Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Micky werd eenzaam omdat ze mantelzorger is.
Foto: Coalitie Erbij
Verhalen achter het nieuws

Jaren na het heftige ongeluk
scheidde Micky alsnog

Jolien van de Griendt

A

Al 28 jaar was Micky (56) mantelzorger voor haar kinderen en man. Behalve het feit dat dat fysiek en mentaal  zwaar is, is er volgens Micky nog een ander aspect, waar maar heel weinig mensen over durven te praten. "Het is enorm eenzaam."

Micky: "Als jouw hele leven draait om zorg, zijn je vriendinnen het op een gegeven moment beu dat je het nooit meer ergens anders over kunt hebben. En ondertussen werd het voor mij steeds moeilijker om begrip op te brengen voor het feit dat iemand zit te klagen omdat een van de sinaasappels van de markt rot was."

Astma

Micky’s zorgen begonnen toen haar oudste zoon zeer zware astma kreeg. "Bij een aanval klappen zijn longen opeens dicht. Toen hij jonger was moesten we zo’n tien keer per jaar met spoed naar het ziekenhuis."

Tien jaar later werden de zorgen binnen het gezin nog groter: Micky raakte zwanger van een tweeling met dezelfde vorm van astma, een verstandelijke beperking en ADHD.

Stewardess

"Ik was opeens 24/7 verpleegkundige. Door de diagnose van mijn zoon had ik al besloten om te stoppen als stewardess en voor mijn gezin te gaan. Dat kon ook niet anders. Soms vind ik dat nog weleens moeilijk; ik veranderde van iemand die de hele wereld overvloog, in een eenzame vrouw die nooit meer het huis uit kwam."

Alsof er nog niet genoeg speelde in Micky’s gezin, kreeg haar man in 1999 een bedrijfsongeval. Hij kwam onder 500 kilo vracht terecht en brak onder andere zijn nek en verbrijzelde zijn enkel en bekken.

Stemmingswisselingen

"Hij lag een paar dagen in coma, maar kwam er wonder boven wonder weer bovenop. Toch is hij nooit meer echt de oude geworden. Zo kan hij sinds het ongeluk slecht omgaan met prikkels en heeft hij last van stemmingswisselingen. Dat is in combinatie met een gezin eigenlijk niet leefbaar.

De artsen zeiden telkens dat we zo’n geluk hadden gehad dat hij er zo uit was gekomen, maar zo voelde het voor mij niet altijd. Dat kon ik alleen met niemand bespreken: mensen vonden dat ik dankbaar moest zijn dat hij nog leefde.

Onbegrepen

Ze zeiden alleen maar: 'Wat doet hij het goed hè?'. Ik voelde me erg onbegrepen, had het gevoel dat ik niet verdrietig mocht zijn. Maar eigenlijk heb ik mijn man na het ongeluk niet meer teruggekregen."

Micky kon de zorg voor de kinderen niet langer met hem delen waardoor er extra zorgen bijkwamen. "Het is echt heel moeilijk om dan nog aansluiting te vinden bij anderen. Je bent alleen maar gefocust op die zorg, je moet wel, maar daardoor wordt je wereld heel klein en beperkt.

Geen aansluiting

Ik probeerde het wel, maar je wordt telkens geconfronteerd met het feit dat jouw leven heel anders is dan dat van je omgeving. Als je een halve nacht in het ziekenhuis hebt gezeten omdat er weer iets mis was, is het heel moeilijk om de volgende ochtend op het schoolplein over koetjes en kalfjes te babbelen.

Maar ook op verjaardagen met familie merkte ik het. Iedereen vertelt over leuke dingen die ze hebben meegemaakt, en ik realiseerde me dan: 'Ik heb eigenlijk alleen maar thuis gezeten'. En alles wat ik heb meegemaakt gaat over de zorg voor mijn gezin'.

Leuker persoon

Niet echt gezellige onderwerpen dus. Bovendien werd ik er ook niet echt een leuker persoon van, door alle druk die op me lag. Ik merkte gewoon dat mensen soms dachten: 'Daar heb je haar weer'."

Uiteindelijk werd de situatie met Micky’s man en haar kinderen in één huis onhoudbaar. "Mijn kinderen hebben veel rust en regelmaat nodig om te functioneren en ik moet ze constant in de gaten houden. Hij is sinds het ongeluk meer een stoorzender.

Hoogverraad

Daarover praten voelt toch als een soort hoogverraad: het blijft je man. Hij heeft er ook niet voor gekozen om dat ongeluk te krijgen. Hij heeft ook niet gekozen voor hersenletsel en restverschijnselen.

Maar ik zag steeds vaker hoe het onze kinderen opbrak, en uiteindelijk heb ik er anderhalf jaar geleden voor gekozen om toch van hem te gaan scheiden. Een hele moeilijke keuze, maar uiteindelijk was dat het beste."

Stichting

Inmiddels gaat het gelukkig een stuk beter met Micky. Ze richtte de stichting Mantelzorgers Onder Elkaar (MOE) op. "Ik heb zo’n hekel aan het woord 'lotgenoten', maar ergens is dat natuurlijk waar het over gaat.

Ga praten met mensen die in dezelfde situatie zitten. Het ergste van die eenzaamheid is dat je je onbegrepen voelt. Soms is het gewoon hartstikke zwaar. Maar dat gevoel mag er zijn en mag je ook verwoorden. Dat recht heb je!"

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook je verhaal vertellen?

Dan kan dat hier...