Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Liesbeth
Foto: Liesbeth | Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Marlies' dochter kwam om:
Telkens zag ik haar in de vlammen staan

Joy Leering

2

28 april was het tien jaar geleden dat Marlies Arends (60) een telefoontje kreeg dat haar leven totaal veranderde. Zij was op vakantie, in Nederland, toen haar dochter Liesbeth (30) plots overleed. "We waren ons net aan het omkleden om te gaan waterskiën toen mijn zoon Ronald (inmiddels 35) gebeld werd door de politie."

"Wat bleek? Liesbeth droeg tijdens het koken een synthetisch pak dat in brand was gevlogen. Hierdoor verbrandde ze voor 75% en uiteindelijk is ze gestikt door de gassen die vrijkwamen. Alles in haar huis bestond uit roet en de politie zei dat de kraan aan heeft gestaan, wellicht omdat ze nog geprobeerd had de brand te blussen.

Mortuarium

Toen mijn zoon riep dat het om Liesbeth ging, dacht ik alleen maar dat het niet waar kon zijn. Het moest om iemand anders gaan. Die avond ben ik van het eiland rechtstreeks naar het mortuarium gegaan waar een meneer ons opwachtte.

Daar lag ze in een zak. Ik mocht haar niet zien en heb me laten leiden door m’n gevoel: het was beter om inderdaad niet naar d’r te kijken. De man van het mortuarium vertelde waar haar hand ongeveer kon zijn.

Ik was zo van de wereld. Uiteindelijk heb ik haar niet meer gezien, ook niet toen ik er later nog om vroeg. Er werd me van alle kanten geadviseerd om niet meer naar haar te kijken.

Kleindochter

Op een gegeven moment moest ik weer deelnemen aan het werkende leven in de gehandicaptenzorg. Maar na anderhalf jaar ben ik in de ziektewet beland en in therapie gegaan. Ik had een beeld voor mezelf gemaakt van hoe die dag moest zijn verlopen. Telkens als ik m’n ogen sloot, zag ik Liesbeth in de vlammen staan.

Ik heb heel lang niets meer gewild en dat was verschrikkelijk voor mijn twee andere kinderen. 'Je hebt ons toch?' zeiden ze dan. Natuurlijk heb ik hen en ik houd zielsveel van ze, maar die ene is er niet meer.

Plekje

Toen mijn kleindochter, vernoemd naar Liesbeth, acht jaar geleden werd geboren heeft dat heel erg geholpen in de rouwverwerking. Opeens was daar zo’n klein dropje dat mij oma noemde. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik weer doorwil en het leven weer kan omarmen.

Het is aan niemand uit te leggen wat het verlies van je dochter met je kan doen, ook niet aan mijn partner, omdat Liesbeth niet haar dochter was. Ik heb altijd moeite met een plekje geven aan het verlies. Want waar is dat plekje?

Koninginnedag

Voor de broer, zus, tante en andere familieleden en vrienden van Liesbeth is het niet hetzelfde. Niet dat ze haar niet missen of niet verdrietig zijn, maar het gevoel van een moeder is toch anders.

Afgelopen zaterdag was het tien jaar geleden dat ze overleed. Die dag luisteren we met z'n allen naar de CD van de dienst en ga ik met de kinderen naar het graf waarna we samen eten. Maar tien jaar geleden was het twee dagen later Koninginnedag en kon ik alleen maar denken 'Hoezo hangen de vlaggen uit? Hoezo lol en plezier? Hoe kan de wereld nou doorgaan?'

Geen twee

Soms denk ik dat ik het er niet meer over mag hebben of dat ik niet meer verdrietig mag zijn. Maar het blijft een zere plek. Aan anderen wil ik dan ook meegeven om iemand in rouw alle ruimte te geven.

Denk niet dat iemand zijn of haar verdriet kan vergeten. Als iemand aan mij vraagt hoeveel kinderen ik heb, antwoord ik '3. Ik heb er geen twee. Eén is overleden'. Soms vraagt iemand dan waarom ik dat erbij moet vertellen en dan zeg ik 'Omdat het zo is'.

Nieuwe foto

Ze is er wel dertig jaar geweest en is nog altijd mijn kind. Alleen is ze overleden. Iedereen gaat op zijn of haar eigen manier met verlies om. Bij het graf stond ik afgelopen zaterdag met mijn kleindochter. 'Ik heb haar nooit gezien oma', snikte ze.

Ook ik heb na tien jaar dat ik me nog van alles afvraag. Hoe was het nu geweest? Misschien was er wel iets anders gebeurd, dat weet je nooit. Maar misschien niet. Hoe zou ze er dan uitzien? Er komt nooit meer een nieuwe foto van haar."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een verhaal kwijt? 

Dan kan dat hier...