Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Jacqueline / Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Jacqueline werkt al 50 jaar voor dezelfde baas:
Ik ben de oma van het filiaal

Dimphy van Miltenburg

A

Al bijna vijftig jaar zit Jacqueline Verberk-Van Daal (65) achter de kassa bij de Albert Heijn in Valkenswaard. Haar jubileum is al deels gevierd, omdat het filiaal deze week vijftig jaar bestaat. Jacqueline: “Anderen zeggen weleens over mijn werk: ‘Dat is toch de hele dag bliep, bliep, bliep’. Maar dat is niet zo: je bent met iedereen in contact.”

In augustus is Jacqueline écht vijftig jaar in dienst, maar afgelopen week werd ze al deels in het zonnetje gezet.

“Ik heb van mijn baas een grote bos bloemen gekregen en een mand met levensmiddelen. Beter dan die postbode die een postzegelvelletje kreeg inderdaad. Verschrikkelijk! En 12 augustus is er een borrel waar mijn jubileum wordt gevierd.

Bovendien krijg ik nog anderhalf maandsalaris en een gouden armband. Er wordt dus goed voor mij gezorgd. Altijd al: toen ik 12,5 jaar in dienst was en toen ik veertig jaar in dienst was, kreeg ik ook armbanden. En van mijn allereerste vakantiegeld kocht ik zelf trouwens ook een armband.”

Maar niet alleen haar baas zet Jacqueline in het zonnetje. De vaste klanten kregen via de lokale krant afgelopen week weet van Jacquelines jubileum. “Ik was net een BN’er. Bossen bloemen, bonbons en een bon om te gaan lunchen heb ik van klanten gekregen.”

Jeugd

Dat het uitzonderlijk is dat ze haar hele leven voor dezelfde baas werkt, beseft Jacqueline zich maar al te goed. Maar dat de jongere werknemers vaker van baan wisselen, begrijpt ze wel. “Ze krijgen ook niet snel een vast contract, dat kregen wij veel eerder.”

Ze vindt niet dat alles vroeger beter was, maar de jongste werknemers zijn wel wat nonchalanter. “Ik heb meer gevoel voor het bedrijf en zij denken: ik draai mijn uurtjes en aan het einde van de maand wordt mijn salaris gestort. Als ik ze ergens op aanspreek, zie ik ze weleens denken: ‘Daar heb je háár weer...’ Snap ik ook wel, het zijn echt nog guppy’s.”

Genoeg van school

Dat was Jacqueline zelf natuurlijk ook op haar eerste werkdag. Toen ze vijftien jaar was, had ze genoeg van school. “Mijn vader antwoordde: ‘Dan ga je maar werken’. En hij regelde meteen een baantje voor mij, de week erop kon ik beginnen bij de Albert Heijn, die pas een paar maanden open was in Valkenswaard.”

48 uur

De werkweek bestond destijds nog uit 48 uur. Zes dagen in de week was de Albert Heijn open en Jacqueline was elke dag om 8.00 uur present. “Op vrijdagavond was het koopavond. Dan gingen we einde middag met het personeel naar de frietzaak en dan konden we er weer tegenaan tot 21 uur. Mijn eerste salaris was 199 gulden. Daar had ik vier weken voor gewerkt.”

Met de jaren veranderde haar salaris, maar óók de werkzaamheden. Jacqueline: “Vroeger tikte je alle bedragen met de hand in, alle artikelen hadden we voorzien van een prijssticker. Er waren ook veel minder artikelen natuurlijk.

En er kwamen veel Belgen en Duitsers winkelen, dus je moest ook guldens omrekenen naar Belgische Franken en Duitse Marken. Ook een verschil: we pakten de boodschappen nog voor mensen in. Tegenwoordig is het veel hectischer, mensen zijn ook ongeduldiger.”

Vertrouwd gezicht

Maar sommige dingen blijven altijd hetzelfde. Want de praatjes met de klanten: die blijven. Jacqueline: “Het weer is het favoriete onderwerp aan de kassa. Maar mensen vertellen ook veel aan mij, omdat ik een vertrouwd gezicht ben.

Als iemand altijd met haar man boodschappen komt doen en vervolgens zie ik haar een aantal keer alleen, dan vraag ik altijd wel even waar haar man is. Een bemoedigend woordje of een arm om iemands schouder slaan, kan al veel betekenen.”

Diefstal

Ook onveranderd zijn helaas de winkeldiefstallen. Een overval heeft Jacqueline nooit meegemaakt, maar diefstallen gebeuren wekelijks. Jacqueline: “Vaak ben ik zelf meer van slag dan de dief zelf. Want Valkenswaard is net een dorp, het is altijd iemand die je kent en van wie je het niet had verwacht.

Ik geef het altijd aan de bedrijfsleider door als iemand steelt, maar één keer heb ik iemand ook zelf aangesproken en mee naar het magazijn genomen.”

Het vreemdste dat Jacqueline de afgelopen vijftig jaar heeft meegemaakt? “Een Belgische DAF is een keer de pui ingereden. Maar daar is niemand bij gewond geraakt.”

Collega’s

Niemand werkt zo lang bij het filiaal als Jacqueline. Ze heeft heel wat collega’s zien komen en gaan, maar vriendjes heeft ze er nooit gehad. “Toen ik begon, was ik vijftien jaar. De mannen die er werkten, waren al in de dertig. En toen ik 21 jaar was, heb ik mijn huidige man ontmoet. Want ook op dat gebied ben ik trouw: daar ben ik al 44 jaar mee samen.”

Eigenwijs

Als er een nieuwe bedrijfsleider komt, vertelt Jacqueline diegene altijd wel even hoe het in het filiaal gaat. “Dan leg ik uit dat er op donderdagmiddag bijvoorbeeld meer mensen ingeroosterd moeten worden vanwege de markt. Ze vinden mij wel een beetje eigenwijs en dat ben ik ook wel.

We hebben bijvoorbeeld een marktkraam waar we spullen in kunnen zetten. Die gebruik ik altijd voor de bloemen, maar de bedrijfsleider wilde die weghalen en bij het brood neerzetten. Dan zeg ik wel dat dat niet kan, omdat we een tulpenactie hebben. Dan denk ik toch: ik werk hier al zo lang; ik weet dit beter. Terwijl het feit dat ik hier al zo lang werk natuurlijk niet zegt dat ik altijd gelijk heb.”

Ondanks haar eigenwijsheid, heeft ze altijd met alle bedrijfsleiders goed overweg gekund. “Ik help ze ook veel.” Slechts één keer had ze een vrouwelijke bedrijfsleider. “Dat vond ik eigenlijk wel heel fijn. Dan had ik opvliegers en had ik mijn schort open achter de kassa. Een mannelijke bedrijfsleider zou denken: Jacqueline, doe normaal. Maar mijn vrouwelijke bedrijfsleider had er geen probleem mee.”

Pensioen

Eigenlijk gaat in november Jacquelines pensioen in. “Dan heb mijn AOW-leeftijd bereikt. Maar ik zie er wel een beetje tegenop. Ik moet het er nog met mijn baas over hebben, maar ik hoop dat ik nog drie uurtjes op een avond mag blijven draaien. Dan heb ik ook gedaan toen ik net moeder was geworden.

Bijna alle vrouwen stopten met werken zodra er kinderen waren. Mijn bedrijfsleider vroeg mij wat ik wilde en toen ik voorstelde om één avond in de week te blijven werken, was het antwoord: dan gaan we dat regelen. Ik vond dat heel fijn, het was eigenlijk mijn avondje uit. Hopelijk kan zoiets straks weer. Want ik ben niet van het koffiedrinken.”