Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dianne en haar gezin
Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

Dianne had een postnatale depressie:
Die antidepressiva blijf ik slikken

Jolien van de Griendt

D

Dagenlang je bed niet uit kunnen komen, niet alleen durven zijn met je kind en heftige paniekaanvallen. Dianne (24) werd na haar eerste zwangerschap getroffen door een zware postnatale depressie. Momenteel verwacht ze haar derde. "Toen ik zwanger was van Gio had ik er veel minder last van, dat was een hele relaxte zwangerschap. Maar nu maak ik me weer zorgen; mijn moeder is ongeneeslijk."

Diannes eerste zwangerschap was ongepland. "Ik was 19 en kende mijn vriend net een maand. De eerste keer was het meteen raak. Maar we woonden allebei nog thuis en ik zat nog op de havo. Veel mensen zeiden dat ik het niet zou kunnen, of dat er niets van me zou terechtkomen. Daarom wilde ik juist extra hard laten zien dat ik het wél kon."

Extreem gedrag

Terwijl haar dochter Fayah pas een paar maanden oud was, schreef ze zich in voor een hbo-studie rechten. "Mijn schema was echt gestoord, omdat ik tussendoor ook nog moest kolven. Ik wilde namelijk ook per se borstvoeding geven. Ik wilde álles zelf doen. Ik liet het zelfs bijna niet toe als mijn ouders, vriend of schoonouders iets wilden doen."

Achteraf gezien weet Dianne wel dat dat extreme gedrag een voorbode was. En het werd steeds gekker: "Ik kreeg steeds vaker opeens rare ideeën. Dan was ik onderweg naar school, en dacht ik opeens dat ik Fayah nooit meer zou zien." 

Pistool

Of ik was opeens heel bang dat iemand met een pistool een gebouw in zou lopen en iedereen zou neerschieten. Nu realiseer ik me dat ik mezelf zo had uitgeput, dat ik helemaal doordraaide. Zeker in combinatie met de zwangerschapshormonen."

Een paar maanden later ging het echt mis. Dianne ging met de trein naar een vriendin. Haar vriend en dochtertje zwaaiden haar uit vanaf het perron. "Terwijl de trein wegreed en ik ze zag zwaaien, stortte ik opeens helemaal in."

Psychologen

"Ik kreeg overal tintelingen, mijn hart ging heel snel kloppen en ik werd duizelig. Ik wist opeens zeker dat ik mijn vriend en dochter nooit meer zou zien. Ik was alleen nog maar heel bang en heel erg in paniek. Ik wilde alleen maar weg uit die trein en terug naar huis."

De dagen na de paniekaanval in de trein kon Dianne helemaal niets meer. "Ik kon dagenlang mijn bed niet uit, ik had er niet genoeg energie voor. Ik durfde ook niet meer naar buiten. De huisarts moest komen en ook de thuiszorg en psychologen kwamen aan huis."

In de familie

Dianne bleek een postnatale depressie en angststoornis te hebben. "Achteraf gezien eigenlijk niet gek want het zit ook in de familie: mijn tante heeft ook twee keer een postnatale depressie gehad en belandde zelfs in het ziekenhuis."

Dianne kreeg medicatie, maar het was heel heftig om daar aan te wennen. "Die medicijnen werken zo dat het eerst erger moet worden, voor het beter wordt. De eerste weken was het alsof ik het syndroom van rusteloze benen had, maar dan tien keer zo erg en door mijn hele lichaam." 

Laten vallen

"Ik woon op vier hoog en het is wel een paar keer door mijn hoofd gegaan om uit het raam te springen, zodat het tenminste over zou zijn. Ik vond mezelf toch al een waardeloze moeder." Het kostte Dianne bijna een jaar om er weer bovenop te komen. "Alles moest met kleine stapjes. Eerst een meter buiten de deur en elke dag een klein beetje verder."

Dianne was zo bang voor de paniekaanvallen, dat ze ook niet meer alleen met haar dochter durfde te zijn. "Ik kon het niet aan om haar te zien. Ik was bang dat ik haar zou laten vallen, of dat ik weer zo’n aanval zou krijgen."

Onderhoudsdosering

Helemaal de oude is ze nog altijd niet. "Ik ben wel echt veranderd, ben veel minder spontaan. Ik zou bijvoorbeeld nooit in mijn eentje ver weg gaan met de kinderen, ik ben nog steeds bang dat er wat mis gaat.

Ik ben sinds die paniekaanval nooit meer in een trein geweest, ben ook niet van plan dat nog te doen." Dianne, zwanger van haar derde, gebruikt ook nog steeds een onderhoudsdosering antidepressiva. "Het is een medicijn dat niet schadelijk is voor de zwangerschap. Als ik nu zou stoppen met medicatie, zou het waarschijnlijk weer helemaal misgaan." 

Ongeneeslijk ziek

Dankzij de medicatie, psychische hulp en online cursussen gaat het inmiddels gelukkig wel een stuk beter. Inmiddels heeft ze twee kinderen - Fayah (4) en Gio (2) - en is ze 36 weken zwanger.

"Ik wil mijn leven niet laten bepalen door angsten en weet dat ik uiteindelijk ook weer uit een depressie kom. Een kindje zorgt op lange termijn voor zoveel meer geluk, dat ik een eventuele terugslag ervoor over heb.

Toen ik zwanger was van Gio had ik er gelukkig ook veel minder last van, dat was een hele relaxte zwangerschap. Maar nu maak ik me weer zorgen; we hebben in november te horen gekregen dat mijn moeder ongeneeslijk ziek is. Ze is pas 52, dus dat is heel heftig." 

Beschadigd

"Ik merk dat ik daardoor labieler ben. Gelukkig herkent mijn vriend inmiddels de signalen." Dianne hoopt dat vrouwen die ook last hebben van klachten na de zwangerschap, daarover praten. "Mensen denken bij een postnatale depressie vaak dat een vrouw haar kind iets wil aandoen, en daardoor rust er een taboe op.

Heel veel vrouwen schamen zich voor een postnatale depressie. Maar hoe eerder je er open over praat, hoe eerder je hulp kunt krijgen. Dan raak je er uiteindelijk ook minder door beschadigd."

Jij op VROUW.nl

Wil jij, net als Dianne, ook een verhaal vertellen?

Dan kan dat hier...