Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Jocelyn ging op zoek naar een zaaddonor
Foto: Ineke Oostveen
Verhalen achter het nieuws

Jocelyn (44) over de zoektocht naar een zaaddonor:
Bij de zaadbank moet je 2 jaar wachten

journaliste

Daphne van Rossum

I

In het boek Middagzwemmers beschrijft Jocelyn Vreugdenhil (44) hoe het lesbische stel Charlie en Sanne vol vertrouwen begint aan een zoektocht naar een donor. Het boek is losjes gebaseerd op haar eigen ervaring.

“Een dergelijke roman over een vrouwenstel was er nog niet”, vertelt Jocelyn. “Het idee ontstond toen mijn vriendin en ik in een zoektocht belandden naar een donor voor onze kinderen.”

Obsessie

“Toen ik ongeveer 33 was, dachten mijn vriendin en ik; ‘oké’ we willen graag kinderen’. Om ons heen was iedereen er ook mee bezig, maar wij moesten als lesbisch stel een ander pad bewandelen. We moesten goed bedenken hoe we dit zouden aanpakken. En we moesten het allebei even graag willen. 

Dat zat bij ons wel snor, maar in het boek twijfelt Sanne en raakt Charlie steeds meer geobsedeerd door kinderen krijgen. Omdat je met twee vrouwen niet op de 'gewone' manier een kindje kunt krijgen, moet je een andere constructie verzinnen." 

Paniek

"De zoektocht heeft bij ons zeker twee jaar geduurd. Op het laatst vroegen we ons af of het ooit goed zou komen. Ik was inmiddels al 35 en voelde een lichte paniek. We liepen keer op keer tegen de grenzen van de maakbaarheid van de wereld aan. Zo is de wachtlijst voor de zaadbank al twee jaar.

Het voordeel van zo'n lange zoektocht was, dat we steeds beter wisten wat we wilden. Was dat een bekende donor? Wilden we samen met hem een gezin vormen? En in hoeverre moesten we afspraken maken en dingen vastleggen?"

Geen zelfhulpboek

"De dingen die mijn vriendin en ik meemaakten waren soms hilarisch, dan weer vervreemdend. Ze hebben de basis gelegd voor mijn boek. Zo hebben we een keer afspraak gemaakt - een soort blind date - met een man. We stonden gewoon wat met elkaar te praten - best raar om dan te denken dat die man de vader van onze kinderen had kunnen worden.”

Jocelyn benadrukt dat Middagzwemmers geen zelfhulpboek is met een stappenplan: “Ik besloot hier vier jaar geleden echt een roman van te maken. Want het is niet per se mijn verhaal, maar ook het verhaal van vrouwenstellen die ik ken, of vrouwen die alleen zijn en een kinderwens hebben.”

Andere wereld

“Op het moment dat je aan dit proces begint, kom je terecht in een wereld waarvan je geen weet hebt. Een wereld die bestaat uit online platformen waar je elkaar kunt ontmoeten. Toen mijn vriendin en ik gingen zoeken, zagen we dat heel wat sites zijn voor vraag- en aanbod. Wij waren echt niet het enige stel dat een donor zocht.

Wat wij wel apart vonden, is dat bij de zaadbank het keuzeproces anoniem is. Je mag geen voorkeur hebben voor bepaalde karaktereigenschappen, maar alleen of je blond of donker haar wil hebben. Dat terwijl je in Zweden of Denemarken een heel profiel kan aanklikken. Veel mensen kiezen daarvoor, dan weet je meer over de donor.”

Gelukkig einde

Voor Jocelyn en haar vriendin heeft het verhaal een gelukkig einde gekregen: “We hebben twee prachtige kinderen gekregen met dezelfde donorvader. Hij is ook betrokken. Dat gaat allemaal heel organisch en prettig.

Als ik had geweten dat het goed zou komen had ik me al die tijd veel minder zorgen gemaakt. Maar in de tijd dat ik er zelf zo mee bezig was, was ik niet per se een leuker mens. Pas toen we het een beetje los gingen laten, kwam het goed. Toen gebeurden er allemaal mooie dingen...”

Jij op VROUW

Wil jij je eigen zoektocht naar een donor met ons delen of heb je een ander bijzonder verhaal? Stuur ons een berichtje!

Jij op VROUW