Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Monique, haar zussen en haar moeder die op jonge leeftijd alzheimer kreeg
Foto: Anoek Fotografie
Verhalen achter het nieuws

Monique: Mijn moeder kreeg alzheimer
op haar 49ste

journaliste

Daphne van Rossum

D

De moeder van Monique Heyink (29) was pas 49 toen ze alzheimer kreeg. Monique is inmiddels mantelzorger en weet als geen ander wat deze ziekte met iemand kan doen: "We raken haar iedere keer een stukje meer kwijt."

Haar moeder (inmiddels 57) zo zien aftakelen, geeft Monique een machteloos gevoel. Om geld voor medicijnonderzoek in te zamelen fietst ze op 22 en 23 september 400 kilometer tijdens de 2Bike4Alzheimer.

Drukte

Twee keer per week traint Monique in de sportschool voor deze tocht: "Het voelt goed om iets te doen. Ik fiets samen met mijn vriend, een vriendin, zwager en schoonouders. Het is een mensonterende ziekte, waaraan we mijn moeder steeds meer verliezen."

Toen hun moeder ziek werd draaide het leven van Monique en haar broers en zussen nog vooral om school en uitgaan: "We waren op die leeftijd ook veel bezig met onszelf, dus hoe het met onze moeder ging hadden we niet direct in de gaten. Wel merkten we dat ze de drukte steeds minder goed aankon. Of ze vergat je bijvoorbeeld op te halen, dan moesten we echt nabellen 'Mam, ik sta hier. Je zou toch komen?'

Diagnose

Mijn vader heeft het in eerste instantie stil gehouden totdat de scan en diagnose uitsluitsel gaven. Vanaf toen vielen ons al snel meer dingen op. Dan ging ze voor boodschappen, maar vergat de helft. Of ze wist niet meer waar de auto stond.

Toen ze eenmaal de officiële diagnose alzheimer had - nu acht jaar geleden - konden we haar gerichter steunen en helpen. Gelukkig bleef het lang stabiel. Ze kon nog heel veel. Het laatste jaar zien we echter dat ze snel achteruit gaat. Dat moeten we accepteren.

Eigen Beeld

Zorginstelling

Ik weet niet of mam me nog kent, of ze weet dat ik haar dochter ben. Door haar afasie (taalstoornis, red.) kan ze zich niet meer uitdrukken. Maar ze weet wel dat ik bij haar hoor, dat voelt ze en laat ze dan merken. Die liefde gaat nooit weg.

We willen haar zo lang mogelijk thuishouden, omdat ze niet in een zorginstelling. Ze is echt te jong om tussen de oma’s te zitten. Gelukkig is thuis alles goed omheind en kan ze niet weglopen. We gaan er als gezin ook echt voor, om haar zo lang mogelijk thuis te houden. Ik werk parttime zodat ik er zoveel mogelijk voor mijn moeder kan zijn.

Volgende generatie

Als je van dichtbij ervaart wat deze ziekte aanricht dan ben je blij als je iets kunt doen. Er is echt veel geld nodig voor onderzoek. Voor mijn moeder is het misschien te laat, maar laat deze ziekte in ieder geval een volgende generatie bespaard blijven."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een verhaal delen?

Dan kan dat hier...