Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Patricia en haar dochter Dalisay
Foto: Eigen Beeld
Verhalen achter het nieuws

Patricia's dochter (15)
overleed na 2 jaar anorexia

Jolien van de Griendt

O

Op Allerzielen (vandaag op 2 november) herdenken veel mensen hun dierbaren. Ook Patricia de Boer (45) steekt vandaag een kaarsje op voor haar dochter Dalisay die maar 15 jaar mocht worden. Eerder vertelde ze het verhaal van haar dochter dat we in verband met Allerzielen nogmaals plaatsen.

“Dalisay heeft 2,5 jaar gevochten tegen anorexia, depressies en suïcidaliteit”, vertelt Patricia (45). “Deze week zou ze 17 zijn geworden. Dit zijn voor ons moeilijke dagen, daarom hebben we niet alleen een kaarsje voor haar gebrand op haar verjaardag afgelopen dinsdag, maar doen we dat zeker ook vandaag.”

“In deze periode rondom haar verjaardag en een dag als dit grijpt het je nog meer aan. Mijn ouders hebben een inloophuis voor kankerpatiënten- en andere mensen met een levensbedreigende ziekte en ook daar kunnen we terecht om een kaarsje te branden, er worden ook gedichtjes voorgedragen.”

Vegetarisch

In de zomervakantie van 2014, toen Dalisay naar de middelbare school ging, waren er achteraf gezien al wat eerste signalen. "Ze werd opeens vegetarisch en ging veel minder snoepen. Maar op zichzelf is dat geen reden om aan te nemen dat er iets ergs aan de hand was; ze had een gezond gewicht en wat minder snoepen kan nooit kwaad."

Lunchtrommel

De overgang naar de middelbare verliep eigenlijk heel soepel. "Ze had een leuke groep vriendinnen. Op de basisschool was ze nog wat verlegen, maar toen bloeide ze helemaal op." Toch merkte ze tegen de kerstvakantie iets raars. "Dalisay was altijd een prima eter, maar haar bord bleef steeds vaker halfvol. Ook de lunchtrommel kwam soms onaangeroerd weer mee terug naar huis. Toen we naar de huisarts gingen, bleek ze al 10 kilo te zijn afgevallen!"

Vanaf dat moment ging het snel bergafwaarts. "Eerst dacht ze nog dat ze 'te dik' was om anorexia te hebben, maar kort daarna stopte ze helemaal met eten en moest ze naar een crisisafdeling." De jaren daarna was het een aaneenschakeling van klinieken, crisisplekken, soms weer thuis wonen, en dan toch weer terug naar een kliniek.

Nergens plek

"Normaal gesproken worden de gedachten die bij de eetstoornis horen minder als iemand weer op een gezond gewicht komt, maar bij Dalisay werd het alleen maar erger. Ze werd overspoeld door emoties en wist niet goed hoe ze daarmee moest omgaan. Ze werd ook steeds depressiever, en ging uiteindelijk zichzelf snijden."

In mei 2016 belandde Dalisay uiteindelijk weer in een kliniek, waar ze twaalf weken mocht blijven. "Daar ging het eindelijk weer wat beter; ze ging praten en er kwamen emoties los. Maar ze gaf ook aan dat ze echt nog niet klaar was om naar huis te gaan. Helaas was er nergens plek, en kon het niet anders. Een week later deed ze haar eerste suïcidepoging. Daarna zijn er nog heel veel gevolgd. Ze verhuisde van de ene naar de andere crisisplek of kliniek, maar eigenlijk ging het niet echt beter.

Doodswens

Ergens was het fijn dat ze heel open met me praatte, maar ik vond het heel moeilijk om te horen dat ze zo'n doodswens had. Ik begreep wel dat de strijd voor haar heel zwaar was en al heel lang duurde, maar ik zei ook altijd tegen haar dat ik helemaal niet zonder haar wilde en kon. Dat is misschien egoïstisch om te zeggen, maar ik kon het niet accepteren."

Een paar dagen voordat Dalisay uit het leven stapte, was het Moederdag. "We gingen naar de bioscoop en ze zei dat ze voor het eerst in lange tijd weer wat van de film had meegekregen. Ze gaf me ook een lief kaartje. Toen voelde ik toch weer een sprankje hoop. Maar ergens voelde ik het aankomen en zat constant 'te wachten' op het telefoontje dat het echt mis was."

Stichting

Op 19 mei 2017 stond de politie voor de deur met het slechte nieuws. "Aan haar sterfbed zei mijn zoon dat we haar kracht moesten gebruiken om hier sterker uit te komen. We hebben toen met het gezin de stichting Dalisay Recovery opgericht."

Met z'n drieën proberen ze om professionals en ervaringsdeskundigen met elkaar in contact te brengen, zodat anorexiapatiënten en hun familie beter geholpen kunnen worden. Ze geven ook voorlichting op scholen en organiseren inloopmiddagen.

Zeggen

"Zelf hadden wij daar in het traject met Dalisay heel veel behoefte aan. We voelden ons erg alleen; we zagen ons kind/ onze zus afglijden maar konden niets doen." Ook wil Patricia dat er bewustwording komt over wat je beter wel en niet kan zeggen. "Hoe vaak ik wel niet gehoord heb: 'Geef haar maar een week aan mij, dan gaat ze wel eten'. 

Maar het is een psychische ziekte die veel ernstiger is dan je soms aan de oppervlakte kunt zien. Mensen zeiden soms ook tegen Dalisay, als ze een gezonder gewicht had: 'Jij, anorexia? maar je ziet er toch hartstikke goed uit?' Zij dacht dan dat als mensen niet meer geloofden dat ze anorexia had, ze dan zeker te dik moest zijn. Mensen moeten echt oppassen met dat soort dingen uitspreken."

Kracht

Patricia treedt vaak op als gastspreker, ook al is het eigenlijk nog maar kort geleden dat Dalisay overleed. "Het is voor mij een stukje verwerking, maar het is inderdaad confronterend om het er telkens over te hebben.

Toch vind ik het belangrijk dat we ons verhaal delen en dat mensen vragen kunnen stellen. Ik mis haar natuurlijk wel enorm en schiet nog regelmatig vol, maar we hopen altijd dat Dalisay niet voor niks is overleden. Dat we er met z’n allen voor kunnen zorgen dat er zo min mogelijk jongens en meisjes overlijden aan deze ziekte."

Worstel jij met zelfmoordgedachten of maak jij je zorgen om iemand? Bel anoniem naar 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113 of www.113.nl.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook je verhaal vertellen?

Dan kan dat hier...