Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marie Lotte Hagen (L) en Nydia van Voorthuizen
Foto: Privébeeld
Verhalen achter het nieuws

'Het is moeilijk om zelfverzekerd te zijn
in deze maatschappij'

Daisy Heyer

M

Marie Lotte Hagen en Nydia van Voorthuizen lazen Sexy, But Tired. But Sexy van Jamie Li en schrokken zich rot. De twee schreven het tegengeluid Damn, Honey. Een positief pleidooi om te doen waar je zelf zin in hebt. Marie Lotte: "Ik dacht vroeger 'Als ik voldoe aan het ideaalbeeld, zal ik zelfverzekerder worden.'"

"Laat ik even duidelijk zijn: ons boek is absoluut geen sneer naar Jamie Li, maar zette ons wel aan het denken. Nydia en ik schrokken ervan dat haar boek zo ontzettend populair is. Het blijft natuurlijk een influencer en ze schetst een bepaald beeld waar sommige andere meiden van zullen denken dat dát 'het perfecte plaatje is.' Dat zij ook zo moeten leven om gelukkig te zijn. Maar dat hoeft helemaal niet!

Seks

Je hoeft niet alle ballen in de lucht te houden, je hoeft je man niet te pleasen als je daar geen zin in hebt en wat jij op het gebied van seks prettig vindt, doet er óók toe. We hebben een dag geleefd naar 'de regels van Jamie Li' en dat getoond op Instagram.

We kregen onwijs veel positieve en leuke reacties en ook de vraag vanuit een uitgever of wij niet een tegengeluid wilden schrijven. Een positief pleidooi om te doen waar je zélf zin in hebt. En we dachten: 'We doen het!'

Kwetsbaar

Het boek gaat ook over het feit dat wij vrouwen dat ideaalbeeld wat Jamie Li schetst ook zelf in stand houden. Over hoe moeilijk het is om zelfverzekerd te zijn in deze maatschappij en dat we met zijn allen constant naar bevestiging zoeken.

Hoe lastig het is om jezelf te ontplooien en kwetsbaar op te stellen en je talenten te ontwikkelen als je onzeker bent. Door persoonlijke anekdotes te vertellen op een luchtige en grappige manier hopen we vrouwen een hart onder de riem te steken."

Eetstoornis

Dat doet Marie Lotte onder andere door te vertellen over een eetstoornis. "Die begon toen ik een jaar of 12, 13 was en stopte pas toen ik ik begin twintiger was. Alles stond in het teken van afvallen. Ik dacht: 'Als ik voldoe aan het ideaalbeeld, word ik vast zelfverzekerder. Maar achteraf gezien stond ik mijn hele puberteit eigenlijk op 'pauze'. Eeuwig zonde van zo’n mooie tijd!

Fragment Damn, Honey

Meisjes van twaalf (of soms zelfs nog jonger) die van zichzelf moeten afvallen, dat is toch volkomen gestoord? Dat ik überhaupt op het idéé kwam dat ik te dik was, is echt van de zotte! En reken maar dat ik erin bevestigd werd, op allerlei manieren:

Een tweede keer opscheppen. ‘Zou je dat nu wel doen?’
 Zes boterhammen in mijn lunchbox. ‘Vreetzak.’
 Zappend op de bank. ‘Kom liever eens met die dikke billen in beweging.’
 Zeven dagen honger lijden. ‘Jeetje, je ziet het al echt in je gezicht!’


Wat iemand - iedereen! - tegen me had móéten zeggen (roepen!) is: 'Doe niet zo mal, kind! Je bent werkelijk prachtig. Ga naar buiten, speel met je vrienden, creëer iets, zet een speurtocht uit, maak dingen mee, leef!’

Passie 

Natuurlijk: niet iedereen zal zo’n heftig voorbeeld hebben als het mijne, maar ik denk wel dat het beeld dat geschetst wordt door vrouwen, social media en influencers heel belemmerend werkt op veel vrouwen van alle leeftijden. Dat is een serieuze boodschap die wij luchtig hebben verpakt in ons boek door onze eigen ervaringen op te schrijven. En we hopen dat het iemand helpt."

Van de partners van VROUW