Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Naomi probeerde te helpen, maar
werd zelf slachtoffer van mishandeling

Daisy Heyer

I

Ingrijpen wanneer je ziet dat iemand aangevallen wordt: veel mensen durven het niet, de 20-jarige Naomi en haar moeder Joyce (54) deden dat wel. Dat kwam Naomi duur te staan: ze werd geslagen met een telefoon, waar ze een fikse hoofdwond aan overhield. Toch roept ze andere mensen op om ook in te grijpen als ze iets zien: “Stop met filmen van sensatie. Help het slachtoffer in plaats van toe te kijken!”

Naomi kwam afgelopen weekend van een festival met haar moeder en twee vriendinnen en liep bij het Amsterdamse station Bijlmer Arena. “Op het stationsplein zagen we al mensen rennen, maar wij dachten dat ze de metro die ook op het station gaat moesten halen. Eenmaal in de stationshal hoorden we een hoop geschreeuw en zagen we een groep van ongeveer dertig jonge jongens (zo tussen de 16 en 18 jaar) achter één jongen aanrennen. Waarom? Geen idee.”

Doodsbang

Naomi, haar moeder en haar vriendinnen liepen richting de bus toen ze de jongen weer zagen rennen, met de tientallen jongens achter hem aan. “Hij kwam letterlijk in onze armen gerend. We probeerden hem af te schermen van de groep met de hulp van heel veel andere vrouwen die ook in de buurt waren. Gek genoeg hielpen alleen vrouwen. Ik denk omdat het heel sneu was hem zo te zien. Hij was doodsbang.”

Moeder Joyce: “Ik had hem vast en voelde zijn hart bonken. Het ging allemaal heel snel. De hele groep met jongens stond voor ons, heel beangstigend. We wisten niet wat ze zouden doen. Ergens rond dat moment heeft iemand waarschijnlijk de politie gewaarschuwd.”

Slachtoffer

Maar die waarschuwing voorkwam niet dat ook Naomi zelf slachtoffer van mishandeling werd. “Ik zag een aantal van de jongens hun telefoon pakken en die op ons richten”, vertelt ze. “Eén jongen stond vlak voor mij. Ik greep hem vast, zei dat hij niet moest filmen. Op dat moment sloeg hij met zijn telefoon in mijn gezicht.

Ik voelde een straal over mijn gezicht lopen. Ik probeerde het weg te vegen, maar het bleef maar stromen. Toen ben ik naar de dichtstbijzijnde plek gelopen en werd er meteen door mensen gevraagd of ik hulp nodig had.”

Bloedend op de stoep

Joyce had eerst niet door dat haar dochter door de jongen verwond was. De politie, handhaving en straatcoaches in de omgeving waren inmiddels bij de groep beland, als ze de vriendin van haar dochter hoort schreeuwen en Naomi bloedend op de stoep ziet zitten. 

Joyce: “Ik heb die jongen toen achtergelaten, omdat mijn eigen kind mijn hulp ook nodig had. In eerste instantie wisten we niet wat er met de jongen gebeurd was. Later hebben we te horen gekregen dat andere vrouwen hem op de trein hebben gezet. Dat heeft ons wel een beetje gerustgesteld, maar we zouden hem heel graag zelf nog willen spreken om te horen hoe het met hem gaat.”

Geen fel licht verdragen

Naomi werd onderzocht in het ziekenhuis. Gelukkig is haar oog zelf niet geraakt, maar op haar hoofd loopt een flinke snee die is gelijmd. “Ik slik op dit moment paracetamol en ibuprofen. Ik ben telkens heel erg misselijk en kan slecht licht verdragen. Op advies van de politie heb ik aangifte gedaan; de agente moest toen het licht uit doen omdat ik het tl-licht niet aan kon.

De jongen die mij dit heeft aangedaan is gelukkig opgepakt, omdat er een duidelijk signalement van hem beschikbaar was.” Of je van de verwondingen later nog iets terug gaat zien is niet bekend. Naomi: “Dat weet ik pas over een jaar, als alles helemaal geheeld is. Maar het had veel erger kunnen aflopen: ze hadden ook een mes bij zich kunnen hebben, of als de telefoon echt mijn oog geraakt had…”

Tranen op de plek 

De plek waar de mishandeling plaatsvond gaan Naomi en haar moeder in het vervolg niet vermijden. “We moeten daar veel te vaak komen”, zegt Joyce. “Sterker nog; we moesten er gisteren alweer zijn. Toen ik daar zo stond heb ik een traantje gelaten, maar we laten ons niet weghouden uit een buurt door deze gebeurtenis.”

“Doordat zij moest huilen had ik het ook even zwaar”, sluit Naomi aan. “Maar ik heb absoluut geen spijt van wat er is gebeurd. Nu is het wachten op wat er met de dader gaat gebeuren. Het kan zijn dat hij een lage straf krijgt, omdat hij denk ik nog minderjarig is. Ik zou het eigenlijk wel fijn vinden om hem te vragen of hij weet wat hij veroorzaakt heeft. En het liefst zou ik dan willen dat zijn ouders erbij zijn. Let op je kinderen! Wat doen jongens van 15, 16 jaar sowieso nog in hun eentje op straat bij een station? Dat zou ik ze willen vragen.”

Film niet, help! 

Ondanks de mishandeling zou Naomi de volgende keer precies hetzelfde reageren. “Het zou je broertje of je kind kunnen zijn! Ik vond het hartverscheurend om die jongen zo bang te zien. Waar het mij vooral om gaat  is dat stomme gefilm. Film niet, help! Bel de politie of probeer in te grijpen. Stel je voor dat het jouw neefje, broertje of zoon was geweest, dan zou je toch ook hopen dat hij wordt beschermd door omstanders?”

Jij op VROUW

Heb jij net als Naomi iets heftigs meegemaakt en wil je daarover vertellen? Dat kan!

Jij op VROUW

Gerelateerde onderwerpen