweede zwangerschap was zwaarder. Ik had veel last van misselijkheid en ik had bekkeninstabiliteit.”

Eigen beeld

Gemengde reacties

“Reacties van anderen waren soms lastig. Alhoewel ik heel fijne vriendinnen om me heen had, die allemaal erg met me meeleefden. M’n ouders vonden het eng en mijn omgeving reageerde verder heel gemixt. ‘Waar begin je aan?’ hoorde ik soms, en ik kon die vraag ergens wel begrijpen.

Toch was ik zelf vooral heel dankbaar dat het was gelukt. En gelukkig was het merendeel van de mensen om mij heen ook enthousiast en blij voor mij.”

Totaal niet zwaar

“Opvoeden op mijn leeftijd ervaar ik totaal niet als zwaar. Ik heb meer rust en accepteer alles eerder. Jonge moeders moeten alles nog doen: carrière maken, gezellig doen met vriendinnen. Ik heb dat allemaal al wel gehad.

Je ziet onder jonge moeders ook best veel strijd. Daar heb ik niks mee te maken. Al mijn vriendinnen hebben kinderen die al het huis uitgaan, zij kunnen nu gaan en staan waar ze willen en zijn heel leuk met mijn kinderen. Vorige week vierden we de verjaardag van een van de jongens en wat ze allemaal kregen! Niet normaal.

De kinderen houden me jong. En op het schoolplein valt het me op dat andere moeders ook wat ouder zijn. Nu ben ik wel een héél oude moeder, maar ik voel me echt geen erge uitzondering!”

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je wilt delen? Stuur het naar de redactie van VROUW.

Jij op VROUW