Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Anja met haar zoons Kevin en Menno
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Anja’s beste vriendin
overleed vlak na de bevalling

Freelance journaliste

Marielle Wisse

T

Tien jaar terug kon Anja Vermeer-Huiberts (39) haar geluk niet op. Zij en haar beste vriendin Ineke* bleken tegelijkertijd zwanger! Maar na de geboorte van Ineke’s dochtertje nam hun toekomst een dramatische wending.

"Ineke en ik leerden elkaar kennen op de middelbare school. Niet lang na onze eerste ontmoeting fietsten we elke dag samen naar school. Het klikte zo goed, dat we ook buiten de lessen om bijna dagelijks bij elkaar waren. Samen kattenkwaad uithalen, samen shoppen, samen achter de jongens aan én samen straf krijgen. We deden vrijwel alles met zijn tweeën. 

Verliefd

Waar ik al sinds mijn zestiende een vriend had, was Ineke de vrolijke vrijgezel. Ze was ontzettend druk met haar werk en kwam de juiste maar niet tegen. Sjansen vond ze leuk en deed ze uitbundig, maar er zat niemand tussen met wie ze verder wilde. Tótdat ze Jasper* tegen het lijf liep en tot over haar oren verliefd werd. Dit was ’m!  

Mijn vriend en ik probeerden al een tijdje zwanger te worden toen Ineke op een dag riep: 'We willen aan kindjes beginnen!'. Ik had het tot die tijd voor me gehouden, maar kon toen natuurlijk niet meer achterblijven. Niet veel later bleek Ineke zwanger en toen ik een maand later ook in verwachting was, konden we ons geluk niet op.

Slecht nieuws

We begonnen met 'plannen'. Onze kinderen zouden - net als wijzelf - beste vrienden worden en samen met onze families zouden we de leukste uitjes maken. We deden samen babyinkopen en deelden ieder moment van onze zwangerschap met elkaar. Het was zó fijn om zo close met haar te zijn.

Op 30 mei 2008 werd Evi* geboren. Ineke was in de wolken met haar prachtige meisje. Na mijn eerste enthousiasme besloot ik haar even met rust te laten. Ik wilde haar een moment geven om te wennen aan haar nieuwe leven. Toen ik haar na een paar dagen begon te missen en haar opbelde, werd de grond onder mijn voeten weggeslagen. 

Gescheurde aorta

De telefoon werd opgenomen door een vriendin van Ineke. Ineke lag in het ziekenhuis en was niet aanspreekbaar; ze lag aan de beademing. Toen ze Evi uit haar wiegje wilde pakken, was Ineke’s aorta gescheurd. Eigenlijk mocht ik niet op bezoek, omdat ik bijna zou gaan bevallen en stress dan uit den boze is. Maar ik was niet tegen te houden. Ik moest en zou mijn beste vriendin zien.

Naast de gescheurde aorta bleek er nog veel meer aan de hand te zijn: Ineke’s lever was beschadigd, haar nieren werkten niet meer goed en tot overmaat van ramp kreeg ze er ook nog een darmbacterie bij. Ze kreeg het ene na het andere medicijn toegediend en vocht op de intensive care voor haar leven.

Vasthouden

Intussen beviel ik van mijn kleine man. Die roze wolk waarover iedereen het altijd heeft, was er wel maar werd overschaduwd door mijn verdriet om Ineke. Mijn beste vriendin moest hierbij zijn! Dat dat niet kon, vond ik hartverscheurend. Daar zat ik dan, met de kleine in mijn armen terwijl Ineke haar dochtertje niet eens kon vasthouden, of tegen haar kon praten. Dat voelde zó oneerlijk.

De laatste keer dat ik bij haar op bezoek ging, heb ik tegen Ineke zitten praten. Ik heb haar verteld over mijn kleine en zei haar dat ze maar snel beter moest worden. Eenmaal op de gang heb ik keihard staan janken. Ik voelde dat het einde dichterbij kwam. De vrouw die in dat ziekenhuisbed lag, leek in niets op de vrolijke, springerige vrouw die ik kende.

Syndroom van Marfan

Twee weken daarna kreeg ik het telefoontje: Ineke was er niet meer. Uit de bloedonderzoeken bleek dat haar aorta was gescheurd door het syndroom van Marfan. Dat is een ziekte waarbij het bindweefsel door een mutatie van het fibrilline 1-gen veel minder sterk is dan dat van 'normale' mensen.

Bindweefsel beschermt je organen en als dat niet goed in elkaar zit, zijn die erg kwetsbaar. Een ander kenmerk van Marfan is een verwijde aorta. Als de doktoren van tevoren hadden geweten dat Ineke dit syndroom had, was de bevalling anders aangepakt. Misschien was een zwangerschap dan zelfs wel afgeraden.

Aanwijzingen

Achteraf waren er wel aanwijzingen. Ineke’s knokige vingers bijvoorbeeld, waar ze me altijd mee prikte. Soms zat mijn zij er vol blauwe plekjes van. Of haar lange, kromme tenen, die ze altijd onder mijn billen wilde opwarmen als we op de bank zaten. Maar ach, dat is achteraf.

Vlak na Ineke’s overlijden heb ik het heel zwaar gehad. Ik heb schriften volgeschreven met dingen die ik nog tegen haar had willen zeggen, met haar had willen delen. Ik heb het inmiddels een plek kunnen geven, maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Midden op mijn kast staat een olifantje dat ik van Ineke kreeg en in de vensterbank prijkt haar foto. 

Geweldige vrouw

Met Evi heb ik minder contact dan ik zou willen. Ik was bevriend met haar moeder, maar heb haar vader nooit goed leren kennen. Ik stuur eens in de zoveel tijd een berichtje en zie af en toe een foto voorbijkomen op social media. Tja, dan staat daar toch een kleine Ineke.

Samen met Ineke’s familie heb ik een boek gemaakt voor haar, met daarin allemaal herinneringen aan haar moeder. Ze is nu nog maar 10 jaar, maar ik hoop dat ze in de toekomst zal lezen wat voor geweldige vrouw haar moeder was."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een bijzonder verhaal met ons delen? 

Dan kan dat hier...

*In verband met de wens van de familie, zijn de namen Ineke, Jasper en Evi gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.

Van de partners van VROUW