Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Sanne / Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Verhuizen voor het werk van je man?
Mariniersvrouw Sanne worstelt enorm

Dimphy van Miltenburg

I

In 2012 werd besloten dat de marinierskazerne in het Utrechtse Doorn in 2022 naar het Zeeuwse Vlissingen verhuist. Maar nu de verhuizing dichterbij komt, ontstaat er steeds meer onvrede over het besluit. Mariniersvrouw Sanne (34): “Hier heb ik mijn droombaan en mijn sociale vangnet, dat bouw je niet zomaar weer op.”

Sanne is al zes jaar gelukkig met haar marinier* en samen hebben ze een dochtertje van bijna één jaar.

Het stel leerde elkaar kennen via internet en vlak nadat ze elkaar in het echt hadden ontmoet, vertrok hij naar Afghanistan. Sanne: “Mijn oom werkte ook bij defensie, ik wist wel dat een partner in het leger veel weg was. Ik snapte dat je als mariniersvrouw je partner waarschijnlijk minder ziet, maar ik wist ook dat de mogelijkheden om contact met elkaar te hebben tegenwoordig veel groter waren dankzij internet.

Bovendien ben ik zelf vrij zelfstandig, ik heb bijvoorbeeld een paar maanden in Kenia gewoond voor mijn studie. Maar je wordt verliefd op een persoon. Dan ga je niet denken: o, hij is marinier, dus ik begin er niets mee, want misschien moet ik dan ooit verhuizen voor zijn werk.”

Trots

Sannes partner is ongeveer zes maanden per jaar niet thuis vanwege oefeningen en missies. Sanne: “Dat is inherent aan het militair zijn. We hebben hier samen voor gekozen en ik sta achter hem. Ik ben trots op de keuze die hij heeft gemaakt voor dit werk.”

Het gezin woont in Amersfoort. Sanne: “We komen uit deze omgeving, maar we wonen hier ook omdat het heel centraal in Nederland ligt. Ik heb vrienden door het hele land, maar ik ben overal binnen een uur.”

Sanne werkt zelf vier dagen in de week als adviseur bij een kennisinstituut in Utrecht. “Het is mijn droombaan, hier heb ik al die jaren voor gestudeerd. Het is inhoudelijk uitdagend en ik heb leuke collega’s. Deze baan vind ik niet zomaar ergens anders. Maar forenzen vanuit Vlissingen naar Utrecht is niet te doen.”

Vrienden en familie

Een verhuizing naar Vlissingen zou dus betekenen dat Sanne haar droombaan op moet geven voor het werk van haar man. Maar dat niet alleen. Sanne: “Ik heb hier mijn vangnet van lieve vrienden en familie waar ik op kan terugvallen als mijn man weg is. Een vangnet is persoonlijk, dat bouw je niet zomaar op. Een vriendin die je al twintig jaar kent, is anders dan een vriendin die pas een jaar in je leven is.

De opa’s en oma’s zitten nu dichtbij. Onze dochter heeft een bijzondere band met ze, omdat ze hen veel ziet. Dat gun ik haar! Zelfs mijn oma leeft nog en we zijn regelmatig bij haar. Dat is toch geweldig? Vanuit Zeeland ga je niet zomaar even op de koffie. Bovendien, als wij daar wonen, is mijn man nog steeds zes maanden per jaar voor training of uitzending weg. Daar verandert die nieuwe kazerne niets aan. En dan zit ik alleen met mijn dochter in Vlissingen, ver weg van iedereen die me lief is.”

Als ze niet naar Vlissingen verhuizen, betekent dit dat Sanne’s partner doordeweeks op de kazerne moet slapen. Sanne: “Dat betekent dat we elkaar in het halfjaar dat hij níet weg is, alleen in het weekend zien.

Voor twee of drie jaar zou dat nog wel een optie zijn, maar dit is definitief. Ik ben al deeltijd een alleenstaande moeder; elkaar nóg minder zien, wil ik niet. En dat wil ik ook niet voor mijn dochter. Van het idee alleen al klapt mijn hart uit elkaar. Ze is gek op hem, als hij thuiskomt begint ze helemaal te stralen.”

