Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Familie Salfischberger / Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Marion kreeg een drieling maar
kon er wegens ziekte weinig voor zorgen

Dimphy van Miltenburg

A

Acht jaar geleden onderging Marion Salfischberger een operatie vanwege een goedaardige cyste. Tegelijkertijd kreeg ze een buikwandcorrectie, omdat ze veel overtollig vel had na de zwangerschap van haar drieling (inmiddels 17). Marion: "Maar sindsdien heb ik pijn en zit ik vaak in een rolstoel."

Tot de bewuste operatie lachte het leven Marion juist toe. Ze had een gezonde meisjesdrieling van 9. En dat terwijl het allesbehalve vanzelfsprekend was dat ze moeder werd.

Laatste poging

Marion: "Ik had te weinig baarmoederslijm waardoor de kans dat ik op een natuurlijke manier zwanger raakte klein was. Maar we konden kunstmatige inseminatie doen, waarbij het sperma van de man op het juiste moment bij de vrouw wordt ingebracht.

Ik moest hormonen spuiten voor de behandelingen, iets dat ik wel zwaar vond omdat ik naalden verschrikkelijk vind. Maar het ergste waren de teleurstellingen. Nadat we in bijna twee jaar tijd tien mislukte pogingen achter de rug hadden, besloten we nog één laatste poging te wagen."

Drieling

Maar de laatste poging lukte wél en goed ook: Marion was in verwachting van een drieling. "De artsen vroegen ons meteen of we ze alle drie wilden houden. Maar dat was geen eens een vraag voor ons; waar er één of twee groot kunnen worden, kunnen er ook drie groot worden."

Marion was de eerste weken van de zwangerschap flink misselijk, waardoor ze bijna een maand in het ziekenhuis lag. Maar verder verliep de zwangerschap redelijk. Een paar weken voor de uitgerekende datum werd de drieling met een keizersnede gehaald, met behulp van 21 ziekenhuismedewerkers.

Zwangerschapsvergiftiging

Marion kreeg na de bevalling echter zwangerschapsvergiftiging, waardoor ze de eerste weken van haar kerngezonde dochters miste. Ze was in levensgevaar en lag een tijd op de intensive care. Maar nadat ze eenmaal was opgekrabbeld, herstelde ze volledig.

Marion: "De eerste jaren met de drieling verliepen prima. De meiden aten en sliepen goed, ik denk dat iemand met één huilbaby het zwaarder heeft gehad dan wij met drie baby’s. Mijn man werkte fulltime en ik werkte twee dagen per week. Op de dagen waarop ik werkte pasten onze ouders op."

De meisjesdrieling

Cyste

Eind 2009 kreeg Marion plotseling heel erg last van pijn in haar buik. In het ziekenhuis werd een goedaardig gezwel geconstateerd, Marion: "Om de cyste te verwijderen, moest ook een buikspier worden verwijderd.

De artsen adviseerden om meteen een buikwandcorrectie te doen want door het weghalen van die spier zou ik anders zeker rugklachten krijgen van het overtollige vel dat ik aan de zwangerschap had overgehouden."

Pijnspecialist

Na ongeveer acht weken had Marion weer hersteld moeten zijn. "Maar ik bleef continu ontzettende pijn hebben en kon bijna niet meer lopen. Eerst dacht ik nog: 'Ik moet gewoon nog revalideren.' Maar op een gegeven moment merkte ik geen vooruitgang meer.

In het ziekenhuis werd ik doorgestuurd naar de pijnspecialist. En die zei eigenlijk meteen: 'Waarschijnlijk zit er een zenuw bekneld, maar daar kunnen we niets aan doen. Leer er maar mee leven.'"

Dertien operaties

Maar dat antwoord kon Marion niet accepteren. "Ik dacht: 'Daar ben ik veel te jong voor. Dus heb ik andere ziekenhuizen bezocht. Ik vroeg de artsen of het ingebrachte kunststof matje misschien de klachten kon veroorzaken. Maar zij dachten van niet."

In de jaren die hierop volgden onderging Marion nog dertien operaties. Vaak werden stukjes zenuw verwijderd. "Dat hielp wel iets, maar het loste het probleem niet op."

Neurostimulator

Ook kreeg Marion een neurostimulator, een medisch implantaat ter grootte van een stopwatch, dat lijkt op een pacemaker. De neurostimulator geeft via één of meer geleidingsdraden lichte elektrische pulsen af in de ruimte rondom het ruggenmerg. Dat moet de pijn verminderen.

Marion: "Dat hielp ook wel en na de eerste operatie kon ik zelfs weer even een heel stuk lopen. Maar tijdens het wassen in het ziekenhuis bleef een verpleegkundige achter zo’n geleidingsdraad haken (de neurostimulator zat nog niet in Marions lichaam) en daardoor schoot de draad verkeerd."

Flinke wissel

"Bij nieuwe operaties hebben ze de draad nooit meer exact op dezelfde plek gekregen en ik heb mij nooit meer zo goed gevoeld als toen. Maar dat gevoel blijf ik wel houden: ik kon toen wel lopen, dus er bestaat een oplossing!"

Marions gezondheid trekt een flinke wissel op het gezin. Marion: "We hadden jaren eerder gelukkig een pand met mijn ouders gekocht; mijn ouders trokken in het kantoorgedeelte van een oude Rabobank, wij in het woonhuis daaraan vast." 

Omgekeerde situatie

"De reden van die koop was om op den duur voor mijn ouders te kunnen zorgen maar de situatie is juist omgekeerd: mijn ouders zorgen nu voor ons." De meisjes werden vroeg zelfstandig doordat hun moeder veel tijd in bed doorbracht.

"Op hun tiende gingen ze bijvoorbeeld zelf naar school, terwijl ik ze in gezonde toestand op die leeftijd nog wel gebracht en gehaald zou hebben. Ook gaven we ze eerder een telefoon, want ze waren vaker zonder mij op pad. En nu helpen ze o.a. met wassen, strijken, stofzuigen, koken en de boodschappen. Maar ik had ze meer tijd voor zichzelf gegund."

Marion 

Bloedstolsel

Ook vindt Marion het jammer dat ze bijvoorbeeld niet een hele dag met de meiden kan shoppen. "Dat is typisch zo’n moeder-dochter-ding. Maar dan denk ik maar weer aan een oud-collega die plotseling overleed door een bloedstolsel. Haar dochter kan nooit meer iets aan haar moeder vragen of met haar moeder doen. Ik besef dat het altijd erger kan."

Maar zich neerleggen bij de situatie doet Marion nog steeds niet. "Ik blijf hopen dat er ergens iemand is die mij wil helpen, al is er maar een heel klein kansje dat het lukt. Ik geloof nog steeds niet dat ik dit maar gewoon moet accepteren. Ik moet toch weer op de been kunnen komen?"

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een persoonlijk verhaal vertellen?

Dan kan dat hier...