Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Petra Molendijk / Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Petra doneerde haar nier aan een onbekende:
Ik zou het zo weer doen

Dimphy van Miltenburg

T

Toen Petra Molendijk (59) bijna elf jaar geleden De Grote Donorshow van BNN zag, plantte zich een zaadje in haar hoofd. Petra: “Ik hoorde voor het eerst dat je ook levend een nier kunt doneren. Dat bleef maar rondspoken in mijn hoofd. Op een gegeven moment veranderde de vraag van: ‘waarom zou je dat doen?’ in ‘waarom zou je het níet doen?’”

“Ik dacht altijd dat je met dialyseren gewoon kunt blijven leven als nierpatiënt. Maar dat is niet zo, de klok tikt. Als gezond persoon kun je prima leven met één nier. Ik ben dankbaar en blij dat ik zo’n gezond persoon ben en het is fijn om dit dan te mogen doen. En nee, ik ben niet gelovig: ik doe dit niet om mijn stoeltje in de hemel alvast te reserveren.”

Kinderen

Er gingen jaren overheen voordat Petra haar definitieve beslissing nam. “Ik heb er ruim zeven jaar over nagedacht. Ik heb twee zonen, die waren destijds 30 en 26 jaar. Wat als zij een nier nodig zouden hebben in de toekomst? Dan kon ik er geen meer geven.

Maar ze hebben elkaar, mijn man is nog een optie en we hebben een grote familie. Ik ga er vanuit dat er vast wel iemand een nier kan en wil geven. Ik verwacht het natuurlijk niet, want er komt geen nierfalen in de familie voor.”

Hartstikke trots

Voordat Petra daadwerkelijk in december 2014 haar nier doneerde, gingen er heel wat bezoekjes aan het Erasmus MC in Rotterdam aan vooraf. “Je krijgt eerst allerlei informatie toegestuurd. Als je na het lezen van die informatie het nog steeds ziet zitten om een nier te doneren, krijg je een gesprek in het ziekenhuis. 

Dan krijg je weer bedenktijd en uiteindelijk worden er allerlei testen gedaan. Er staan altijd wel mensen op de wachtlijst die jouw nier kunnen ontvangen, dus je hoeft niet stand-by te staan omdat je opeens opgeroepen kunt worden voor de operatie.”

Ook na alle gesprekken in het ziekenhuis bleef Petra enthousiast. Haar man en kinderen zeiden achter Petra’s beslissing te staan. “Onlangs heb ik het er nog eens met mijn kinderen over gehad. Mijn jongste gaf toe dat hij het destijds wel moeilijk vond, maar dat heeft hij toen niet laten merken.

Inmiddels is hij er hartstikke trots op dat ik het heb gedaan. Naast mijn gezin heb ik het met niemand overlegd.”

Werk

“Mijn man werkt in het onderwijs, dus ik vond het prettig als de operatie rond de kerstvakantie gebeurde, zodat hij vrij was. Zelf ben ik kraamverzorgster. Met mijn werkgever heb ik het niet van tevoren besproken, ik ging er eigenlijk gewoon vanuit dat die het goed zou vinden.

De uren die ik niet kon werken door de operatie en het herstel worden betaald door de overheid. Het kostte mijn werkgever dus geen geld. Mijn baas reageerde trouwens heel positief toen ik het meedeelde.”

Operatie

Echt zenuwachtig is Petra niet geweest voor de operatie. “Ik had alle vertrouwen in de artsen, daar heb ik geen moment aan getwijfeld. En het is ook heel goed gegaan. Na de operatie heb ik vier dagen in het ziekenhuis gelegen en toen kon ik naar huis.

De pijn is mij ontzettend meegevallen. Natuurlijk heb je pijn en moet je een tijd herstellen. Het was een gevoel van algehele malaise, ik lag veel op de bank en was vermoeid. Al met al heeft het een paar maanden geduurd voordat ik weer volledig kon werken. Maar ik zou het zo weer doen.”

Anonieme kaart

Na de operatie kreeg Petra te horen dat haar nier naar een jonge man was gegaan en dat de transplantatie succesvol was verlopen. Donatie en transplantatie gebeuren anoniem: Petra wist dus niet wíe haar nier had ontvangen.

Petra: “Maar je kunt wel een kaart sturen naar het ziekenhuis en dan sturen zij die weer door aan de ontvanger en andersom. Een jaar na de transplantatie heb ik dat gedaan.”

Vakantie

Gefeliciteerd, ons eerste jaar zit erop! Ik hoop dat het goed met je gaat, met mij gaat het prima’, stuurde Petra hem. Daarop kreeg ze een kaart terug waarin hij haar bedankte en waarin hij vertelde dat hij voor het eerst op vakantie naar het buitenland was geweest.

Petra: “Daar doe je het voor. Ik hoop echt dat de nier heel lang blijft werken. We sturen elkaar regelmatig een kaart, maar we hebben elkaar niet ontmoet. Ik zou ook niet het initiatief daartoe nemen. Het kan zomaar dat hij het gevoel heeft dat hij mij iets is verschuldigd. Dat hij jaarlijks moet komen koffiedrinken of zo.

Ik vraag me af of het voor een ontvanger leuk is om zijn donor te ontmoeten. En ik ben zelf ook niet zó nieuwsgierig dat ik per se wil weten wie het is. Het is goed zo.”

Haar levensstijl heeft Petra niet drastisch hoeven aanpassen na de nierdonatie. “Ik let alleen op met zout, maar zout is voor iedereen slecht. En het is niet verstandig om pijnstillers te slikken, maar paracetamol kan wel. Verder leef ik gewoon zoals ik altijd deed.”

Bovenaan de wachtlijst

Mocht Petra zelf opeens nierproblemen krijgen, dan komt ze bovenaan de wachtlijst te staan. Petra: “Zo werkt dat voor mensen die zelf een nier hebben gedoneerd. Maar ik heb wel echt de pech van mijn leven als mijn nier opeens problemen gaat geven; ik zie dat niet gebeuren.

En stel dat het wel zo is: dan ben ik misschien tachtig jaar en heb ik een prachtig leven gehad, mét een gezond lijf.”

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je wilt delen?

Dat kan dan hier!