Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dion
Foto: Dion / Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Dion is depressief
en boos op Menzis

Dimphy van Miltenburg

H

Het nieuws dat zorgverzekeraar Menzis behandeling voor depressies en angsten gaat vergoeden op basis van resultaten roept veel kritiek op. Dion (23) heeft al sinds haar achtste last van depressieve gevoelens. Dion: "Menzis zorgt er met dit nieuwe beleid voor dat de drempel om hulp te zoeken verhoogt en dat depressieve mensen sneller zullen beweren dat het 'beter' met hen gaat, terwijl dit niet zo is."

Menzis gaat het resultaat van behandelingen meten door te kijken naar klachtvermindering, kwaliteit van leven en tevredenheid van de cliënt.

Schuldgevoel

Dion: "Mensen met een depressie en angsten hebben sowieso al snel last van schuldgevoelens. Toen een therapie bij mij niet aansloeg, had ik het gevoel dat het mijn eigen schuld was. Ook dacht ik dat ik mij aanstelde. Ik zou mij er schuldig over voelen als ik zou weten dat mijn behandelaar geen geld krijgt voor mijn behandeling. Als ik bij Menzis verzekerd zou zijn, zou ik moeten aangeven óf en in hoeverre een behandeling is aangeslagen. Ik zou mij er bewust van zijn dat de antwoorden gevolgen hebben voor de behandelaar.

Ik denk dat depressieve mensen daardoor sneller zullen beweren dat het wel goed met ze gaat, terwijl dat niet zo is. Ze voelen zich tenslotte snel schuldig en je bouwt vaak ook een band op met een behandelaar. Depressieve mensen doen zich naar de buitenwereld vaak al beter voor dan ze zich voelen. Het is gevaarlijk als ze dat ook naar de behandelaar doen. Want het gevolg is dat ze zich nog slechter gaan voelen."

Diagnose

Dion is zelf chronisch depressief, maar die diagnose kwam pas vijf jaar nadat ze voor het eerst een psycholoog had bezocht. Dion: "Menzis zegt wel dat de nieuwe manier van vergoeden niet geldt voor chronisch depressieve mensen. Maar de conclusie 'chronische depressie' krijg je niet de eerste keer dat je in therapie gaat. Bij mij heeft dat dus vijf jaar geduurd. En die diagnose krijg je zeker niet snel, want het is nogal een stempel dat je op iemand drukt.

Als ik de diagnose 'chronische depressie' niet had gekregen, maar wel mijn therapiegeschiedenis aan een nieuwe behandelaar zou vertellen, bestaat de kans dat een behandelaar mij weigert. Want als er geen 'resultaat' wordt geboekt met mij, krijgt de behandelaar geen geld voor hulp aan mij."

'Tussen de oren'

Dion bezocht voor het eerst een psycholoog toen ze 15 jaar was. "Ik heb ook Ehlers-Danlos Syndroom, een erfelijke aandoening waarbij het bindweefsel niet goed is aangelegd. Alleen volgde die diagnose pas een jaar later.

Op de middelbare school was ik altijd vermoeid en ik had continu pijn. Maar de huisarts kon niets vinden en stuurde mij naar een psycholoog om uit te sluiten dat het iets was dat tussen mijn oren zat. Bij de psycholoog bleek dat ik een depressie had, maar dat de depressie mijn lichamelijke klachten niet veroorzaakte.

Sinds mijn achtste voelde ik mij al heel somber, maar ik dacht dat dat normaal was. Als mijn ouders vroegen hoe het met mij ging, zei ik altijd dat het wel ging. Ze wisten wel dat er iets was, maar ze kregen pas later door hoe erg het was."

Cognitieve gedragstherapie

Ik kreeg cognitieve gedragstherapie voor mijn depressie. Daarmee leerde ik mijn gedachtepatroon te herkennen en meer van een afstand te kijken naar mijn gedachtes. Die therapie duurde een jaar. Door de therapie kon ik inderdaad wel beter mijn gedachtes herkennen en mij rationeel beseffen dat sommige gedachtes irreëel waren. Zoals bang zijn om naar buiten te gaan. Want de kans was immers heel klein dat er iets kon gebeuren. Maar ook al kon ik dat zo beredeneren, mijn angstgevoel bleef wel. Ik 'genas' dus niet door de therapie, ik bleef mij nog steeds angstig voelen.

In de jaren die volgden, heeft Dion meerdere soorten therapie gevolgd. Meerdere malen moest ze lange tijd op een wachtlijst staan, voordat ze hulp kreeg. Ook kreeg ze te maken met behandelaars die verhuisden, waardoor de therapie soms werd stopgezet. "Dat is erg vervelend, want je stort je hart uit bij iemand. En dan moet je weer naar een ander. Daardoor ben ik soms ook wel even met therapie gestopt."

Heftige gebeurtenis

Toen Dion 20 jaar was werd geconcludeerd dat ze last had van een chronische depressie. Die zorgt ervoor dat ze zich altijd minder gelukkig voelt dan anderen. Dion: "Mijn nul-lijn, die staat voor neutraal, ligt lager dan bij andere mensen. Bij mij is de nul eigenlijk min twee. Daarnaast krijg ik er soms een reactieve depressie bovenop. Dan voel ik mij extra slecht, maar dat wordt dan veroorzaakt door een heftige gebeurtenis.

Toen ik bijvoorbeeld in een studentenhuis woonde waar ik een hele intimiderende huisbaas had, kreeg ik een reactieve depressie. Dan is de onveilige thuissituatie de aanleiding. Omdat ik mij sowieso al slechter voel dan anderen, zak ik in een nog veel dieper dal dan een persoon die niet chronisch depressief is.

Gestoord

De conclusie dat ik naast reactieve depressies last heb van een chronische depressie, kwam dus pas vijf jaar nadat ik voor het eerst in therapie ben geweest. Daarom vind ik het beleid van Menzis zo gevaarlijk. Want wat als dat niet was geconcludeerd? Tot dan toe genas mijn depressie niet door therapie en ik voelde mij daar ook schuldig over.

Wat deed ik verkeerd dat de behandelingen niet aansloegen? Waarom ging ik mij niet beter voelen? Daarom was de diagnose 'chronische depressie' voor mij niet zo heftig om te horen. Want de diagnose betekende ook dat het niet mijn eigen schuld was dat ik mij niet beter ging voelen. Ik dacht echt dat ik helemaal gestoord was omdat niets hielp. Dat ik hulp kreeg, betekende dat ik niet het gevoel had dat ik er alleen voor stond.

Drempel

Hulp is echt belangrijk bij een depressie. Toen ik het nieuws van Menzis hoorde, was ik echt geschokt. Ik ben op dit moment redelijk stabiel, ik slik antidepressiva en die helpen. Ik zit gelukkig bij een andere zorgverzekeraar en heb nu goede hulp. Maar ik ken ook mensen die niet de hulp krijgen die ze nodig hebben en waarvoor het al een hele stap is om hulp te zoeken.

Het beleid van Menzis zal een nieuwe drempel opwerpen. Ik heb mij regelmatig zo slecht gevoeld dat leven meer 'overleven' was. Zonder behandelingen was ik er niet meer geweest. En ik heb nog steeds slechte dagen die heel moeilijk door te komen zijn. Daarom is het zo erg als de drempel om hulp te zoeken hoger wordt. Want hulp is soms letterlijk nodig om te overleven. Ik hoop maar dat andere verzekeringen het beleid van Menzis niet volgen."

Jij op VROUW.nl

Heb jij, net als Dion, een persoonlijk verhaal dat je wilt delen?

Dat kan dan hier