Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ellen met haar broer Sander
Foto: Privébeeld
Verhalen achter het nieuws

Ellen riep de hulp in van social media
om haar overleden broer te eren

Daisy Heyer

H

Hoe kun je het beste een overleden dierbare eren? Ellen Gerritsen (40) heeft er zo haar eigen gedachten over. Afgelopen januari vroeg zij op Twitter hulp aan de mensen die haar overleden broer Sander hebben gekend. Met hun reacties wil ze een boekwerk maken, dat ze later aan haar kinderen kan laten lezen. Zo weten ze hoe hun oom écht was.

"Mijn broer is zeven jaar geleden overleden aan kanker. Mijn dochter (10) heeft hem dus wel gekend, maar mijn zoontjes hebben Sander nooit meegemaakt. Wel zwaaien ze altijd vrolijk naar zijn foto die bij ons op de gang hangt. Een tijdje geleden deden ze dat weer en realiseerde ik pas echt dat ze hem nooit zullen leren kennen.

Studentenhuis

Ik bereik in april de leeftijd die mijn broer had toen hij stierf. Dat idee, in combinatie met het feit dat mijn zoontjes opgroeien zonder ooit te weten hoe Sander echt was vind ik moeilijk. En dat is echt een understatement: hij was heel belangrijk voor mij. Tuurlijk vertel ik over hem, maar dat voelt zo eenzijdig.

Opeens leek het mij een heel goed idee als zij van meerderen zouden horen hoe Sander was. Daarom vroeg ik op Twitter aan mensen die Sander gekend hebben of zij iets over hem wilden vertellen en/of foto’s met mij wilden delen. Van de mensen met wie hij in een studentenhuis woonde tot collega’s. Het hoeven echt geen tien kantjes vol te zijn, een leuke foto is net zoveel waard.

Fokke en Sukke

Ik kreeg al snel veel reacties. Variërend van twee zinnen tot een verhaal van een oude buurvrouw die vertelde dat Sander zo enthousiast was toen hij Zwarte Piet speelde; dat alle kinderen daarna blauwe plekjes hadden omdat hij iets te hard met de pepernoten had gegooid.

Ook een bijzondere reactie was die van Jean-Marc van Tol, van Fokke en Sukke. Sander bleek heel lang per mail ideeën naar hem gestuurd te hebben voor nieuwe strips van het duo.

Theo van Gogh

Eén keer stuurde hij een idee voor een strip na de moord op Theo van Gogh in 2004.  Die vond Jean-Marc toen te heftig, maar heeft hij nu voor het boek alsnog getekend. En hij is jaren teruggegaan in zijn mail om stukjes conversaties te kunnen knippen en plakken. Zo speciaal! Want iemand hoeft dat niet te doen.

Lang niet iedereen die een reactie stuurde kende hem persoonlijk en toch duiken ze dan in het verleden voor hun herinnering. Ik ben heel benieuwd wat er uiteindelijk van gaat komen. Eerst had ik een einddatum ingesteld, maar die heb ik weggehaald omdat er ook mensen zijn die iets langer de tijd nodig hebben.

Bundelen

Een van zijn beste vrienden had bijvoorbeeld wel negentig foto’s en vond het lastig daar zo snel een selectie in te maken. In het begin werd er heel veel ingeleverd, nu wordt het langzaam iets minder.

En tja, op een gegeven moment moet ik het natuurlijk ook gaan bundelen. Het meeste wat ik binnen krijg houd ik nu nog voor mezelf. Mijn zus en moeder hebben wel al veel gezien, mijn dochtertje ook een paar foto’s. Ze vinden het allemaal te gek. Ik speel met de gedachte om hetzelfde voor mijn vader te doen, die tweeënhalf jaar geleden ook aan kanker overleed.

Uitvaart

Zeven jaar geleden heb ik de stichting No Guts No Glory opgericht. Mijn broer had geld nodig voor behandelingen die (nog) niet vergoed werden door zorgverzekeraars. Vlak voor zijn overlijden vroeg hij me NGNG niet los te laten, zodat andere ook gesteund konden worden. Dat heb ik hem toen beloofd.

Ik kan het bundelen echt aanraden. Tuurlijk: er is ook een uitvaart, waarbij mensen dingen vertellen over de geliefde wat je misschien nog niet wist, maar dan zijn het slechts twee of drie sprekers. Op deze manier zijn het er zoveel meer! Ik kan niet wachten tot ik het boek in mijn handen heb."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een bijzonder (herinnerings)verhaal vertellen?

Dan kan dat hier...