Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Nelly's zoon Steve
Foto: Eigen Beeld
Verhalen achter het nieuws

Overal ter wereld strooit Nelly
een beetje as van haar zoon (19) uit

journaliste

Daphne van Rossum

D

De oudste zoon van Nelly Haegens (62) verongelukte toen hij 19 was, nu vijftien jaar geleden. Sindsdien reist hij nog jaarlijks met haar mee. "Overal waar ik kom ter wereld strooi ik een beetje van zijn as uit."

Nelly: "Vrij snel nadat Peter en ik elkaar ontmoetten, zijn we getrouwd. Toen ik 28 was kregen we Steve en na ruim twee jaar volgde Andy. Het leven was moeilijk; mijn man heeft Asperger en is geen typische familieman. We hebben veel strubbelingen gehad en ik heb er veel alleen voor gestaan."

Vaderen

"Zo ging ik vaak alleen met de kinderen op vakantie, omdat mijn man er niet van houdt. Dat heeft de band met de kinderen wel heel hecht gemaakt. Maar het maakte ook dat Steve een beetje over Andy ging vaderen en dat de broertjes onafscheidelijk waren.

Toen Steve 19 was leende hij de BMW van zijn vader met achterwielaandrijving om even naar de kapper te gaan. Het had geregend en er lagen bladeren. Hij was nog niet zo’n ervaren rijder, de achterste wielen gingen slippen en de auto tolde. Het was een eenzijdig ongeluk; Steve is tegen een boom gereden en was op slag dood."

Crematie

"Ik heb iemand gevraagd twee grote knuffelberen te halen. Eentje voor Andy en eentje voor mij. Die hebben we kletsnat gehuild. Elke keer weer. Ook voor Andy was het zo moeilijk. Hij zakte helemaal in elkaar. Steve was echt als een vader voor hem geweest.

Ik heb hem de regie van de crematie gegeven en dat heeft hij geweldig gedaan. Steve wilde in Amerika wonen - we hebben familie daar en zijn er veel geweest - en daarom heeft Andy een Amerikaanse vlag geregeld en doedelzakmuziek. Het was goed voor hem om iets te doen."

Pot as

"We hadden de pot met as van Steve in huis en hij ging elke avond met de pot naar bed en huilde zichzelf in slaap. De roestvlekken die daar nog steeds zitten, zijn me erg dierbaar. Ze horen daar. We hebben het er heel erg moeilijk mee gehad. 

We hadden al een hond, maar ik heb een golden retriever voor Andy gekocht zodat hij daarin wat troost kon vinden. De dood van Steve is vijftien jaar geleden. Andy is 30 en woont samen. Pas toen hij het huis uitging, kreeg ik wat meer lucht merkte ik, pas toen werd mijn man Peter ook wat rustiger."

Nelly|Eigen Beeld

Asperger

"Heel langzaam gaan de scherpe randjes eraf, wordt het verdriet wat milder. Soms zit ik in de auto en komt het nog helemaal op me af, komt dat gevoel weer naar boven. Maar je moet door en dat doe ik ook. Al heb ik vaak genoeg zijn naam geschreeuwd, omdat ik die nooit meer hoorde. Geschreeuwd vanuit een diep moederlijk instinct.

Ik gooi de emmer steeds weer leeg, maar telkens loopt die ook weer vol. Mijn man gaat heel anders om met het verdriet. Ik leef veel meer vanuit mijn gevoel, hij praat er liever niet over. Twee jaar na de dood van Steve hebben we de diagnose gekregen dat hij Asperger heeft, dat verklaarde veel voor mij."

Twee wegen

"Er zijn twee wegen die je na zo’n gebeurtenis kunt bewandelen. Of je zakt helemaal weg, of je geeft jezelf een schop onder de kont. Allebei de wegen zijn moeilijk. Enerzijds stopt de wereld. Je wil geen muziek meer horen. Je wil niet meer verder. Anderzijds vind je de lach weer en zet je je schouders eronder.

Er zijn zoveel mensen die een kind verliezen. Van alle shit die ik had kunnen krijgen heb ik de 'beste shit' gekregen denk ik weleens. Steve heeft niet geleden en was op slag dood. Het was een eenzijdig ongeluk, er zijn geen andere betrokkenen. Niemand kan er iets aan doen."

Schilderij

"Het leven wordt op een bepaalde manier ook makkelijker. Ik heb er nu eentje boven en eentje beneden. Als ik afscheid moet nemen vind ik dat minder erg. Dan ga ik naar Steve toe. Ik denk ook weleens dat Steve over ons waakt. Ik krijg nog zo veel signalen dat hij om ons heen is. Het lijkt ook wel of we zijn dood hebben aangevoeld.

In de periode voor het ongeluk heeft hij duidelijk aangegeven dat hij gecremeerd wilde worden. En we hebben samen met zijn broer een schilderij gemaakt. Steve schilderde een boot en water, ik schilderde een roos erover. Mijn jongste zoon schilderde een gebroken roos waar bloed uit droop. De langste roos was geknakt."

Nelly in Las Vegas|Eigen Beeld

De mooiste stranden

"Overal waar we heen gaan nemen we een vingerdopje as mee naar toe, om Steve uit te strooien. Hij ligt in New York, in Thailand, In Italië, Barcelona, Dubai en aan de mooiste stranden. Steve was een man van de wereld en de wereld is van Steve.

We maken bijzondere dingen mee. Zo waren we in Las Vegas - waar we hem bij het statue van Las Vegas wilden uitstrooien - toen ze daar net met de lokale beroemdheid Wayne Newton ofwel Mister Las Vegas aan het filmen waren.

Die man heeft toen voor Steve gebeden terwijl ik hem uitstrooide. Heel bijzonder was dat. Het voelt goed dat we dit voor hem kunnen doen. Dat hij nog steeds overal mee naar toe kan gaan."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder verhaal te vertellen?

Vertel het dan hier...