Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Patricia / Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Dankzij de eitjes van haar zus
werd Patricia eindelijk moeder

Dimphy van Miltenburg

A

Als puber ging Patricia Rademaker (53) twee keer de strijd aan met de ziekte van Hodgkin. Dankzij bestralingen en chemotherapie, kwam ze er bovenop. Maar de behandelingen hadden gevolgen voor haar kinderwens. Gelukkig was daar zus Angelique; zij schonk Patricia haar eitjes en daardoor heeft Patricia nu twee dochters. “Op haar kraambed zei Angelique al: ‘Als jullie willen, dan gaan we weer.’"

Het is al bijna negentien jaar geleden dat de eerste eiceldonatie van Angelique aan Patricia plaatsvond. Toen was eiceldonatie nog relatief nieuw. Op dit moment zijn er drie eicelbanken in Nederland, maar de vraag naar donoreicellen is er veel groter dan het aanbod.

Overgang

Patricia: “Door de bestralingen en chemotherapie was ik op mijn dertigste vervroegd in de overgang gekomen. Als ik had geweten dat dat zou gebeuren, waren mijn man en ik waarschijnlijk wel eerder begonnen aan kinderen. Maar tegen mij was alleen gezegd: ‘Het kan weleens wat lastiger worden, dus ga er op je 25e vast over nadenken’.

Daar maakte ik niet uit op dat op mijn dertigste al onvruchtbaar zou zijn. Op ons 25e waren we er echt nog niet aan toe om aan kinderen te beginnen. We besloten de consequenties die deze beslissing kon hebben te aanvaarden.”

Te laat

Toen het stel er wel aan toe bleek, was het al te laat. Patricia: “Angelique zei heel snel: ‘Als ik jullie kan helpen, wil ik dat doen.’ We waren één van de eerste stellen in het ziekenhuis met een eigen donor."

Angelique: “Ik had al tegen mijn moeder gezegd dat als Patries geen kinderen kon krijgen, ik zou helpen. Toen ik het aanbod deed, had ik zelf al een kind. Ik dacht: ‘Ik heb er zelf één, nu is Patricia aan de beurt. Zij is al zo ziek geweest.' Als alles goed zit tussen elkaar, dan doe je dat gewoon." 

Eerste terugplaatsing

Getwijfeld heeft Angelique - ondanks dat het een pittig traject is - niet. "Ik wist wel dat er wat risico’s aan zaten, maar die legde ik me gewoon naast me neer. Eigenlijk moet je eigen gezin compleet zijn als je aan eiceldonatie begint, omdat er een klein risico is dat je daarna zelf geen kinderen meer kan krijgen.

Dat risico nam ik. Tegelijkertijd ging ik ervan uit dat het gewoon goed zou gaan.” En dat ging het. De eerste terugplaatsing slaagde en na negen maanden werd Lynn geboren. Patricia: “Ik keek meteen wat ze van Angelique had. Inmiddels zie ik dat ze haar voeten heeft en mijn karakter.”

Lynn en Gwen / Eigen beeld

Geen geheim

Angelique: “Ik was in Arnhem toen Patricia beviel in Haarlem. Het ijzelde, maar ik wilde er per se heen. Ik wilde één van de eersten zijn die Lynn zou zien.” Een paar jaar later beviel Angelique van haar tweede kindje. Meteen daarna stond ze klaar om haar zusje te helpen. Patricia: “Op haar kraambed zei Angelique al: ‘Als jullie willen, dan gaan we weer.’ En zo gebeurde het dat Patricia ook dochter Gwen kreeg.

Angelique: “Ik zie ze als mijn nichtjes en mijn kinderen zien hen ook zo. Ik vind het trouwens wel belangrijk dat de kinderen weten hoe het zit. Zowel Patricia, mijn moeder en ik hebben alle drie borstkanker gehad. Ik heb nog laten onderzoeken of het genetisch was. Dat was niet zo, maar als dat wel het geval was geweest, is het belangrijk dat de kinderen dat ook weten.”

Eigen dochters

Patricia: “We zijn er naar iedereen altijd heel open over geweest, maar zeiden wel tegen mensen dat we het zelf aan de kinderen wilden vertellen. We wilden dat ze oud genoeg waren om het te begrijpen, maar het moest ook geen big deal voor ze zijn. Vaak was een tv-programma een aanleiding om het erover te hebben.”

Lynn en Gwen weten inmiddels allebei van de eiceldonatie. Patricia: “We hebben het mijn jongste dochter een halfjaar geleden verteld. Dat vond ik wel spannend, want zij hangt heel erg aan mij. Hoe zou het uitpakken als we het haar vertelden? Maar dat ging heel goed. Ze antwoordde: ‘Maar mama, jij bent gewoon mijn moeder’. Eigenlijk vinden de kinderen het wel cool.”

Angelique / Eigen beeld

Wachtlijsten

De zussen vinden het positief dat er tegenwoordig drie eicelbanken in Nederland zijn. Maar ze vinden het wel jammer dat de wachtlijsten zo lang zijn. Patricia: “Ik hoop dat vrouwen met een voltooid gezin er toch eens over nadenken om een familielid of buurvrouw te helpen.”

Angelique: “Vaak zijn mensen die een eiceldonatie zouden willen al jaren bezig met hun kinderwens. En dan komen ze uiteindelijk weer op een wachtlijst. Het kost je als donor misschien een paar maanden en dan is jouw werkje gedaan." 

Ruzie

Angelique: "Het is pittig om eitjes te doneren, maar je wordt in het ziekenhuis echt met zorg behandeld. Natuurlijk heb ik wel liggen vloeken bij sommige behandelingen, maar blijkbaar was het niet zo erg. Anders had ik het geen tweede keer gedaan.

En Patricia hoeft mij ook niet eeuwig dankbaar te zijn. Mochten we ooit ruzie krijgen, dan zou dit er altijd buiten blijven staan. Stel dat je het voor een vriendin doet, dan betekent dat voor mij niet dat je altijd bevriend moet blijven. Je moet dingen in de tijd plaatsen waarin het gebeurde en los zien van andere dingen in het leven.”

Jij op VROUW.nl

Heb jij een persoonlijk verhaal dat je wilt delen? Stuur ons een berichtje!

Jij op VROUW