Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Birgit en Jense
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Birgit zit door reuma in een rolstoel:
Ik voel me soms net een attractie

Simone van Hugten

V

Vandaag is het Wereldreumadag: in Nederland lijden twee miljoen mensen aan deze aandoening. Birgit Jongeling (25) heeft ook reuma en gebruikt sinds anderhalf jaar standaard een rolstoel als ze de deur uit gaat. Daarnaast is ze volledig afgekeurd. Birgit wil allesbehalve zielig gevonden worden, maar wil zich wel uitspreken over situaties waar ze in haar rolstoel mee te maken krijgt.  

Zoals afgelopen 5 mei, toen ze op een Bevrijdingsfestival continu werd lastiggevallen door verschillende mannen. Iedere vrouw wil rustig een drankje kunnen drinken en naar bands kijken tijdens het uitgaan, ook als je een handicap hebt. “Ik ben ook een mens. Ik ben leuk en grappig, maar dan op wieltjes. Behandel me dan ook zo.”

Flirten

“Door mijn reuma zit ik vaak in een rolstoel. Ik kan staan en lopen, maar dat kost me veel inspanning. Als ik bijvoorbeeld lopend de boodschappen ga doen, weet ik dat ik daarna de hele week op bed lig met veel pijn. Dus uit voorzorg gebruik ik dan de rolstoel.

Dat deed ik op 5 mei ook, toen ik samen met mijn vriend Jense (27) naar het Bevrijdingsfestival in Utrecht ging. Eenmaal daar begonnen er telkens mannen met me te flirten, op een zogenaamd grappige manier. Dat terwijl Jense gewoon de hele tijd naast me stond.

Seksleven

Een beetje naar me gluren, opmerkingen maken, en op een heel respectloze manier vragen wat ik heb, of ik wel kan staan, dat ik moet opstaan en met hem moet dansen, vragen over mijn seksleven en of dat nog wel werkt. Ik probeer dan meestal vriendelijk te blijven, want het is niet altijd even slim om een grote mond op te zetten.

Jense zei er iets van. Die mannen geloofden haast niet dat hij mijn vriend was. Mensen gaan er zo makkelijk vanuit dat hij mijn verzorger is, omdat hij mijn rolstoel duwt. ‛O, wat knap dat hij dat aankan met jou,’ hoor ik dan. Ik vind dat best kwetsend. Hoezo, knap van hem? Kun je je niet voorstellen dat meisjes in een rolstoel verkering hebben?

Bijzaak

We zijn verliefd geworden op elkaar, op hoe we zijn en op elkaars humor. Die handicap is bijzaak. Ik heb in het begin gezegd dat we soms rekening moeten houden met vakanties of uitgaan, maar ik ben meer dan die ziekte.

Ik ben leuk, grappig, en ik kan goed discussies voeren. Ik ben niet alleen een rolstoel. Ja, hij kookt thuis omdat dat voor mij fysiek zwaar is, maar ik doe dan weer de was. Net zoals het bij ieder ander stel gaat.

Attractie

In het dagelijks leven voel ik me soms ook een attractie. Ik ging een keer met Jense naar het tuincentrum, plantjes kijken, en een mevrouw was al de hele tijd aan het staren van mij naar Jense en weer terug naar mijn benen. Knalde ze vervolgens door haar gestaar keihard tegen een stelling plantjes.

Ik snap het wel hoor, mensen kijken nou eenmaal. Maar frustrerend is het wel. Daarom besloot ik heel open te zijn op Twitter over wat er gebeurde op 5 mei. Vaak ga ik thuis tegen Jense tekeer, en toen zei hij: ‘Waarom schrijf je er niet een keer over?’

Minderheden

Nou ben ik niet iemand die per se in de spotlight wil, maar ik wilde het van me afschrijven en niet mijn dag erdoor laten verpesten. Ik vind het ook belangrijk om op te komen voor minderheden. Bij mensen met een handicap gebeurt dat nog niet zo veel. Nou, dan ben ik die persoon nu.

De reacties waren over het algemeen heel fijn, maar ik hoorde ook dat ik die mannen de ruimte gaf door juist aardig te glimlachen en te antwoorden. Maar ja, niet iedereen kan zo snel bijdehand antwoorden. In een rolstoel voel je je soms ook klein, je bent zwakker. Al kan ik me best verdedigen, de gedachte is vaak dat ik verlamd ben. Nou, ik kan gewoon opstaan, hoor. 

Bewijzen

Sowieso heb je in je rolstoel regelmatig te maken met stigma’s. Ik moet vaak bewijzen dat ik wel écht ziek genoeg ben voor mijn rolstoel. Nu trek ik me daar niks meer van aan, maar vroeger ging ik daar diep op in en kwam ik met bewijzen van dokters. Dat laat ik allemaal gaan nu. Het kost me te veel energie die ik ook aan leuke dingen kan besteden.

Ik vind het niet erg als mensen vragen wat ik heb. Als je mij op een feest ziet en denkt: hé, dat lijkt me een toffe meid, kom gerust naar me toe. Dan drinken we een biertje en lachen we gezellig samen. Als je daarna iets zegt als: ‘Mag ik misschien vragen wat je hebt?’, prima! Ik wil dat mensen voorbij die wielen kijken.”

Dit interview verscheen eerder dit jaar op VROUW.nl

Heb jij ook bijzonder verhaal dat je wilt delen? Stuur het naar onze redactie!

JIJ op VROUW