Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Stichting Ambulance Wens Nederland
Verhalen achter het nieuws

Orpa: Na maanden zagen
mijn zieke ouders elkaar weer

Freelance journaliste

Marielle Wisse

D

De ouders van Orpa de Weerdt (43) zijn allebei ernstig ziek, maar kunnen niet in dezelfde instelling behandeld worden. Daardoor hebben ze elkaar een tijd lang moeten missen. Dankzij Stichting Ambulance Wens konden ze elkaar vorige week - op Orpa’s verjaardag - eindelijk weer eens in de ogen kijken.

"Mijn moeder is al ziek zo lang ik me kan herinneren. Ze is psychiatrisch patiënt, schizoïde, heeft borderline, is dementerend, hartpatiënt én heeft blaaskanker. Samen met mijn vader heb ik sinds mijn vijftiende voor haar gezorgd.

Aangereden

Maar zeventien jaar geleden ging het fout. Mijn vader werd aangereden en kon van de ene op de andere dag niets meer met de onderste helft van zijn lichaam. Toch bleef hij mijn stoere, sterke papa. Hoe kon het ook anders; hij is bijna 2 meter en een echte spierbundel. 

In één keer had ik twee ouders om voor te zorgen. Ontzettend zwaar, maar ook iets wat ik altijd met liefde heb gedaan. Met hulp van instanties is het altijd goed gegaan, tot vorig jaar. Mijn moeder liep al een tijd met een blaasontsteking, maar doordat die niet op tijd is behandeld, liep zij bloedvergiftiging op.

Uit elkaar

Niet lang daarna ontdekte ik een doorligplek op de heup van mijn vader. Vanwege complicaties kwam hij op de Intensive Care terecht en mijn moeder in een verzorgingshuis. Ze behandelen in dezelfde instelling, was niet mogelijk.

Daardoor pendel ik nu al maanden heen en weer tussen mijn vader en moeder. Vorige week kwam ik ’s avonds thuis na een bezoek aan mijn vader en besloot ik even op de computer te kijken; de rapporten van mijn moeder worden iedere dag digitaal ingevoerd.

Wensambulance

Mijn oog viel op een stuk tekst waarin werd geschreven dat een zuster mijn moeder had aangeboden haar met de wensambulance naar mijn vader te brengen. Ik zag het direct zitten. Ze hadden elkaar al zo’n tijd niet gezien! Mijn moeder was - door haar persoonlijkheidsstoornis - niet meteen razend enthousiast.

In het verslag zag ik staan dat ze had geantwoord daar even over na te moeten denken. Ik besloot daarom nog niets tegen mijn vader te zeggen. Die teleurstelling wilde ik hem besparen. Gelukkig kreeg ik een dag later een telefoontje van mijn moeder. Of ik haar blauwe jas wilde meenemen, die wilde ze aan wanneer ze Tim - mijn vader - zou zien...

Herinneringen

Afgelopen donderdag haalde ik haar met de wensambulance op en gingen we naar mijn vader. Die had ik inmiddels ingelicht, voor verrassingen is hij te zwak. Het moment waarop die twee elkaar zagen, was prachtig.

Terwijl het personeel met een brok in zijn keel toekeek, legde mijn moeder zachtjes haar hand op die van mijn vader. Daarna hebben we gepraat, heel veel gepraat. Over hoeveel we van elkaar houden, hoe erg we het vinden dat het zo slecht gaat met de gezondheid en over herinneringen. 

Verjaardag

Daar zat ik dan, op mijn verjaardag, tussen mijn twee ouders in. Op mijn schoot had ik twee gebakjes, waarvan ik mijn vader en moeder om beurten een hapje gaf. Kracht om hun armen op te tillen, hebben ze niet meer.

Het klinkt misschien heftig, maar ik was ontzettend gelukkig. Heel even waren we weer een gewoon gezin, in plaats van twee zieke ouders en een verdrietige dochter. Tegelijkertijd was het ontzettend emotioneel, want ik ben hoopvol, maar ook realistisch; misschien is dit wel de laatste keer dat ze elkaar hebben gezien...

Boek

Zelf ben ik ook hartpatiënt, iets waar ik eigenlijk veel meer mee bezig zou moeten zijn. Er staat zelfs een hartklep-operatie op de planning, maar ik heb er gewoonweg geen tijd voor. Mensen zeggen weleens dat ik een boek zou moeten schrijven. Maar wanneer dan? Tussen twee en drie ’s nachts? Ik ben op, ik kan niet meer. Maar ik moet doorzetten voor mijn ouders. Zij zijn alles wat ik heb."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je met ons zou willen delen?

Dan kan dat hier!