Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Pleegouders Anita en Frits met Sandra
Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

Anita is 'bezoekmoeder': Sandra's ouders
hebben haar nooit bezocht

Jolien van de Griendt

T

Toen Anita (75) decennia terug een oproep in de krant las waarin 'bezoekouders' werden gezocht, voelde ze zich meteen geroepen. Inmiddels bezoeken zij en haar man al ruim 42 jaar wekelijks de meervoudig beperkte Sandra (54), zoals dinsdag te zien was in de documentaireserie Beau Five Days Inside met Beau van Erven Dorens. "Haar ouders en tweelingzus hebben haar nog nooit bezocht."

Sandra woont vanaf dat ze 3 maanden was in zorginstelling Sherpa in Baarn. Dinsdagavond was in Beau Five Days Inside te zien hoe zij daar leeft. 'Bezoekmoeder' Anita: "Ze kan niet lopen en haar spieren zijn niet ontwikkeld; ze is helemaal stijf, heel klein en licht. Ze kan ook niet praten en krijgt sondevoeding."

Gekke vraag

"In eerste instantie werd alleen gezocht naar vrijwilligers voor de wat meer mobiele cliënten, maar ik heb gevraagd of we ook eens mochten kijken op de afdeling voor de bedlegerige bewoners. We hoorden dat ook daar mensen zijn die zelden of nooit bezoek krijgen. Terwijl zij net zoveel liefde en aandacht nodig hebben.

De directie vroeg wie wij als pleegkind zouden willen, maar dat vond ik een gekke vraag. Een kind kies je toch niet? Ik heb hen dus de keuze laten maken. Zij vonden dat Sandra goed bij ons zou passen, en zo werd zij op haar twaalfde ons pleegkind."

Zwart gat

Het pleegouderschap is vrijwillig, maar toch zou Anita het niet helemaal zo willen noemen. "Als je bij deze cliënten begint aan een pleegouderschap, kun je niet stoppen. Dan vallen zij echt in een zwart gat en worden ze heel verdrietig.

Toen wij de bezoekouders van Sandra werden, gingen mijn kinderen net naar de kleuterschool. Bij de zorginstelling hadden ze verteld dat Sandra naar verwachting nog een jaar of vijf zou leven. Ik wilde haar in dat korte leven nog zoveel mogelijk liefde geven. Inmiddels zijn we dus 42 jaar verder en is ze 54."

50

In al die tijd is het volgens Anita nooit zwaar geweest. "Geen moment. We zijn enorm gek met haar en ze is echt een onderdeel van ons gezin. Mijn kinderen gingen toen ze jong waren ook regelmatig mee op bezoek, maar inmiddels wonen ze ver weg.

We namen haar tot zo’n tien jaar geleden ook vaak mee naar huis, maar dat gaat nu niet meer. Toen Sandra 50 werd, hebben we nog wel een groot feest in onze tuin gegeven, waar ook de rest van onze familie bij was."

Biologische ouders

"Als het niet goed gaat met haar dan ben ik ook altijd heel bang dat ze er tussenuit knijpt. Maar mijn man en ik grappen nu weleens dat ze ons misschien wel overleeft. Ik ben nu 75, en Sandra is eigenlijk ondanks al haar beperkingen heel gezond."

De biologische ouders van Sandra hebben haar naar de zorginstelling gebracht toen ze 3 maanden was. "Sindsdien zijn ze nooit meer op bezoek geweest. Ik vind het lastig om daarover iets te zeggen, want ik kan niet in hun hoofd kijken. Misschien konden ze het simpelweg niet aan. Sandra heeft ook een tweelingzus. Misschien was de zorg voor allebei te veel."

Tweelingzus

Met Sandra’s biologische vader is nog telefonisch contact geweest toen hij terminaal was. "De zorginstelling heeft toen gevraagd of hij misschien toch nog contact wilde, maar dat wilde hij niet." Sandra’s vader is inmiddels overleden en ook Sandra's tweelingzus is nooit op bezoek geweest.

Anita begrijpt dat veel mensen contact met een meervoudige beperkt iemand in eerste instantie lastig vinden. "Toen ik voor het eerst met haar ging wandelen dacht ik ook wel: 'Wat nu? Kan ik überhaupt contact met haar maken? Gaat dat eigenlijk nog wel gebeuren?' Maar ik ben haar gaan knuffelen en dat groeide heel snel."

Eigen foto

Sandra als kind. (eigen foto)

Grapjes

"Ze kijkt op als we binnenkomen en we maken grapjes met haar. Haar lach is zo aanstekelijk dat we dan soms allebei de slappe lach hebben. Als we er even niet zijn, mist ze dat ook echt. Een tijdje geleden lag ik in het ziekenhuis, waardoor ik dus even niet bij haar op bezoek kon.

Toen ging het opeens niet zo goed met Sandra, ze wilde niet meer eten en veel dingen gingen lastig. Ze hebben haar toen in een busje naar mij in het ziekenhuis gebracht, en vanaf dat moment ging het weer beter met haar."

Liedje

Natuurlijk zijn er ook mindere momenten, als Sandra pijn heeft of als het niet zo goed gaat. "Het is soms moeilijk om erachter te komen wat er is, omdat ze het niet kan vertellen. Maar ook dan kunnen we er voor haar zijn.

Ik streel haar dan of zing heel zacht een liedje in haar oor. Je wil dan zo graag dat ze zich wat lekkerder voelt. Het is heel fijn om te zien dat ze dan een beetje ontspant."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook zo'n prachtig verhaal te vertellen?

Dan kan dat hier...