Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Marloes. / Foto: Marieke van Willigen, jurkenvanmaria.nl
Verhalen achter het nieuws

Marloes: De vraag of ik dood wilde,
redde mijn leven

Daisy Heyer

N

Na het overlijden van het 33-jarige zusje van koningin Máxima wordt er weer even meer gesproken over zelfdoding. Dat vindt Marloes (25) 'fijn'. De twintiger riep op Twitter op om het beladen onderwerp toch vooral niet dood te zwijgen.

"Neerslachtigheid komt voor in mijn familie, maar suïcidale gedachten komen er voor zover ik weet niet in voor. Zelf heb ik die wel: vanaf mijn pubertijd kampte ik met depressieve en suïcidale gevoelens. Het was ook ergens in die tijd dat ik mijn eerste poging deed. De precieze leeftijd wil ik liever niet zeggen, maar daarna volgden meerdere pogingen. Het is een combinatie van mazzel en omstandigheden dat ik er nog ben.

Liegen ging niet

Dat ik suïcidale gedachten had, heb ik heel lang voor mezelf gehouden, tot na mijn laatste poging. Ik was bij de GGZ in behandeling vanwege mijn depressie. Mijn toenmalige behandelaar vroeg mij op 'de man' af of ik dood wilde. Ik wilde liegen, maar dat ging niet.

Hij vroeg door, over hoe vaak ik die gedachten dan had, hoe concreet die gedachten waren, hoe ik het wilde doen… Dat was op dat moment voor mij heel goed. Ik kan mij voorstellen dat mensen door die directe vragen ook kunnen dichtklappen, maar voor mij werkte die aanpak.

Eenzaam

Rondlopen met zelfmoordgedachten zorgt voor een eenzaam gevoel. Door er over te praten kwam er een beetje lucht bij en wist mijn behandelaar mij ervan te overtuigen dat het niet de goede oplossing was. We besloten, voor mijn veiligheid, tot opname.

Sinds die tijd ben ik heel open naar mijn ouders over mijn suïcidale gedachten, die ik af en toe nog steeds heb. Het kan me al helpen om het even hardop te zeggen: 'Mam, ik weet dat het niet fijn voor je is om dit te horen, maar ik wil nu zó graag dood.'

Dan zegt mijn moeder: 'Dat snap ik, maar ik hoop toch dat je het niet doet want ik zou je vreselijk missen.' En dat helpt mij. Als je direct van je geliefden hoort dat ze het heel erg zouden vinden als je weg bent, terwijl je daarvoor het idee had dat ze er best makkelijk overheen zouden komen, zorgt dat er bij mij voor dat ik het niet doe. 

Taboe

Op dit moment gaat het best goed met mij. Ik ben bezig met het afronden van de studie journalistiek en maak schoon in een ziekenhuis. Ik heb door mijn depressie wel wat vertraging opgelopen, maar dat maakt mij niets meer uit. Als ik een auto-ongeluk had gehad was het ook niet vreemd geweest als ik er een half jaar uit had gelegen, dus waarom zou het erg zijn als ik aan mijn mentale gezondheid moest werken? 

Omdat ik sinds mijn laatste poging makkelijker over mijn suïcidale gedachten praat, merk ik wat voor taboe er eigenlijk op rust. Als ik een artikel lees over een artiest die zelfmoord heeft gepleegd en ik zie sommige reacties daarop, dan word ik heel erg boos. Zo wordt het juist een onderwerp waarover je niet durft te praten. En dat is nou juist niet de bedoeling!

Trein

Ik sprak een keer iemand aan die in de trein een opmerking maakte over het feit dat we vertraging hadden vanwege een zelfmoord op het spoor. Ik werd zó kwaad. Natuurlijk is het vervelend dat je dan te laat komt, maar dat lijkt me niet het vervelendste in die situatie. Daar heb ik dus iets van gezegd en dat zou ik zo weer doen. Die persoon reageerde verbaasd, maar zei verder niets. Al hoop ik natuurlijk dat er thuis wel over nagedacht is. 

Zelfs in de hulpverlening wordt zelfmoord vaak niet rechtstreeks benoemd, worden er allerlei termen omheen bedacht. Maar we moeten niet doen alsof het niet bestaat en dan vervolgens heel erg geschokt zijn als er iemand dood gaat. Vandaar mijn verhaal op Twitter. 

Praten

De tweets die ik heb geplaatst hebben vooral heel veel privéberichten opgeleverd, ook van mensen die kampen met suïcidale gedachten. Negatieve reacties heb ik bijna niet gehad, slechts één en die las ik via via. Niet leuk, maar het gaat mij om de berichten die ik heb gekregen van mensen die zich erin herkennen.

De berichten van mensen die ook kampen met zulke gedachten zijn soms wel heftig, maar ik kan het nu nog aan. En ik vind het fijn dat mensen het door mijn tweets even kunnen uitspreken. Want één ding heb ik gemerkt: praten kan écht helpen."

Jij op VROUW.nl

Heb jij te maken gehad met suïcide of suïcidale gedachten en wil jij hierover vertellen op VROUW.nl?

Dan kan dat hier... 

Worstel jij met zelfmoordgedachten of maak jij je zorgen om iemand? Bel anoniem naar 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113 of www.113.nl.