Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Mackenzie en Judith / Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Judiths dochter kreeg neuroblastoomkanker:
Nu dringt de impact pas door

Dimphy van Miltenburg

Z

Zo’n anderhalf jaar geleden werd de grond onder de voeten van Judith Bekkers (41) weggeslagen. Haar destijds 7-jarige dochter Mackenzie bleek neuroblastoom te hebben, een vorm van kinderkanker. Een intensief traject van chemokuren, operaties en bestralingen in het Prinses Máxima Centrum volgden. Judith: “Dat is inmiddels klaar, maar nu dringt de impact die alles heeft pas door.”

Judith en Mackenzie wonen in het Limburgse dorpje Berg, maar omdat Mackenzie werd behandeld in het Prinses Máxima Centrum in Utrecht, leefde Judith de helft van de tijd in het Ronald McDonald Huis.

Judith: “Je wordt echt geleefd. Maar toen de behandelingen bijna achter de rug waren, dacht ik: ik ben zo blij als dit straks voorbij is. Ik was zó moe. Maar toen zei een arts al: ‘Straks begint het pas’. Ik kon me niets bij die opmerking voorstellen, maar nu begrijp ik het. Alles dringt nu pas door, want nu is er ‘rust’.

Controles

Je beseft dat je geen onbezorgde moeder meer bent. Mackenzie is het afgelopen halfjaar al drie keer op controle geweest. Er zijn twee plekjes overgebleven, die konden niet worden verwijderd. Maar ze kunnen wel verdwijnen of groeien, het ligt eraan hoe die cellen zich gaan vormen.

De eerste twee keer waren de plekjes kleiner geworden, de laatste keer was het stabiel gebleven. Stabiel klinkt goed, maar het is niet wat je wilt horen. Een week voordat we op controle moeten, beginnen de slapeloze nachten al.

Andere mensen denken dat de ellende over is. ‘Wat fijn dat het klaar is, nu moet je je leven weer oppakken en verder’, zeggen ze dan. Maar als je ze uitlegt dat het nu pas begint, kijken ze je heel dom aan.

Mackenzie en Judith / Eigen beeld

Overgeleverd aan de goden

In het ziekenhuis ben ik ook geconfronteerd met kindjes die het niet hebben gered. Daardoor krijg je het gevoel overgeleverd te zijn aan de goden. Want wie beslist dat het ene kindje het wel redt en het andere kindje niet? Het is oneerlijk en heeft er niets mee te maken hoe hard je vecht. Dat maakt angstig.

Als Mackenzie buikpijn heeft of als ze bleek ziet, ben ik meteen ongerust. Het liefst zou ik dan direct naar het ziekenhuis gaan om een scan te laten maken. Zodat ik gerustgesteld ben. Maar zo’n moeder wil je niet zijn, dus ik doe het niet. Alleen moet ik daarvoor echt met mezelf in gesprek: ze kan ook gewoon een keer een griepje hebben.

Geen kind meer

Ik moet ook Mackenzie helpen, want de ziekte heeft een ontzettende impact op haar. Ze is vaak verdrietig en boos. Daar krijgt ze nu hulp voor. Bovendien trekt ze zich het leed van de hele wereld aan, daarom laat ik haar bijvoorbeeld weinig naar het journaal kijken. Ze heeft ook gezien dat kindjes het niet hebben gered. En als ik ziek ben, is zij bang dat ik doodga. Het kind zijn is er in één keer af.

Als moeder cijfer je jezelf weg. Dan zeggen mensen weleens “wat knap wat je doet”, maar er is maar één weg: je moet er voor haar zijn. Inmiddels ben ik wel op. Want ik ben zo vaak ’s nachts uit bed gegaan, omdat ze moest overgeven, verdrietig was of om te kijken hoe het met haar ging.

Nu komt alles eruit. Ik ben heel emotioneel. Zit ik in bad, moet ik uit het niets huilen. Ben ik aan het schoonmaken, denk ik opeens aan de ouders die hun kindje moeten missen. En dan huil ik alweer. Of als andere mensen huilen, als ik iets verdrietigs op tv zie... tranen.

Mackenzie / Eigen beeld

Laatste schooldag

Tegelijkertijd ben ik ook ontzettend dankbaar. En geniet ik meer van kleine dingen. Ik maak me niet langer druk of het huis is schoongemaakt of niet. Mackenzie wil uit elke dag iets positiefs halen. Ze is ook bezig om een stichting op te zetten, die kinderen met kanker en hun families helpt.

Maar Mackenzie is ook moe van alles, dus ik moet haar ook tegen zichzelf beschermen. Ze is de laatste tijd wel elke dag naar school gegaan. Ik denk continu: wat laat ik haar doen en wat neem ik haar af?

Toen ze pas geleden haar laatste schooldag had en naar buiten kwam lopen, moest ik huilen. Want ik besefte: hier had ze ook niet kunnen lopen.”

Jij op VROUW.nl

Heb jij een persoonlijk verhaal dat je wilt delen?

Dat kan dan hier.