Basisscholen

De mogelijke verhuizing naar Zeeland, raakt meerdere beslissingen in het leven van Sanne en haar partner. Zo is het stel is aan het kijken naar een basisschool om hun dochter straks in te schrijven.

Sanne: “Natuurlijk schrijven we haar hier in, maar het is een gek idee dat ze er misschien nooit heen gaat. Haar nu al in Zeeland inschrijven kan niet, want wanneer de overstap zal zijn, is nog niet duidelijk. Zo’n bouw loopt altijd uit.

En waar gaan wij dan eigenlijk wonen? Vlissingen? Middelburg? Ik wil niet in een klein dorp wonen, daarvoor ben ik te stads. En wat voor scholen zijn daar? Kan ik daar bijvoorbeeld kiezen voor het Montessori-school zoals hier?”

Sanne met haar dochtertje / Eigen beeld

Eindeloze gesprekken

Ook Sannes partner weet de oplossing niet. En dat zorgt voor eindeloze gesprekken waar nooit een oplossing uit voortkomt. Sanne: “Hij weet dat zijn werk an sich al veel vraagt van ons gezin. Hij vindt het moeilijk dat hij verantwoordelijk is voor het feit dat ik heel veel moet opgeven als de kazerne daadwerkelijk naar Vlissingen verhuist. Vaak roep ik op het eind van die gesprekken: ik maak er wel wat van. Maar ik weet nog niet hoe.”

Keuze

Sanne is het niet eens met mensen die zeggen: ‘Als je ervoor kiest om met een militair te trouwen, weet je dat de mogelijkheid bestaat dat je moet verhuizen voor zijn werk’. “Het hoppen van kazerne naar kazerne heeft mijn man nooit gedaan, hij zit al twaalf jaar in Doorn. En als hij een paar jaar doordeweeks op een kazerne zou slapen, zou dat voor mij nog niet zo’n ramp zijn. Omdat je dan weet dat er weer een einde aan komt.

Maar Vlissingen is definitief en ver weg van alles. Ik heb niets tegen Zeeland, ik vind het er prachtig. Maar ik wil er niet per se wonen. Bovendien is het niet zo dat al die mariniersgezinnen bij elkaar in dezelfde stad of wijk kunnen wonen, zodat je als mariniersvrouw elkaar hebt. Het gaat om duizenden gezinnen en zoveel staat er ook weer niet te koop in Zeeland.”

Maar waarom hebben al die mariniersgezinnen zich niet eerder geroerd als er zoveel onvrede over het plan is? Sanne: “Ik kan niet voor anderen spreken, maar het is heel moeilijk om je tien jaar van tevoren te beseffen wat voor invloed het heeft als een kazerne in 2022 gaat verhuizen. Zeker als je nog geen gezin vormt, heb je geen idee wat dat voor impact heeft.”

Mariniers die vertrekken

Dat veel mariniers momenteel vertrekken bij het korps of daarover nadenken vindt Sanne verdrietig. “Je wordt niet zomaar marinier. Het zijn loyale gasten die hun baan ‘zijn’, veel meer dan dat ze een baan hebben. Ze gaan niet weg bij het korps omdat ze hun werk niet meer leuk vinden, ze gaan weg omdat ze hun gezin dit niet aan willen doen. Die onzekerheid is niet te doen! Dan is het toch logisch dat mensen weglopen?”

Sanne heeft geen idee wat uiteindelijk de keuze wordt die haar gezin zal maken. Wel heeft ze er vertrouwen in dat ze er samen uit gaan komen.

* Vanwege veiligheidsoverwegingen noemen we de naam van Sannes partner niet en staat hij niet op de foto.

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook bijzonder verhaal dat je wilt delen? Stuur het naar onze redactie!

Jij op VROUW