Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marloes werd jong weduwe
Foto: Hollandse Hoogte
Verhalen achter het nieuws

Marloes werd weduwe op haar 28ste: ‘Mensen zwijgen
uit angst om iets verkeerds te zeggen’

journaliste

Daphne van Rossum

V

Vandaag is het Internationale Weduwedag. Marloes Harkema (36) werd weduwe toen ze 28 was en haar man verloor aan lymfeklierkanker. Ze schreef over haar rouwproces het aangrijpende boek ‘Nu is nog zo zonder jou’ dat op deze dag verschijnt.

Marloes maakt in het boek de lezer deelgenoot van hoe ze zich na de dood van haar man Reitse (27) voelt, van haar doorwaakte nachten, de stamelende reacties en het zwijgen over de dood.

Vanuit mijn hart

Ze is eerlijk als ze zich een ‘gebroken vogeltje’ noemt: “Ik geef me bloot,” vertelt ze, “maak me kwetsbaar. Ik heb dit boek vanuit mijn hart geschreven. Veel mensen hebben met rouw te maken, of hebben meegeleefd met iemand die ermee te maken heeft (gehad). Ik denk dat ze zich erin zullen herkennen.”

Marloes is inmiddels acht jaar verder: “Door de ziekte van Reitse werd ik in een klap in het diepe gegooid. In de twee jaar dat hij ziek was, leek het alsof we een heel leven met elkaar hebben geleefd.

We zijn ook nog getrouwd in die periode, daar ben ik heel dankbaar voor dat we dat hebben gedaan. Omdat ik me extra verbonden voelde door die bezegeling van onze liefde. Ik vond het fijn om over hem te spreken als ‘mijn man’.”

Emotie

Ik ga mijzelf geen weduwe noemen, dacht ik voor jij stierf. Toen jij gestorven was, bleek dat het enige woord dat paste. (uit Nu is nog zo zonder jou’ ​)

Iemand stuurde me na de dood van Reitse een kaartje waarop stond ‘rouw lang en goed’. Dat ontroerde me. Alsof het me permissie gaf om dat te doen. Rouw is een emotie die we niet willen, een staat die je niemand toewenst. Maar in rouw wil je eigenlijk ook dat het verdriet nooit overgaat. Omdat rouw nog zo verbonden was met mijn liefde voor hem. Het is zo’n opluchting als rouw er gewoon mag zijn.”

Troosten

“Een vriendin zei: ‘Ik vind het zo verschrikkelijk dat ik je niet kan troosten’. Ze had gelijk en ongelijk: er is inderdaad geen troost in de betekenis van ‘verdriet minder maken’. Maar voor mij is er geen mooiere troost dan bij me blijven als ik rouw.”

“Wat mij lucht gaf was stilte, meditatie, wandelen en schrijven. En lotgenoten; andere jonge weduwen. Ik had een wandelgroep opgezet en ik begon uit te kijken naar onze wandelingen en weekenden weg.

Het samenzijn met andere jonge weduwen was een verademing. We hebben gehuild, maar ook vreselijk gelachen. Juist door de herkenning. Er zijn ook vriendschappen uit voortgekomen.”

Carlotte Cruijsen

Uitbehandeld

“De dood van Reitse heeft een enorme impact gehad op mijn bestaan. Ik heb bewust gekozen om te stoppen met werken toen hij was uitbehandeld. Ik wilde er voor hem zijn. Het was zo intens.

Toen hij overleed was ik uitgeput. Gelukkig had ik voldoende financiële ruimte, zodat ik het eerste jaar niet direct op zoek hoefde naar een nieuwe baan. Ik had de ruimte om bij te komen, stil te staan bij rouw en te schrijven.”

Zwijgen

“Als iemand van wie je houdt overlijdt, merk je dat mensen eerder kiezen voor zwijgen uit angst om iets verkeerds te zeggen. Het onderwerp is beladen, ongemakkelijk.

Ik verkeerde – gezien mijn leeftijd – in een omgeving die nog niet ervaren was met sterven en rouwen. Het voelde als pionieren. Mensen om je heen zijn bang om je pijn te doen, om je verdrietig te maken, terwijl je juist wel graag wil praten erover en zijn naam wil horen.”

Verzachting

“De eerste jaren was er veel gemis, dagelijks. Door er vaak over te praten en het te delen, is er verzachting gekomen. Een vriendin zei tegen me: ‘Je bent een completer mens geworden’.

Het heeft me denk ik gevoeliger gemaakt, meer open, en ik kan me makkelijker met mensen verbinden, juist omdat emoties van rouw en verlies zo universeel zijn.” 

Ik had graag mijn leven met Reitse gedeeld. Mis hem nog zo intens. Maar als ik nu naar binnen kijk, verbaas ik me hoever mijn wonden al geheeld zijn. Loslaten is een worstelproces. Elk seizoen een beetje meer. Wat meer ruimte, wat minder scherp verdriet. (uit Nu is nog zo zonder jou’ ​)

Ben jij ook je grote liefde verloren en wil je daarover vertellen?

Klik dan hier