Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Frea, Laura en Geanne
Verhalen achter het nieuws

'Soms komt het kindje
al in de ambulance ter wereld'

Evy Brans

A

Afgelopen week kwamen er vanuit de ambulancezorg geluiden van ontevredenheid over de werkdruk. Hoewel ambulancehulpverleners zeker ernstige dingen meemaken, maken ze vooral ook heel veel leuke dingen mee.

Wij vroegen drie ambulancehulpverleners wat hun baan zo leuk maakt en hoe zij omgaan met ernstige situaties. Vooral teamwork en humor blijken noodzakelijk!

​Geanne Bakker (41 jaar)

Geanne werkt nu al zeventien jaar voor ambulancezorg Groningen.

Eigen beeld

"Ik wist al op de middelbare school dat ik iets in de zorg wilde doen. Toen ik met de opleiding tot verpleegkundige bezig was, kwam de interesse voor de ambulancezorg. In het vierde jaar van de opleiding mocht ik stagelopen, puur om te kijken of het iets voor me was. Ik was meteen verkocht!

Ik vind de afwisseling heel leuk. Je weet hoe laat je dienst begint, maar je weet eigenlijk nooit hoe laat je klaar bent. Ook kom je heel intiem bij mensen thuis. Dat is heel anders dan als je in een zorginstelling werkt. Ik heb al van alles gezien; van hele luxe situaties tot hele schrijnende."

Geen taxi

"Dat de techniek sterk is verbeterd helpt ook mee. Toen ik begon moesten we veel van de problemen inschatten aan de hand van verhalen. Inmiddels kunnen we ook in de ambulance veel doen. Mensen zien een ambulance soms als taxi naar het ziekenhuis terwijl de behandeling al bij ons in de ambulance begint.

Mensen vragen me vaak: 'Heb je nog iets ergs meegemaakt?' dan denk ik altijd: 'Wwat wil je nu horen?' Natuurlijk kom je op de ambulance veel ellende tegen maar we maken ook veel leuke, grappige en ontroerende dingen mee. Daarnaast kunnen we ook altijd praten over de nare dingen die we meemaken. Dat helpt."

Bevalling gemist

"Zo was er ooit een buitenlands echtpaar, waarvan de vrouw op het punt stond om te bevallen. Ze hadden al een kind van 3 jaar. Haar man had zo’n plichtsbesef dat hij nog snel op zijn werk wilde vertellen waarom hij niet kwam.

We troffen de vrouw alleen thuis aan, de deur stond netjes open. Ik kwam boven en daar lag ze met haar twee kinderen op bed. Mijn collega riep nog naar boven dat de brancard klaarstond, maar dat was dus niet meer nodig. Meneer kwam even later hijgend thuis en had dus de bevalling gemist.

Het voelt goed dat jij door snel handelen een leven kunt redden. Ik heb een keer een man gereanimeerd en eenmaal in het ziekenhuis, zei hij: ‘volgens mij heb je mijn leven gered’. Daar sta ik eigenlijk niet altijd meer bij stil, ik doe gewoon mijn werk."

Frea Nijboer (55)

Frea werkt nu ruim zeven jaar als ambulancehulpverlener in Groningen. Hiervoor werkte ze twintig jaar in het Universitair Medisch Centrum Groningen: tien jaar op de hartbewaking, tien jaar op de eerste hulp.

Eigen beeld

"Mensen zeggen altijd 'Jullie maken hele heftige dingen mee.' Dat klopt, maar daarentegen maken we ook heel veel mooie dingen mee. Naast die heftige inzetten is het gewoon een prachtig vak.

Toen ik net in de opleiding was als ambulancehulpverlener, liep ik nog mee met een collega. Wat me tijdens mijn eerste rit vooral opviel, was dat we de familie en degene die het betrof het gevoel gaven dat het goed ging komen. Dat vond ik heel bijzonder.

Mensen hebben heel veel vertrouwen in je. Op dat moment realiseerde ik me ook wel dat het een vak is met een grote verantwoordelijkheid. We kunnen natuurlijk niet altijd iedereen redden, maar we hebben altijd een positieve bijdrage in de zorg. Ook als de afloop niet goed is, kun je mensen troosten en steunen en proberen we ons vak zo goed mogelijk te beoefenen."

