Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Romaike en Charlotte
Foto: Eigen Beeld
Verhalen achter het nieuws

Romaike heeft MS: De behandeling in Moskou
heeft goed uitgepakt

journaliste

Daphne van Rossum

R

Romaike Wolbers (42) was een dynamische hardwerkende alleenstaande moeder toen ze vier jaar geleden getroffen werd door progressieve Multiple Sclerose. Ze was toen aan het trainen voor een hardloopwedstrijd. Buitenshuis werken ging niet meer en ook de zorg voor dochter Charlotte (toen 9) werd een opgave. In het programma This Time Next Year zien we vanavond hoe het na een behandeling met stamcellen in Moskou met haar gaat.

"Ik was aan het trainen voor een marathon, maar lopen ging steeds moeilijker. Ik struikelde steeds vaker en het leek of ik niks kon opbouwen. Ik ging naar de dokter en binnen een maand had ik de diagnose progressieve MS. Ik moest maar afwachten wat er uit ging vallen. Ik heb me daar niet door willen laten leiden, ging gewoon door, maar werd uiteindelijk ingehaald door het onvermogen van mijn lijf en door vermoeidheid.

Rolstoel

Ik ben in het begin nog door blijven werken. Ik had een fantastische baas, die zei op een gegeven moment dat er misschien belangrijkere dingen waren in mijn leven waar ik me op zou moeten richten. Ik vond het erg moeilijk, was zo gedreven in mijn werk, dan weet je dat je voorgoed afscheid moet nemen.

Het is goed geweest om die stap te nemen. Ik kon steeds minder. Ik moest twee keer per dag liggen en kon geen boodschap halen, geen leuke dingen met mijn dochter of vrienden meer doen. Tenzij mijn vrienden me met een rolstoel naar de kroeg duwden.

Rollator

Het voelde elke dag weer alsof er iets meer van mijn waardigheid werd af genomen. Ik ben een trotse vrouw. In het begin had ik er moeite mee om hulp te vragen. Helaas ontkwam ik daar niet aan. Om je heen zie je mensen fietsen en lopen. Zonder te beseffen hoe bijzonder het is. Dat vond ik heel moeilijk.

Binnen een jaar liep ik achter een rollator. De eerste keer dat ik mijn dochter naar school bracht met dat ding ging ik door de grond. Ik was zo actief, zó wilde ik niet leven. Als ik met mijn dochter meeging naar het hockey was ik kapot en moest ik er een hoge prijs voor betalen. Had ik een kort lontje. Ik voelde me constant schuldig. Alsof ik niet goed genoeg was.

Stamceltherapie

Toen ik las over stamceltherapie dacht ik dat het misschien iets voor mij kon zijn. Helaas kan het niet in Nederland en het wordt ook niet vergoed. Het kon in Mexico of in Moskou. Moskou voelde het beste voor mij.

Ik had 75.000 euro nodig en door crowdfunding hebben we het in een paar maanden bij elkaar gehaald. In mijn stad Almelo hebben heel veel mensen zich belangeloos ingezet. Zoveel lieve mensen hebben mij geholpen!

Moskou

Ik ging voor vijf weken naar Moskou. Mijn dochter is meegegaan om te zien waar ik was en daarna is er elke week een vriendin bij mij geweest zodat ik niet alleen zou zijn. De behandeling was vrij zwaar, maar ik was zo vol vechtlust dat ik het niet zo heb ervaren. Ik was ziek, maar voelde me niet zo. Ik dacht 'Ik ga dit gewoon doen.'

De behandeling heeft een jaar geleden plaatsgevonden, ik kan inmiddels zeggen dat het heel goed met mij gaat. Toen ik ziek was dacht ik ’s ochtends alleen maar 'Hoe kom ik beneden met de traplift?', nu kan ik niet wachten tot de dag begint. Ik ben helemaal niet moe meer; ik hoef tussendoor niet meer op de bank te liggen.

Stok

Ik train nu vier keer per week om beter te leren lopen. Ik loop nu met een stok, maar het doel is om zowel mijn rolstoel als de stok in het kanaal te kunnen gooien. Ik ervaar zo’n vrijheid! Ben zelfs met mijn dochter op vakantie geweest. Ik heb veel op karakter gedaan, maar realiseer ik me nu pas hoe ziek ik was. Als ik daar aan terugdenk word ik emotioneel.

Mijn ziekte is het slechtste, maar ook het beste wat me is overkomen. Je realiseert je wat echt belangrijk voor je is, je bent blij met de kleinste dingen, maar het beschadigt je ook. Ík zal nooit meer honderd procent de oude worden. Hardlopen kan niet meer. Ik moet me concentreren om dingen voor elkaar te krijgen, maar ik denk echt dat ik twee engeltjes op mijn schouders heb.

Onbetaalbaar

De behandeling was niet zonder risico, maar heeft in mijn geval heel goed uitgepakt. Ik vertel mijn verhaal zodat mensen weten dat er een behandeling mogelijk is. Ik vraag me ook af waarom het hier niet vergoed wordt? Waarom het niet hier kan? Ik vind dat mensen een keuze moeten krijgen om het te kunnen doen. Ook hier.

Waarom moeten we naar een ver buitenland en zoveel geld betalen? Waarom maar afwachten tot er weer iets uitvalt? Dat wilde ik ook uitdragen met mijn deelname in het programma This Time Next Year. Het moment dat ik lopend het podium opkom is natuurlijk onbetaalbaar."

‘This Time Next Year’ met Romaike wordt donderdag 13 september uitgezonden om 20.30 bij RTL4.

Heb jij ook een bijzonder verhaal te vertellen?

Klik dan hier. 

Van de partners van VROUW