Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Natasja met haar gezin
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Natasja emigreerde voor
het werkgeluk van haar man

Dimphy van Miltenburg

D

De man van Natasja is opgeleid als timmerman. Tijdens de economische crisis was het voor hem erg lastig om werk te vinden in zijn vakgebied. Dus ging hij productiewerk doen in fabrieken. Maar toen hij binnen een aantal jaar voor de zoveelste keer zonder werk kwam te zitten, besloot het gezin te emigreren naar Noorwegen zodat hij toch als timmerman aan de slag kon. Natasja: "Het is soms wel eenzaam want bij de Noren geldt: tot de voordeur en niet verder."

Eerder vroegen we of jullie zouden verhuizen voor het werk van je partner. Daarop kregen we heel verschillende reacties. Van 'Nee nooit, omdat ik mij superfijn voel in het dorpje waar ik al meer dan 35 jaar woon' tot 'Ja hoor, het maakt namelijk niet uit waar je woont, maar met wie je woont...' 

Derde

Natasja nam echter wel een heel grote stap voor het werkgeluk van haar partner: ze emigreerde vier jaar geleden met hem en hun dochtertje naar Noorwegen. En in Noorwegen verhuisde ze ook al een keer omdat haar partner weer nieuw werk had gevonden.

Natasja: "Mijn man en ik hebben twee kinderen, een dochtertje (6) en een zoontje (2), en ik ben zwanger van onze derde. Het verbaast mij dat veel vrouwen zeggen dat ze niet voor het werk van hun partner willen verhuizen. Als mijn man een baan kan krijgen waarvan hij gelukkiger wordt, dan gaan wij ervoor. Het hele gezin heeft er profijt van als hij lekker in zijn vel zit.

Economische crisis

Toen mijn man en ik elkaar leerden kennen, was net de crisis uitgebroken. Ik deed een deeltijd bakkerij-opleiding en in het weekend werkte ik in een vleesfabriek. Daar werkte Paul destijds ook, omdat hij als timmerman geen werk kon vinden. Het was liefde op het eerste gezicht."

Twee jaar later werd hun dochter geboren. En in datzelfde jaar, 2011, gingen ze voor het eerst samen op vakantie. Naar Scandinavië. Natasja: "Toen ontstond het eerste idee om ooit hier naartoe te verhuizen. Scandinavië is prachtig en... alle huizen zijn van hout."

Tent en hond

Toch bleef het gezin de eerste jaren na die bewuste vakantie gewoon in Nederland. Tot Paul opnieuw zijn baan verloor. "We dachten: 'Wat moeten we nou?' En toen ontstond bij hem het idee om het eens in Scandinavië te gaan proberen.

Daar was het natuurlijk ook wel crisis, maar timmermannen hadden daar meer werk dan in Nederland. In eerste instantie is Paul in zijn eentje met de auto die kant opgegaan. Met tent en hond.

Vakantiehuisjes

Binnen een week belde hij dat hij werk had gevonden als timmerman voor vakantiehuisjes. Ik kon het bijna niet geloven, hier was het altijd gedoe met werk en nu kon hij én het werk doen dat hij wilde doen en al meteen beginnen?!

Ik werkte op dat moment niet. Wij willen graag zelf voor onze kinderen zorgen. Als Paul even geen werk had, dan zocht ik werk. En ik heb ook een tijdje ’s avonds in de horeca gewerkt en dan was Paul thuis.

Even slikken

Maar iets te verliezen op werkgebied had ik niet, dus zes weken nadat Paul naar Noorwegen vertrok ben ik hem met onze dochter achterna gegaan. Onze kat nam ik mee, speelgoed, wat kleding en belangrijke papieren.

Verder hebben we alles verkocht en weggeven. Mijn moeder vond het wel moeilijk, maar ze nam het in eerste instantie niet zo serieus. Toen we echt gingen, moest ze wel even slikken. Nu heeft ze het geaccepteerd, want ze ziet hoe gelukkig wij hier zijn."

Solliciteren

Het liep niet meteen zo rooskleurig als het begon. Natasja: "Zijn eerste baan waarin hij vakantiehuisjes kon bouwen, duurde maar een paar maanden. Het bleek inderdaad te mooi om waar te zijn. Vervolgens moest hij toch weer in een fabriek aan de slag, maar dit keer wel een fabriek waarin met hout werd gewerkt.

Maar na tweeënhalf jaar was hij dat ook weer zat, hiervoor waren we niet naar Noorwegen verhuisd. Toen is hij weer gaan solliciteren. Hij vond een baan in Hemsedal en daar wonen we nu nog.

Vaste plek

Maar als hij nog een keer wil verhuizen voor zijn werk, krab ik me wel even achter mijn oren. Want ik vind het voor onze kinderen ook belangrijk dat zij een keer op vaste plek blijven.

Noorwegen zelf vind ik fantastisch voor hen. De kinderopvang en het onderwijs vind ik hier heel goed. De kinderen zijn bijvoorbeeld bijna altijd buiten, ook al sneeuwt of regent het. Zo leren ze heel veel over de natuur.

Jarig

Wel vind ik het soms moeilijk; ik mis mijn twee zussen en broer en ik kan niet maandelijks naar mijn moeder. Het kan hier ook best eenzaam zijn, want de Noren zijn supervriendelijk maar het is wel tot de voordeur en niet verder.

Voor de kinderen vind ik het ook weleens sneu, want als iemand in de familie jarig is, zijn wij daar meestal niet bij. Maar zo goed als we het hier hebben, hebben we het in Nederland nooit gehad."

Vast contract

Om een hypotheek voor hun zelf te bouwen huis te krijgen, werkt Natasja nu toch. Gemiddeld drie dagen per week werkt ze in een supermarkt. Niet haar droombaan, maar ze is er tevreden mee. "We wonen in een toeristisch gebied met veel seizoenswerk.

Ik ben al blij dat ik een vast contract heb. Liever zou ik in een bakkerij werken, want die tweeënhalf jaar dat ik dat in Nederland heb gedaan, bevielen mij heel goed. Maar hier heb je geen bakkerijen."

Fulltime

Toch vindt ze niet dat ze haar eigen geluk opgeeft voor het geluk van haar man. Natasja: "Het maakt mij niet zo heel veel uit wat voor werk ik doe, ik ben in eerste instantie moeder. Ik werk nu dus alleen zodat we ons eigen huis kunnen bouwen, dat vind ik ook belangrijk voor de kinderen.

Anders was ik deze jaren thuis gebleven. Fulltime werken ga ik wel weer als ze alle drie op de basisschool zitten." Natasja vindt niet dat ze afhankelijk is van haar man. "Hij is net zo goed afhankelijk van mij; ik zorg dat alles thuis goed geregeld is." 

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een verhaal dat je wilt vertellen?

Dan kan dat hier...