Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Caroline Griep
Foto: Marco Okhuizen
Verhalen achter het nieuws

Caroline was niet alleen maar blij
nadat ze hersteld was van kanker

Caroline Griep

H

Herstel na borstkanker kan heel eenzaam voelen. Je omgeving verwacht vaak al snel dat het weer goed gaat, terwijl jij nog helemaal geen raad weet met jezelf. Het boek van Caroline Griep - Lieve Facebook-vrienden, ik heb borstkanker - verschijnt vandaag.

'Het gaat goed, hè? Wat heerlijk voor je, dan kun je gewoon weer door!' Iedereen is blij. Mijn borstkankerbehandeling is ten einde. Reden tot vreugde. Al heb ik geen idee wat ik nu met mezelf moet beginnen. Van de ene dag op de andere hoef ik niet meer naar het ziekenhuis.

Kale kop

Bang en onrustig word ik daarvan. Ik kan dit toch niet ineens in mijn eentje? Met mijn kale kop en gammele lijf lig ik vertwijfeld op de bank, terwijl er van me verwacht lijkt te worden dat ik vrolijk in polonaise over straat zwier. Natuurlijk ben ik opgelucht, maar wat nu?

Herstellen na borstkanker is misschien nog wel zwaarder dan de hele behandeling, heb ik de afgelopen twee jaar ontdekt. Het duurt ook verdomd lang. Heerlijk voor de enkeling die het lukt om 'gewoon weer door' te gaan, bij mij (en ik ben beslist niet alleen) was het een moeras waar ik me aan mijn korte nieuwe haar uit heb moeten te trekken. Lichamelijk en geestelijk.

Gezelligheid

Tussen alle ongemakken van de behandeling door genoot ik van de gezelligheid en lieve zorgen waarmee ik omringd werd. Gedragen en gekoesterd voelde ik me. Meteen daarna donderde ik in een diep gat. Zo. Hoppetee. Chemo’s klaar, dan is nu alles weer normaal. Toch?

Mijn omgeving schakelde razendsnel en ik verdween van hun prioriteitenlijstjes. Begrijpen deed ik dat heus wel, iedereen heeft het druk en ze waren al zo lief voor me geweest. Toch maakte het me verdrietig. Ik miste de aandacht en steun.

Ondankbare aansteller

En voelde me een ondankbare aansteller. Dus probeerde ik zelf ook maar over te gaan tot de orde van de dag. Hup, werk aan de winkel, borstkankeroverlever die je bent, wou je nu een beetje gaan verpieteren? Niet jammeren, aanpakken!

Viel dat even tegen. Verwacht je na afloop dat je na niet al te lang wel weer enigszins fris en fruitig zult zijn, verander je in plaats daarvan in een zeikerige, van de pijn kromlopende 80-jarige met een forse, nooit-behandelde stoornis. Psycho noemde mijn dochter me een keer en ze had gelijk. 'Waarom ben je niet gewoon blij dat je beter bent?' vroeg een geërgerde vriendin me in die tijd.

Angst

Maar hoe dan? Ik was nog steeds één grote, niet aan een ander uit te leggen puinbak. Iedere ochtend bij het wakker worden was de angst er meteen. De angst dat het terug was, of überhaupt nooit weggeweest. De adrenaline pompte na het ontwaken onmiddellijk door mijn lichaam. Om me vervolgens de hele dag op de hielen te zitten als naderend onheil.

Door de hormoontherapie zat ik vol in de overgang, labiel met een gevaarlijk kort lontje. Begin vijftig voelde ik me de eenzaamste en meest onbegrepen bejaarde op aarde. Geen aangenaam gezelschap. Dat begreep ik zelf ook wel.

Beste bedoelingen

Het is goed gekomen. Na behoorlijk wat frustraties en veel tranen heb ik mijn weg terug weten te vinden. Ik schreef er een boek over: Lieve Facebook-vrienden, ik heb borstkanker. In de hoop dat ik iets kan betekenen voor anderen met borstkanker én voor begrip bij iedereen die met hen meeleeft. Tijdens de behandeling, maar zeker ook in de heftige periode erna. Met tips voor alle lieve vriendinnen met de beste bedoelingen.