Onzekerheid en spanning

"Ik zal niet zeggen dat het een vak is waar de werkdruk niet hoog is. De aard en de aantrekkelijkheid van de baan zit hem ook in de druk. We weten niet wat een dienst gaat brengen. Ik ervaar de druk niet als negatief, de onzekerheid en spanning zijn ook deels onze drive.

We worden regelmatig door patiënten aangesproken over de werkdruk. Maar ik probeer die altijd te relativeren. Ik vind dat elke patiënt evenveel aandacht verdient en zal de behandeling dan ook nooit afraffelen. Ook al gaat het om iets minder ernstigs. Ook dan heeft iemand aandacht nodig."

Humor

"We horen natuurlijk heel veel verhalen. Patiënten merken heel vaak op, dat we als chauffeur en ambulancehulpverlener zo goed op elkaar ingespeeld zijn. Die chauffeur zit er ook echt niet alleen maar om te rijden. Je moet vaak samen snel handelen, maar we hebben ook samen heel veel lol.

Je probeert toch een beetje de spanning eraf te krijgen. Humor is een uitlaatklep waar we dankbaar gebruik van maken. Onderling en naar patiënten. Er wordt absoluut veel gelachen."

Laura Kroon-Muller (53)

Laura zit al 25 jaar in de zorg en werkt voor gebied Zuid-Holland Zuid. Ze heeft eerst tien jaar op een eerst hulp-afdeling gewerkt. vijftien jaar geleden stapte ze overgestapt naar de ambulance.

Thymen Stolk Fotografie

Ook Laura merkt dat er steeds vaker wordt geïnformeerd naar agressie en ellende in haar beroep. "Maar dat valt zoooo ontzettend mee. We hebben het gewoon heel goed op de ambulance. Je hebt ontzettend veel vrijheid en zelfstandigheid. Het mooie van ons vak is dat wij de regie in handen hebben en iedereen ons altijd graag wil helpen.

De nachtdiensten zijn af en toe wel zwaar. Maar de wisselende diensten geven ook heel veel mogelijkheden, die je bijvoorbeeld met een kantoorbaan niet altijd hebt. Je kunt op de gekste tijden dingen doen, zoals om 14 uur de stad in gaan op een doordeweekse dag."

Kinky feesten

"Wij komen overal, je kunt het zo gek niet bedenken. Het woonhuis, ziekenhuis en bejaardentehuis zijn natuurlijk vanzelfsprekend. Maa we komen ook op kinky feesten, op de schaatsbaan, in de klimhal, op een cruiseschip, achter de coulissen van de schouwburg en op intieme momenten in de slaapkamer.

We gaan ook vaak naar evenementen met een fietsteam. Dan gaan we op de fiets met al onze middelen, behalve de brancard, en kunnen we veel sneller ter plekke te hulp schieten. Op een later moment komt er dan eventueel nog wel een ambulance."

Onderweg bevallen

"Het zijn soms heftige momenten, maar het is vooral heel mooi dat je mensen kunt helpen. We hebben weleens dat mensen thuis willen bevallen en dan op het laatste moment toch naar het ziekenhuis moeten. Dan gebeurt het soms dat het kindje in de ambulance ter wereld komt. Het blijft dan altijd wel spannend, maar dat vind ik de mooiste ritten.

De weg ernaar toe is ook leuk. Je moet wel niet te jong op de ambulance willen zitten want je hebt best wel een verantwoordelijkheid. Meestal hebben mensen meerdere opleidingen en specialisaties gedaan in het ziekenhuis voordat ze in de ambulancezorg gaan.

Het is belangrijk dat je een goede 'rugzak' hebt, dan zit je makkelijker op de ambulance en kun je beter met nare situaties omgaan. Mijn oudste twee kinderen zijn nu allebei verpleegkunde aan het studeren. Ik vind het heel leuk dat mijn enthousiasme over dit werk blijkbaar aanstekelijk heeft gewerkt."

Heb jij ook een bijzonder verhaal? Deel het met de redactie en wie weet kunnen we je verhaal op VROUW.nl plaatsen.

JIJ op VROUW