Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte / Joris van Gennip
Verhalen achter het nieuws

Martje (40) raakte zwaargewond na duw van fiets:
Geen straf is hoog genoeg

Dimphy van Miltenburg

B

Bijna negen maanden geleden werd Martje Albada Jelgersma (40) uit het niets hardhandig van haar fiets geduwd na een avond werken. Afgelopen week was de rechtszaak tegen verdachte Lesley P.. Hem hangt vijftien maanden cel boven het hoofd. Martje: “Ik ben heel blij dat er een celstraf is geëist, maar geen straf of schadevergoeding is hoog genoeg.”

Martje: “Die jongen kost mij zóveel tijd, dat is niet in een straf of een bedrag uit te drukken. Twee dagen per week moet ik naar de fysio en de psycholoog.”

Als ik even boodschappen heb gedaan en naar de fysio ben geweest, ben ik hóndsmoe. Dat komt volgens de huisarts door de post traumatische stress stoornis (ptss) die ik heb opgelopen.”

Gebroken bekken

Het is ongeveer half 5 in de nacht van zaterdag op zondag 8 oktober 2017 als Martje van haar werk bij Palladium, een restaurant en bar in de buurt van het Amsterdamse Leidseplein, naar haar huis in de omgeving van het Amstel Hotel fietst. Ze is nog maar net onderweg als ze uit het niets bruut van haar fiets wordt geduwd.

Door de klap breekt ze haar bekken op twee plekken en loopt ze een flinke hersenschudding op. Ook heeft ze wat bloed in haar hersenen na de val. Negen maanden later is haar bekken nog steeds niet helemaal geheeld en Martje haalt soms woorden door elkaar door een woordvindstoornis, die ze door de klap opliep.

Martje Albada Jelgersma / Eigen beeld

Kapot

Martje: “De rechtszaak was heel indrukwekkend, ik ben er twee dagen later nog steeds kapot van. Het kost zoveel energie en brengt zoveel emotie met zich mee. Ik heb de hele tijd getrild. En hij lijkt er heel makkelijk over te denken, kwam erg ongeïnteresseerd over. Ik snap gewoon niet dat je zo kunt zijn.”

Camerabeelden

Tijdens de rechtszaak werden ook de camerabeelden getoond, waarop is te zien hoe Martje uit het niets van haar fiets tegen de grond wordt gewerkt.

Martje: “Ik wilde zelf ook dat die beelden werden getoond. Zodat mijn vrienden en familie ook kunnen zien hoe het is gegaan. En dat de verdachte er nogmaals mee wordt geconfronteerd. Ik moet elke keer huilen als ik die beelden zie, want je ziet met wat voor kracht mijn hoofd op de straat valt. Die beelden laten een onuitwisbare indruk achter.”

Tafeltje

Het is niet de eerste keer dat Martje de verdachte ziet. Martje: “Eind februari stond hij ineens voor mijn neus bij Palladium. Ik ben daar hostess en iedereen die een tafel wil, komt eerst langs mij. Een dag eerder had ik het dossier ontvangen waar een foto van hem in zat. En de volgende dag stond hij dus voor mijn desk. Ik schrok enorm.

Voor de zekerheid vroeg ik hem naar zijn naam. ‘Lesley,’ zei hij toen. ‘Ik wil jou hier helemaal niet binnen hebben,’ zei ik hem. ‘Hoezo niet?’, vroeg hij vervolgens. ‘Omdat jij mij van mijn fiets hebt geduwd.’ De portier was er inmiddels bij gekomen en heeft hem met zijn vrienden naar buiten gestuurd.”

“Ik voelde mij ontzettend geïntimideerd, het is míjn Palladium. Ik heb hem eerder misschien weleens bediend, toen ik nog niet wist wie hij was! Tijdens de rechtszaak beweerde hij dat hij mij in eerste instantie niet had herkend achter mijn desk.

Maar hij moet geweten hebben wie ik was, hij heeft heus mijn foto wel gezien bij de artikelen die er eerder over zijn verschenen. Ook beweerde hij tegen de rechter dat hij sorry wilde zeggen toen ik hem bij Palladium vertelde wie ik was. Maar omdat ik zo was geschrokken, zou hij het niet hebben gedaan. Maar als je rekening met mij wilt houden, kom je niet meer naar Palladium.”

Angst

“Inmiddels werk ik niet meer vast bij Palladium. Ik deed dat één dag per week, naast mijn werk als manager van een cosmetische kliniek. Maar ik trek het niet meer. Af en toe val ik nog een avondje in.”

“Ik ben nog altijd bang om ’s avonds en ’s nachts alleen over straat te gaan. Ik was altijd wel alert, maar nu ben ik schrikkerig. Het is ongelooflijk griezelig dat je uit het niets van je fiets kunt worden geduwd. Ik ben veel meer op mijn hoede. Als mensen mij inhalen, denk ik al snel: dat ging net goed. Toch ga ik alleen over straat, dat moet ik ook doen van mezelf. Maar ik fiets niet meer, want dat kan ik nog niet met mijn bekken. Ik heb nu een scooter.”

Kinderwens

En dan is er nog iets in Martje’s leven dat door de klap al tien maanden in de koelkast is gezet. “Ik was bezig met een project voor alleenstaand ouderschap. Het heeft mij heel verdrietig gemaakt dat ik ook dit door de klap heb moeten uitstellen. Het zet je leven echt helemaal op zijn kop. Maar ik ben veertig jaar, dus er zit wel haast achter.”

18 juli doet de rechter uitspraak in deze zaak.  

Jij op VROUW.nl

Heb jij een persoonlijk verhaal dat je wilt delen? 

Dat kan dan hier