Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Xandra werd op 15 jarige leeftijd gedwongen de prostitutie in te gaan
Verhalen achter het nieuws

Xandra* belandde op haar 15de in de prostitutie:
Mijn ouders wisten nergens van

journaliste

Daphne van Rossum

J

Justitie maakt zich grote zorgen over meisjes die steeds jonger de prostitutie ingaan. Kinderen van 13 jaar zijn allang geen uitzondering meer, schrijft De Telegraaf vandaag op de voorpagina. Ook Xandra* (26) werkte als 15-jarige - gedwongen - in de prostitutie. "Mijn ouders hadden niks door."

Officier Daphne van der Zwan vandaag in de Telegraaf: "De slachtoffertjes zijn niet alleen meiden uit achterstandsgezinnen met een laag IQ. Gebroken gezinnen, kinderen die weinig aandacht krijgen van hun ouders: daar schuilt het gevaar."

Warm gezin

"Ik kom uit een stabiel en warm gezin", vertelt Xandra*, die dit verhaal vanwege privacyredenen niet onder haar eigen naam wil vertellen. "Mijn ouders zijn niet gescheiden en ik kreeg alles wat mijn hartje begeerde. Ik had geen aandacht te kort. Het zijn niet altijd de kwetsbare meiden uit gebroken gezinnen die slachtoffer worden. Mijn enige kwetsbaarheid was dat ik in de pubertijd zat.

Ik was vrij nerdy. Ik haalde goede cijfers en had een buitenboordbeugel. Er was een stoer groepje in mijn klas waar ik bij wilde horen. Deze kinderen dealden drugs en deden klusjes voor een oudere man. Ik raakte daarbij betrokken. Na een keer of acht wilde ik niet meer dealen, toen werd ik door hem bedreigd. Hij zei dat ik niet kon stoppen en dat ik dan op een andere manier mijn geld voor hem moest verdienen." 

Verkracht

"Hij heeft mij in elkaar geslagen en verkracht. Hij heeft mij in een periode van zeven tot acht maanden geprostitueerd. Het ging via 'cardating', daar zit de minste controle op. Hij stapte uit zijn auto en de klant stapte in. Ik werkte onder schooltijd, soms erna. Of in de vakantie. Achteraf denk ik dat er veel signalen gemist zijn door bijvoorbeeld school. Docenten hebben niet goed doorgegeven dat ik niet op school was.

Mijn ouders heb ik niks verteld - omdat ik bang was voor mijn pooier - maar mijn gedrag veranderde wel. Ik werd kattig en kon lelijk uitvallen. Mijn ouders schreven mijn veranderende gedrag aan de pubertijd toe. Ik ben op een gegeven moment ook van school veranderd. Ik was altijd heel druk en vrolijk, maar werd door het misbruik stil en teruggetrokken. De nieuwe school kende me niet zoals ik daarvoor was en als ze al iets dachten was het dat ik waarschijnlijk moest wennen aan de nieuwe school."

Van de radar

"Toen ik 16 was is hij denk ik opgepakt. Ik denk dat hij meer foute dingen had gedaan, maar hij was ineens van de radar af. In plaats van opluchting voelde ik angst. Ik had er wel het een en ander over gelezen op internet en las dat de meeste slachtoffers van een loverboy ontsnappen aan hun situatie door onder te duiken. Het klopte voor mijn gevoel niet dat hij 'zomaar' was verdwenen en ik had het gevoel dat hij elk moment weer op kon duiken.

Mijn gedrag veranderde. Ik begon te drinken en te stelen. Aan mijn beste vriendin had ik mijn 'geheim' opgebiecht en zij vertelde het op haar beurt aan haar moeder, die het weer aan mijn ouders vertelde. Ze reageerden heel begripvol. Natuurlijk schrokken ze enorm, maar ze waren lief en zijn altijd een steun gebleven."

Gesloten GGZ-inrichting

"Ik ben in therapie gegaan, maar heb het toch niet goed kunnen verwerken. Zodoende kwam ik op mijn negentiende een man tegen die mij leek te begrijpen. Ik had daarvoor alleen het beeld dat alle mannen alleen uit waren op seks, maar hij was lief voor mij. Aanvankelijk kreeg ik heel veel steun van hem, ook voor mijn verleden.

Helaas bleek ook hij een loverboy te zijn en via hem kreeg ik contact met een veel oudere man die mij heeft uitgebuit door mij te prostitueren in huizen, auto’s en ook buiten. Dit heeft twee jaar geduurd. Toen bereikte ik een grens. Ik zwierf over straat, had heel veel spanning met mijn ouders en gebruikte harddrugs. Nadat ik eruit stapte werd ik suïcidaal en ben opgenomen in een gesloten GGZ-inrichting."

Het absolute keerpunt

"Mijn moeder had het boek ‘De meisjes van mevrouw de Wit’ inmiddels gelezen en dat boek was voor haar een keerpunt. Ze herkende zoveel. Mijn ouders hebben daarna contact opgenomen met Anita de Wit, de moeder die in het boek voorkomt. Ze is naar me toegekomen om mij te helpen.

Dat is voor mij het absolute keerpunt geweest. De stichting StoploverboysNU van Anita de Wit is geen officiële instantie en biedt hulp op maat. Ik kon daar uitrusten en bijkomen. Voelde me heel veilig. Als ik wilde praten - ook al was het om 4 uur 's nachts - dan was Anita er voor mij.

Het was ook fijn om meerdere meiden te ontmoeten die weten waar jij doorheen bent gegaan. Het was een hele sterke groep. Inmiddels help ik ook meiden die bij ons aankloppen of ga ik mee in de voorlichting waar ik kinderen en volwassenen wakker schud met mijn verhaal. We verwijzen door of bieden hulp of interventie."

Jij op VROUW.nl

Heb jij een bijzonder verhaal en wil je dat, al dan niet anoniem, vertellen?

Dat kan hier!