Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Sarah van Wolputte
Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

Sarah had een burn-out:
Mijn man begreep het niet

journaliste

Hester Zitvast

S

Sarah van Wolputte (41) heeft drie kinderen van 12, 8 en 5 en kreeg in 2015 door een burn-out. "Ik leefde mijn leven op een manier zoals anderen dat van mij verwachtten, het was een rat-race die ik niet langer volhield. Zelfs mijn man dacht dat ik mezelf wel even kon herpakken, maar zo werkt het dus niet. Het is zeker geen kwestie van jezelf een schop onder de kont geven.

Ik kreeg steeds meer kwalen: ik was moe, had spierpijn en blokkades in mijn rug. Met drie kleine kinderen, een drukke baan en een verbouwing vond ik die moeheid niet zo vreemd. Maar ik vond het steeds lastiger alle ballen hoog te houden, ik kon het niet meer.

Materiële eisen

Maar als ik er met mijn man over sprak, begreep hij mij niet. Waarom konden andere vrouwen het wel en ik niet? Ik kon die vraag niet beantwoorden. Online zag ik de mooiste Instagramplaatjes en in mijn directe omgeving was ik omringd door hoogopgeleide vrouwen die moeiteloos carrière en kinderen combineerden.

Ik had niet eens de fut om een keer te gaan sporten. Mijn man legde behoorlijk wat druk op mij en op ons. Hij stelde hoge, materiële eisen aan het leven, streefde The American Dream na. Voor mij hoefde het allemaal niet zo. Ik wilde wel parttime werken, maar vooral ook bij mijn kinderen zijn.

Paniekaanval

Ik had het gevoel te falen, in alles. Mijn lichamelijke klachten werden steeds erger. Ik kreeg paniekaanvallen, aanvankelijk vooral midden in de nacht. Daar schrok ik van wakker. Als ik mijn man dan wakker maakte, zei hij dat ik maar weer moest gaan slapen.

Het ís ook moeilijk te begrijpen. Uiteindelijk kreeg ik in de auto een heel grote paniekaanval. Het was alsof ik buiten mijn lichaam trad. Ik ben in blinde paniek naar huis gereden en durfde daarna een half jaar lang het huis niet meer uit.

Kalmeringsmiddel

Ik was al eens een keer bij de huisarts geweest om te vertellen over mijn nachtelijke aanvallen. Nu belde ik hem op, langskomen durfde ik niet. De huisarts schreef me het zware kalmeringsmiddel Xanax voor. Mijn man haalde het op. Maar er had veel meer moeten gebeuren dan het telefonisch voorschrijven van medicijnen; de oorzaak van mijn problemen werd zo niet aangepakt.

De eerste weken heeft mijn man gedacht dat het wel zou overgaan. Dat zei hij ook tegen anderen die bij ons thuis kwamen, dat ik boven was, om even te bekomen van de drukte. De kinderen werden opgevangen door mijn ouders en schoonouders en hij hield praktisch en financieel de boel draaiende. 'Herpak jezelf, ik kan dit niet alleen', zei meerdere keren. Maar die woorden maakten het alleen maar erger.

Psychotisch

Niemand zag de ernst van de situatie in. Ik kreeg nieuwe medicijnen, waarvan ik psychotisch werd. Ik heb echt de hel gezien, het was een diepe crisis. Uiteindelijk heb ik zelf mijn medicijnen afgebouwd; ik wilde uit die roes ontsnappen.

Pas na een half jaar viel voor het eerst het woord 'burn-out'. Een psycholoog zocht online naar informatie en contact met lotgenoten. De wetenschap dat ik niet de enige was, die herkenning, was heel fijn en belangrijk. Die (h)erkenning was er in mijn naaste omgeving niet.

Kinderen

Ik ben aan mezelf gaan werken. Ik was voortdurend over mijn grenzen heen gegaan. Ik ben een pleaser, wil iedereen blij maken en voor iedereen zorgen. Daarbij vergat ik mezelf. Ook had ik een baan in de bedrijfswereld die niet bij mij paste. Kortom, ik leefde het leven van een ander, niet dat van mezelf.

Tegenwoordig ben ik er nog steeds wel voor mijn omgeving, maar niet meer ten koste van mezelf. En ik doe dingen die echt bij mij passen. Ik heb een boek geschreven waarin ik aan kinderen uitleg wat een burn-out is. Zij hebben namelijk ook heel erg te lijden onder een ouder die dat treft.

Vicieuze cirkel

Mijn kinderen hebben twee maanden bij mijn ouders en schoonouders gelogeerd. Ik kampte ook nog eens met een enorm schuldgevoel vanwege het feit dat ik er al die tijd niet voor ze was, ik belandde in een vicieuze cirkel. Want als het met jou niet goed gaat, gaat het met je kinderen niet goed en als het met je kinderen niet goed gaat, gaat het met jou niet goed.

Ik heb heel wat tijd met ze in te halen, daar ben ik nu mee bezig. Ik merk vooral bij mijn oudste nog wel eens boosheid. 'Het is allemaal de schuld van jouw burn-out', roept ze dan. Dat is heel moeilijk.

Arm

Voor mijn man en mij is het zware periode geweest. We waren al twee totaal verschillende personen, en dat is door mijn burn-out nog erger geworden. Je kunt wel stellen dat hij een nieuwe vrouw heeft gekregen. Momenteel zijn we bezig elkaar opnieuw te vinden.

Ook mijn man merkt inmiddels dat hij tegen grenzen aanloopt. Hij heeft veel geleerd, de afgelopen jaren. Ik ben hem heel dankbaar dat hij ons er praktisch en financieel doorheen heeft getrokken. Ieder heeft zijn eigen liefdestaal. Hij sloeg dan misschien niet de arm om mij heen, wat ik wel heel erg nodig had, maar zijn inzet is ook waardevol geweest.

Aangekomen

Ik ben heel diep gegaan, het masker dat ik droeg is helemaal af. Ik vertel mijn verhaal heel eerlijk en merk dat ik daardoor ook heel eerlijke en kwetsbare reacties terug krijg.

Het gaat nu goed met me. Wel ben ik door de medicijnen veel aangekomen en probeer mijn lichaam weer gezond te krijgen. In september, als de kinderen weer naar school gaan, wil ik weer gaan werken. Ik weet nog niet in welke vorm, maar ik heb sterk het gevoel dat ik iets met mijn ervaring moet doen.

Omslag 

Het is mijn missie het taboe op te heffen en mijn boodschap uit te dragen. Dat het belangrijk is bijtijds naar de signalen van je lijf te luisteren, bij jezelf te blijven.

Ik voorzie ook een omslag. Je zult zien dat er steeds meer mensen de rust gaan opzoeken middels bijvoorbeeld wandelen, tuinieren of breien. Ontspanning is echt nodig om gezond te blijven."

Sarah schreef een kinderboek over burn-outs: Harry's Wereld.

Heb jij ook een bijzonder verhaal? Stuur het naar onze redactie.

JIJ op VROUW