Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Nicolette van Vliet
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Nicolette heeft B12-tekort:
Afasie, vergeetachtigheid, dove vingers, brandende voeten...

Freelance journaliste

Marielle Wisse

E

Een boek lezen lukt Nicolette van Vliet (51) nog steeds niet; de dingen die ze leest blijven niet hangen. Het is een van de vele gevolgen van het lange tijd onbehandelde vitamine B12-tekort, dat vorig jaar bij de verpleegkundige werd geconstateerd. "Ik wilde dingen zeggen, maar kon niet meer op de woorden komen. Doodeng!"

"Achteraf gezien ging het al vanaf 2012 niet goed. Ik voelde me nooit helemaal lekker, had slaapproblemen, was enorm uitgeput, had concentratiestoornissen en was labiel. Mijn emoties gingen alle kanten op; van heel blij naar depressief.

B12-injecties

In februari 2017 ging het écht niet meer en heb ik me ziek gemeld. Vanaf toen ging ik alleen maar achteruit, maar waardoor dat kwam, wist niemand. De huisarts dacht aanvankelijk aan een burn-out. Hij zei dat ik het gewoon rustig aan moest doen en dat ik me dan beter zou gaan voelen. 

Juni vorig jaar schoot mij opeens te binnen dat mijn moeder ook vaak erg moe was en dat zij werd behandeld met vitamine B12-injecties. Misschien was dat het antwoord op mijn problemen! Op mijn eigen verzoek werd ik getest.

Afasie

Hoewel mijn B12 inderdaad aan de lage kant bleek, viel het volgens de huisarts binnen de normale waarden en hoefde ik mij geen zorgen te maken. Maar dat deed ik wel, want mijn klachtenlijst was enorm.

Toen ik op mijn slechtst was, kon ik mijn armen niet meer omhoog krijgen en nauwelijks meer lopen. Als ik dat wel probeerde, stootte ik overal tegenaan. Daarnaast vergat ik steeds meer en had ik afasie; ik wilde van alles zeggen, maar kon niet op de woorden komen. Doodeng!

Verpleegkundige

Ik ben verpleegkundige en weet dat als het om je brein en zenuwen gaat, behandeling en rust belangrijk zijn. Zonder die twee groeide de kans op blijvende schade met de dag. Voor een tumor of infarct - waaraan bij soortgelijke klachten kan worden gedacht - ben ik nooit bang geweest.

Ik was er vrijwel zeker van dat mijn klachten voortkwamen uit het tekort aan vitamine B12. Hoe meer mijn man zich verdiepte in de symptomen - zelf kon ik dat niet meer - hoe meer we mijn klachten erin herkenden.

Lotgenotengroep

Ik werd lid van een lotgenotengroep en heb de huisarts gevraagd om een verwijzing naar een internist. Ook ging ik naar het B12 institute, het landelijke expertisecentrum voor diagnose en behandeling van vitamine B12-tekorten.

Daar werd de behandeling vrijwel direct gestart en kreeg ik eerst iedere 72 uur en vervolgens iedere 48 uur een injectie. We zijn nu een jaar verder en het gaat iets minder slecht. Helaas ben ik nog lang niet de oude, energieke Nicolette; de doorpakker met een ijzersterk geheugen.

Kinderen

Ik sta momenteel op een wachtlijst voor een onderzoek waaruit moet blijken in hoeverre de schade blijvend is. Inmiddels weet ik dat ook mijn twee kinderen een tekort hebben. Hen kan deze ellende daardoor misschien bespaard blijven.

Volgens mij is het bij klachten als depressiviteit en vergeetachtigheid altijd zinnig om eerst een B12-tekort uit te sluiten. Als verpleegkundige in hart en nieren plaats ik mijn vraagtekens bij onbegrepen gedrag als valincidenten en gedragsveranderingen bij sommigen van mijn clienten in de thuiszorg.

Apothekers

Ik heb veel geleerd en zou dat graag in de praktijk benutten. Ik denk dat er nog zo weinig bekend is over B12-tekort, omdat je er creatief voor moet kunnen zijn. Het zou fijn zijn als huisartsen hun kennis meer met de praktijk zouden combineren, want iedereen is anders.

Daarnaast is de NHG-standaard (Nederlands Huisartsen Genootschap, red.) nog niet aangepast en verschilt die in de diagnostisering en behandeling van de gevolgen van een B12-tekort behoorlijk van het farmacotherapeutisch kompas, het handboek voor apothekers.

Dove vingers

Ik heb op dit moment nog steeds last van afasie, vergeetachtigheid, dove vingers en brandende voeten. Op slechte dagen zwalk ik nog tijdens het lopen en ik heb problemen met zien. Het is erg moeilijk te aanvaarden en de onzekerheid die ik eraan overhoud, is naar.

Ik mis het nuttig zijn enorm. De maatschappij laat mij - voor mijn gevoel - op allerlei manieren weten dat je beter niet ziek kunt zijn en dat je gewoon moet kunnen werken. Alsof ik dat zelf niet ook het liefste wil!

Ik heb een goede opleiding gehad, ben dus verpleegkundige, en mijn kinderen zijn al wat ouder. De tijd was nu aan mij. Dat ik hier nu last van heb, schopt mijn plannen behoorlijk in de war. Ik zou willen dat er een huisarts is om mij hier goed in te begeleiden."

Jij op VROUW.nl

Wil jij, net als Nicolette, ook jouw verhaal kwijt?

Dan kan dat hier...